Σεπ 2008

Κουτσούφλιανη : το ηρωϊκότερο Βλαχοχώρι της Θεσσαλίας. (Μάρτης και Απρίλιος 1897 - Εις Μνήμην)


Η Κουτσούφλιανη (Παναγία Τρικάλων), βλαχοχώρι της ορεινής Καλαμπάκας του νομού Τρικάλων, βρίσκεται στα σύνορα Θεσσαλίας-Ηπείρου-Μακεδονίας, στις πηγές του Πηνειού, σαράντα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Καλαμπάκας και τριανταπέντε χιλιόμετρα ανατολικά του Μετσόβου. Έχει πλούσιο δάσος, οξιάς και πεύκης με όλες τις αποχρώσεις του πρασίνου, σπαρμένο με ξωκλήσια. Το χωριό αυτό απελευθερώθηκε από τους Τούρκους το 1881 μετά τη συνθήκη του Βερολίνου μαζί με όλη τη Θεσσαλία.

Τον Μάρτιο-Απρίλιο του 1897 η Κουτσούφλιανη έγινε το ορμητήριο και το καταφύγιο των 2600 αγωνιστών της Εθνικής Εταιρείας οι οποίοι εισέβαλαν στην Τουρκοκρατούμενη τότε Μακεδονία και έδωσαν σκληρές μάχες με τους Τούρκους.




Το γεγονός αυτό ήταν η αφορμή (αιτία ήταν η Κρητική επανάσταση) να επιτεθούν και να καταλάβουν οι Τούρκοι ολόκληρη τη Θεσσαλία τον Απρίλιο του 1897. Κατά την διάρκεια του πολέμου αυτού η Κουτσούφλιανη δεν καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Έγιναν βέβαια επιθέσεις τουρκικών στρατιωτικών αποσπασμάτων το καλοκαίρι του 1897 με σκοπό να καταλάβουν το χωριό αλλά οι κάτοικοι αντιστάθηκαν πολεμώντας γενναία διατηρώντας την ελευθερία τους.

Με την συνθήκη της Κωνσταντινούπολης τον Νοέμβριο του 1897 και την νέα διαρρύθμιση των Ελληνοτουρκικών συνόρων, η Ευρωπαϊκή διπλωματία τιμωρεί την Κουτσούφλιανη (την μοναδική κατοικημένη περιοχή της Θεσσαλίας) και την ρίχνει πάλι στην Τούρκικη σκλαβιά. Σ' αυτό συνέβαλε και η στρατηγική θέση του χωριού αλλά και η Ρουμάνικη προπαγάνδα που οργίαζε την εποχή εκείνη αμφισβητώντας την ελληνικότητα των Βλάχων της Πίνδου.

Όμως οι ηρωικοί Κουτσουφλιανιώτες (700 ψυχές) στις 13 Μαΐου 1898, παρουσία της διεθνούς επιτροπής για την οριοθέτηση των συνόρων, πυρπόλησαν τις πατρογονικές εστίες, έκαψαν τις σωρούς των πρόσφατα ταφέντων για να μη βεβηλωθούν από τους Τούρκους, πήραν τα οστά των προγόνων, τις ιερές εικόνες, τα ζωντανά και ότι άλλο πολύτιμο, και αφήνοντας πίσω ερείπια και στάχτες, πήραν το δρόμο της Ελευθερίας δίνοντας μάθημα φιλοπατρίας, ηρωισμού και αυταπάρνησης. Αναπτέρωσαν έτσι το ηθικό όλων των Ελλήνων και προσέφεραν στην Πατρίδα μας την μεγαλύτερη των αποδείξεων για την Ελληνικότητα των Βλάχων.

Έφυγαν οι "Hρωες της Κουτσούφλιανης", όπως σύσσωμος ο Τύπος της εποχής εκείνης τους χαρακτήρισε, και εγκαταστάθηκαν γύρω από την Ιστορική Μονή Λιμποχόβου (Γέννησης της Θεοτόκου) μόλις 8 χιλιόμετρα από το πυρπολημένο χωριό στην ελεύθερη Ελλάδα, ιδρύοντας την Νέα Κουτσούφλιανη (σημερινή Παναγία Καλαμπάκας).

Περισσότερες λεπτομέρειες και πληροφορίες για την ιστορία του χωριού μπορεί να βρει κανείς στο βιβλίο «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΦΛΙΑΝΗΣ» των συγγραφέων Γεωργίου Ν. Σάρρου και Αθανασίου Δ. Στράτη που εκδόθηκε από την Αδελφότητα Παναγίας το 1997 (Ιουστινιανού 20, Εξάρχεια - Αθήνα, τηλ. 8839768)

«Σ' όλο τον κόσμο ξαστεριά, σ' όλο τον κόσμο ήλιος
στη δόλια την Κουτσούφλιανη, καπνός κι αντάρα βγαίνει.
Παίρνουν και τα 'κονίσματα, βαγγέλια και καμπάνες
κατέβκαν στο Λιμπόχοβο, έξω απ' το μοναστήρι.
Εμείς ήμαστε Έλληνες, Τούρκο δεν προσκυνάμε
στη θάλασσα πηγαίνουμε και πίσω δεν γυρνάμε.»

* εξαιρετικά χρήσιμο το παράδειγμα για τους διάφορους
παρατρεχάμενους του Αμερικανικού προξενείου
που έχουν επιδωθεί τελευταία σε αγώνα δρόμου για να
ανακαλύψουν καταπιεσμένες Βλαχικές και αρβανίτικες μειονότητες.

Πηγή : http://enkripto.blogspot.com/2008/06/blog-post_3340.html

Η σφαγή του Ηρακλείου Κρήτης. (25 Αυγούστου 1898 - Εις Μνήμην)


Ένα δραματικό γεγονός που στοίχισε τη ζωή πολλών Hρακλειωτών και την καταστροφή ενός μεγάλου τμήματος της πόλης, εκτιλύχθηκε σαν σήμερα εκατόν τρία χρόνια πριν στο Hράκλειο και αποτέλεσε την αιτία να δρομολογηθεί ταχύτατα η απελευθέρωση της Kρήτης από τον τουρκικό ζυγό. Στις 25 Aυγούστου 1898 η πόλη του Hρακλείου συγκλονίστηκε από τη μανία του τουρκικού όχλου, που ξέσπασε με μανία κατά των χριστιανών. Πρόκειται για μια ημέρα κατά την οποία εδώ και έναν αιώνα οι Hρακλειώτες τιμούν τη μνήμη των θυμάτων.
Tα γεγονότα που οδήγησαν στη μεγάλη σφαγή και τελικά στην απελευθέρωση της Kρήτης ξεκίνησαν ουσιαστικά δύο χρόνια νωρίτερα, με ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης και των Mεγάλων Δυνάμεων, καθώς και της άρνησης των τουρκικών αρχών να αποχωρήσουν από το νησί.

H πορεία

Tο Σεπτέμβριο του 1896 διορίστηκε Γενικός Διοικητής Kρήτης ο Γεώργιος Bέροβιτς πασάς, ηγεμόνας προηγουμένως της Σάμου. Ένα μόλις μήνα αργότερα η κατάσταση στο νησί άρχισε να εκτραχύνεται. Δολοφονήθηκε ο εισαγγελέας Kριάρης στα Xανιά και κυκλοφόρησε απειλητική προκήρυξη εις βάρος των Xριστιανών. Oι Mεγάλες Δυνάμεις ανησυχούσαν για τις εξελίξεις και πίεζαν την Tουρκία να θέσει αμέσως σε εφαρμογή τις διατάξεις του νέου Oργανισμού. Πράγματι, οργανώθηκε η Kρητική Xωροφυλακή και τον Iανουάριο του 1897 διορίστηκε αρχηγός της ο Άγγλος ταγματάρχης Mπορ. Tα σχέδια όμως της τουρκικής αντίδρασης για υπονόμευση του νέου Oργανισμού άρχισαν να εφαρμόζονται με φόνους και βιαιοπραγίες. Στα μέσα Iανουαρίου πυρπολήθηκαν η Eπισκοπή και οι χριστιανικές συνοικίες των Xανίων και μεγάλος φόβος υπήρχε να επεκταθούν οι βιαιότητες και στις άλλες πόλεις.

Eνώ λοιπόν οι Mεγάλες Δυνάμεις προσπαθούσαν να αποτρέψουν τη γενίκευση των ταραχών, η ελληνική κυβέρνηση του Δεληγιάννη, πιεζόμενη από την αντιπολίτευση και την κοινή γνώμη, αποφάσιζε να επέμβει στην Kρήτη. H ενεργός ανάμειξη της Eλλάδας στην επανάσταση της Kρήτης ήταν αφορμή του ατυχούς ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897. Η Eλλάδα υποχρεώθηκε νΥανακαλέσει τις δυνάμεις της από την Kρήτη στις 21 Aπριλίου του ίδιου χρόνου και το κρητικό όνειρο για την Ένωση φάνηκε να διαψεύδεται για μια ακόμη φορά. Έτσι, οι ηγέτες των Kρητών αποφάσισαν να δεχθούν την προτεινόμενη από τις Mεγάλες Δυνάμεις λύση της αυτονομίας, την οποία ως τότε απέρριπταν κατηγορηματικά.
Tα πιο ακανθώδη σημεία στην πρόταση των Mεγάλων Δυνάμεων ήταν η μορφή του νέου πολιτεύματος και κυρίως το πρόσωπο του πρώτου ηγεμόνα. Oι Kρήτες ζητούσαν να είναι Eυρωπαίος «διότι μόνον Eυρωπαίος Kυβερνήτης θα κέκτηται και εξωτερικώς το αναγκαίον κύρος, όπως υποστήριξη τελεσφόρως την αυτονομίαν του τόπου κατά ενδεχομένην επέμβασιν και επιβουλήν της Πύλης». Στο πρόσωπο όμως κοινής αποδοχής από την Eυρώπη δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν μεταξύ τους οι Mεγάλες Δυνάμεις, και έτσι πρότειναν και επέβαλαν τελικά ως ύπατο αρμοστή τον πρίγκηπα Γεώργιο, δευτερότοκο γιο του βασιλιά Γεωργίου A΄ της Eλλάδας.

Tα όπλα είχαν πλέον σιγήσει, αλλά δεν είχαν κατατεθεί. Στις επανειλλημένες εκκλήσεις και πιέσεις των Nαυάρχων των Mεγάλων Δυνάμεων για αφοπλισμό, οι Kρήτες έθεταν ως απαράβατο όρο και προϋπόθεση την απομάκρυνση από την Kρήτη του τουρκικού στρατού, ο οποίος ήταν σύμβολο της τουρκικής κατοχής, αλλά και το στήριγμα των ατάκτων και των τουρκοκρητών. H Kρήτη τέθηκε υπό διεθνή προστασία με διανομή των περιφερειών της μεταξύ των Δυνάμεων. Tην περιοχή των Xανίων ανέλαβαν Γάλλοι, του Pεθύμνου Pώσοι, του Hρακλείου Άγγλοι και του Λασιθίου Iταλοί. H Eκτελεστική Eπιτροπή της Kρήτης εργάστηκε σκληρά για την οργάνωση των επί μέρους θεμάτων της διοίκησης του νησιού, σε στενή συνεργασία με τις κατά τόπους επαναστατικές επιτροπές και υπό την εποπτεία και την εγγύηση των Mεγάλων Δυνάμεων. Tο πρόβλημα ήταν η ομαλή μετάβαση της εξουσίας στο πρόσωπο του Ύπατου Aρμοστή.

H σφαγή

Για την ομαλή μετάβαση της εσωτερικής διοίκησης της Kρήτης από το σουλτανικό σύστημα στο νέο καθεστώς της αυτονομίας, έπρεπε να εγκατασταθούν στις διάφορες θέσεις οι νέοι υπάλληλοι του Eκτελεστικού της Kρήτης. Kαθώς απόσπασμα του Aγγλικού στρατού εγκαθιστούσε στο Hράκλειο τους φορολογικούς υπαλλήλους το πρωί της 25η Aυγούστου 1898, ο εξαγριωμένος τουρκικός όχλος, με την παρότρυνση των τουρκικών στρατιωτικών και διοικητικών αρχών, κινήθηκε σε μια πρωτοφανούς αγριότητας σφαγή του άμαχου πληθυσμού, σε εμπρησμούς και λεηλασίες σπιτιών και καταστημάτων των χριστιανών. Mεταξύ των θυμάτων ήταν και ο Λυσίμαχος Kαλοκαιρινός, υποπρόξενος της Aγγλίας στο Hράκλειο, καθώς και δεκαεπτά Άγγλοι στρατιώτες. O αγγλικός στόλος αναγκάστηκε να κανονιοβολήσει την πόλη, ολοκληρώνοντας την καταστορφή.

H μεγάλη σφαγή του Hρακλείου επέσπευσε τη λύση του Kρητικού Zητήματος. Tα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία παρουσίασαν το δράμα της πόλης του Hρακλείου με τα μελανότερα χρώματα και δημοσίευσαν καταλόγους των θυμάτων και των προσφύγων. H πόλη τέθηκε υπό την αυστηρή επιτήρηση των στρατευμάτων των Mεγάλων Δυνάμεων και άρχισαν ανακρίσεις για την ανεύρεση και τιμωρία των πρωταιτίων. Tο Eκτελεστικό της Kρήτης απηύθυνε αγωνιώδεις εκκλήσεις προς τον κρητικό λαό, σε μια προσπάθεια να συγκρατήσει τα εξημμένα πνεύματα, να ελέγξει με ψυχραιμία την κατάσταση και να επισπεύσει την τιμωρία των ενόχων, ικανοποιώντας το περί δικαίου αίσθημα του χριστιανικού στοιχείου. H διαδικασία της τιμωρίας των ενόχων άρχισε στις 8 Σεπτεμβρίου 1898. Aπαγχονίστηκαν δεκαεπτά σημαίνοντες τουρκοκρητικοί, που θεωρήθηκαν πρωταίτιοι και υποκινητές των βιαιοπραγιών, ενώ πολλοί άλλοι καταδικάστηκαν σε πολυετείς φυλακίσεις και εξορίες.

Παράλληλα με την τιμωρία των πρωταιτίων, οι Mεγάλες Δυνάμεις αποδέχτηκαν το πάγιο αίτημα των χριστιανών της Kρήτης για την απομάκρυνση του τουρκικού στρατού, παρά τις πολλές επιφυλάξεις και τις παρελκυστικές κινήσεις της φιλότουρκης αγγλικής διπλωματίας.

O δρόμος προς την ελευθερία είχε ανοίξει. Στις 2 Nοεμβρίου της ίδιας χρονιάς και ο τελευταίος τούρκος στρατιώτης εγκατέλειπε οριστικά την Kρήτη. Στις 5 Nοεμβρίου 1898 οι Kρήτες κατέθεσαν τα όπλα, υπακούντας στην εντολή του Eκτελεστικού, για να διευκολυνθεί η ομαλή μεταβίβαση της εξουσίας στον εντολοδόχο των Mεγάλων Δυνάμεων πρίγκηπα Γεώργιο, ο οποίος έφθασε στην Kρήτη ένα μήνα αργότερα, στις 9 Δεκεμβρίου 1898.
H μακραίωνη περίοδος της τουρκοκρατίας στην Kρήτη είχε τελειώσει.

(Βιβλιογραφία: «Iστορία της Kρήτης» του Θεοχάρη Δετοράκη, «Θέματα Nεοελληνικής Iστορίας» του Παιδαγωγικού Iνστιτούτου).

Πηγή : http://kairatos.com.gr/sfagi.htm

Δασκαλογιάννης - Ιωάννης Δάσκαλος. (Εις Μνήμην)


Ο ΔΑΣΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ, δηλαδή ο Ιωάννης Δάσκαλος, ήταν μια από τις πλέον ηρωικές μορφές των αγώνων των Ελλήνων κατά των Τούρκων κατακτητών. Και ίσως ο καθαρότερος από όλους. Δεν είχε υπηρετήσει ποτέ στις αυλές των πασάδων, όπως άλλοι πρωτοκαπετάνιοι του 1821, ούτε στρατεύθηκε σαν αρματολός. Ο Κωστής Παλαμάς τον αποκαλεί «κορυφή της κρητικής θυσίας», αλλά το ήθος, η καρτερία, η αυτοθυσία τον ανεβάζουν ψηλά στην κορυφή των αγώνων του Γένους. Ήταν υπερήφανος, ονειροπόλος, γενναίος, πλούσιος και τολμηρός. Αλλά και εύπιστος! Δεν ανήκε στο είδος των ανθρώπων του πολέμου.

Δεν περιεφέρετο σαν «χαΐνης», πάει να πει αντάρτης, στα βουνά, όπως οι σύντροφοί του στην επανάσταση του 1770. Ήταν ναυτικός, με δικά του καράβια και ταξίδευε από τη Μασσαλία ως τα λιμάνια του Εύξεινου και από το βάθος του Αδρία, την Τεργέστη, ως τα αφρικανικά λιμάνια, την Αλεξάνδρεια και την Μπιγκάζα. Είχε, μαζί με τ’ αδέρφια του, ναυτικά «πρακτορεία» στα κυριότερα λιμάνια και σε πολλά ελεύθερα ελληνικά νησιά, όπως στα Κύθηρα. Έμπορος, ταξιδευτής με πείρα του κόσμου και γνωριμίες με πρίγκιπες, μητροπολίτες, πρόκριτους και διπλωμάτες ξένων χωρών. Πρέπει να σημειωθεί ότι οι συμπατριώτες του, οι Σφακιανοί, σε αντίθεση με τους άλλους Κρητικούς που απεχθάνονταν τότε τη θάλασσα, είχαν δεκάδες καράβια στη Μεσόγειο, με βάση τον όρμο Λουτρό στο Λιβυκό, δυτικά της Χώρας Σφακίων, στα ίχνη του αρχαίου «διλίμενου» Φοίνικα. Αλλά ήταν ο μόνος Σφακιανός της εποχής που τολμούσε να κυκλοφορήσει στην επαρχία με ευρωπαϊκά ρούχα, χωρίς να τον αποκαλούν ψαλιδόκωλο!

Οι περισσότεροι ιστορικοί και η παράδοση θέλουν τον Δασκαλογιάννη από τη γενιά των Βλάχων του χωριού Ανώπολη Σφακίων. Το «Βλάχος» φυσικά δεν μπορεί να ήταν αληθινό επίθετο σφακιανής οικογένειας. Θα ήταν πιθανότατα προσωνύμιο -και προσωνύμια είχαν τότε σχεδόν όλοι οι Σφακιανοί. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι ο Δασκαλογιάννης «έσερνε» από τη ναυτική γενιά των Ανδρουλακάκηδων, του Λουτρού. Προφανώς έχουν επηρεασθεί από το γεγονός ότι οι Τούρκοι αποκαλούσαν τον Δασκαλογιάννη «Ιωάννη υιόν Ανδρέου» κατά την πρακτική της εποχής. Μια πρακτική που περιέργως έχει αρχαιοελληνική ρίζα. Πράγματι υπάρχει τουρκικό έγγραφο που τον αποκαλεί «Ιωάννη υιόν Ανδρέου». Και πράγματι ο πατέρας του ονομάζετο Ανδρέας, όπως και ο πρώτος του υιός, κατά το συνήθειο που επικρατεί πάντα.

Το αρχοντικό του Δασκαλογιάννη διακρίνεται ακόμη ερειπωμένο στην Ανώπολη, πάνω από το Λουτρό. Και ο θρύλος του ζει στα βουνά και στα φαράγγια και στις άγριες ακρογιαλιές του Λιβυκού.


Online Videos by Veoh.com

Παρουσιάζεται μονάχα τμήμα 5 λεπτών από την εκπομπή που διαρκεί 1 ώρα και 45 λεπτά. Για να έχετε ολό το σχετικό αρχείο ανατρέξατε στον ιστοχώρο http://www.veoh.com/videos/v14197046XhjfHqdj και μετην χρήση του Veoh Player ή του Veoh Tv θα κρατήσετε το αρχείο στον υπολογιστή σας ή θα το δείτε αμέσως (streaming).

Η κατάσταση το 1769

Ένας Δασκαλογιάννης βρίσκεται σε τουρκικό έγγραφο του 1765 με τον τίτλο του Κετχουντά (γραμματικού) των Σφακίων. Και αργότερα σε έγγραφο του 1767 ο Νικολός Σγουρομάλλης, αδελφός του Δασκαλογιάννη, επίσης με την ιδιότητα του γραμματικού. Τώρα ο Δασκαλογιάννης του εγγράφου είναι ο ίδιος με τον Δασκαλογιάννη του αγώνα ή είναι ένας από τους πολλούς Ιωάννηδες Δασκάλους και Δασκαλιανούς των Σφακίων; Όσο για την ηλικία του Δασκαλογιάννη, οι ιστορικοί τον θέλουν 40 ετών το 1770.

Αλλά ποια ήταν η κατάσταση το 1769, δηλαδή την εποχή που ο Δασκαλογιάννης προετοίμαζε την επανάστασή του:

Οι Τούρκοι κρατούσαν έναν αιώνα την Κρήτη και τρεις αιώνες τον Μοριά και τη Ρούμελη. Τα Σφακιά, όμως, που δεν ησύχασαν ποτέ σ’ όλο το μάκρος της ενετικής κατοχής, είχαν μια περίεργη τύχη. Το 1648, ενώ είχαν υποταχθεί όλες οι γύρω επαρχίες και τα κάστρα ήταν γκρεμισμένα, δίχως το Μεγάλο, οι Σφακιανοί βοηθούσαν τον Ματθαίο Καλλέργη και τους Ενετούς στις επιχειρήσεις του Αλμυρού. Όπως μας λέει ο Τούρκος ιστορικός Ναϊμά, βασιζόμενοι εις το ορεινόν και δύσβατον της επαρχίας των, δεν διήγον φιλησύχως και επί εποχής των απίστων (Ενετών). Για τον λόγο αυτό -συνεχίζει ο ιστορικός- έστειλαν οι Τούρκοι τον Κετχουντά της Ρούμελης Κουτούζ Αλή Αγά, όστις κατέλαβε το φρούριον, καταδιώξας και διασκορπίσας τους απειθείς τούτους (Σφακιανούς). Ο αρχιστράτηγος προσέφερε διάφορα δώρα και επεδαψίλευσε διαφόρους φιλοφρονήσεις εις τον ρηθέντα Αλή Αγάν. Άλλος, όμως, Τούρκος, ο γνωστός μας από την περιήγησή του, ο Εβλιά Τζελεμπή, αναφέρει ότι τα Σφακιά τα πάτησε ο ίδιος ο θρυλικός για το παράστημα και την ανδρεία του Δελή Χουσεΐν Πασάς, ο Γαζής. Μετά λίγα χρόνια, και συγκεκριμένα το 1658, ύστερα από συνομιλίες με τον Χουσεΐν Πασά, τα Σφακιά που μέχρι τότε ήταν φέουδο του ίδιου του Χουσεΐν, υπάγονται στο βακουφικό σύστημα. Και αφιερώνονται στις ιερές πόλεις Μέκκα και Μεδίνα.

Στα Σφακιά φαίνεται ότι έμεινε για λίγο καιρό Τούρκος αξιωματούχος. Αλλά κανένας δεν εγκαταστάθηκε μόνιμα. Τους φόρους τους, που ήταν ένα αστείο ποσό για τα εμπορευόμενα ή πειρατικά έστω, Σφακιά, πότε τους πλήρωναν και πότε όχι, οι Σφακιανοί. Πότε με διαμαρτυρίες στον ίδιο τον σουλτάνο και πότε με ζοριλίκι, κατάφερναν να γλιτώνουν.
Στα τουρκικά αρχεία του Μεγάλου Κάστρου, που μετέφρασε ο Ν. Σταυρινίδης, βρίσκουμε οργισμένα φιρμάνια των σουλτάνων, που ζητούν να λήξει αυτή η κατάσταση με τους Σφακιανούς. Να ένα γραμμένο «τη τριακοστή του μηνός Ρετζέπ, του έτους χίλια εκατόν εβδομήκοντα δύο (18-3-1759)», δέκα χρόνια πριν από τα γεγονότα που εξιστορούμε: «...παρά ταύτα, οι ραγιάδες της εν λόγω επαρχίας (Σφακίων) συνεργαζόμενοι στενώς μετά των απίστων εχθρών κουρσάρων και όντες λίαν πανούργοι και δόλιοι, βασιζόμενοι δε και εις το δύσβατον των οδών των και το απρόσιτον της Επαρχίας των και συμπεριφερόμενοι πάντοτε μετά σκαιότητος, αρνούνται... την καταβολήν των φόρων των, προβάλλοντες άρνησιν και εμμονήν και αντίστασιν, συγκεντρωθέντων ούτω εις χείρας των άνω των 40.000 γροσίων... Οσάκις δε απέστειλε (ο έφορος) ανθρώπους εις την Επαρχίαν των διά να ζητήσουν... την πληρωμήν... όχι μόνον δεν επλήρωσαν τούτους, αλλ’ ούτε απάντησιν τινά έδωσαν...».


Σε παλιότερα φιρμάνια βρίσκουμε τις ίδιες κατηγορίες του σουλτάνου για τους Σφακιανούς, που «περιφέρονται ένοπλοι» και περιφρονούν τον νόμον. Κάπου-κάπου οι διαταγές του σουλτάνου γίνονται φιλικές προς τους Σφακιανούς και ορίζουν να μη τους ενοχλεί κανένας, να μη τους υποβάλλουν σε ταλαιπωρίες, όταν κατεβαίνουν απ’ τα βουνά τους ν’ αγοράσουν στάρι.

Αντιφατικά φιρμάνια

Για τα «δοσίματα» αυτά υπάρχουν αρκετά τούρκικα χαρτιά. Άλλα είναι οργισμένα και άλλα φιλικά. Ο γραμματικός των Σφακιανών Σγουρομάλλης Νικολός αναγνωρίζει σύμφωνα με έγγραφο του 1767 ότι από το χρέος των Σφακιανών «δεν κατεβλήθη ούτε εν άσπρον ή όβολός τις... αλλά παραμένει ολόκληρον το ποσόν τούτο εις χρέος των ραγιάδων της επαρχίας»? και υπόσχεται πληρωμή. Λίγο πριν, σε βασιλικό «Χάττι Χουμαγιούν» της 19ης Ιουνίου 1765 με το περίφημο ιδιόγραφο «μουτζεπίνιζε αμέλ ολουνά» (ενεργήσθω συνωδά) του σουλτάνου οριζόταν ότι: «Άμα τη λήψει, ενεργούντες συμφώνως προς την επί τούτοις εκδοθείσαν διαταγήν μου... φροντίσατε να σέβεσθε την παλαιόθεν εις τα βακούφια ελευθερίαν... Να μην επιτρέψητε εις τους δραγουμάνους ή εις άλλον τινά έξωθεν να προβαίνουν εις ενεργείας αντιβαινούσας τους όρους ανεξαρτησίας αυτών».

Πού σημαίνει ότι δεν ελάμβαναν ειδικά μέτρα κατά των Σφακίων, δεν τα εξαιρούσαν από την ευνοϊκή μεταχείριση των βακουφίων, παρά την άρνηση των Σφακιανών να πληρώνουν φόρους.
Θρύλος αλλά και ιστορία έχουν μια εξήγηση για την αντίφαση: Μια γυναίκα προστάτευε τα Σφακιά μέσα στα σεράγια του Σουλτάνου εκείνο τον καιρό:
«Η εκ των εναρέτων μουσουλμανίδων Φατμά Χατούν, Χανούμ Σουλτάν, είη διαρκής η αγνότης αυτής...», γράφουν τα τεφτέρια.

Όταν τους απειλούσαν οι Τούρκοι, οι μισοί Σφακιανοί έμπαιναν στα καράβια και ανοίγονταν στο πέλαγος και οι άλλοι μισοί ανέβαιναν στα απάτητα βουνά και στα άγρια φαράγγια και δεν μπορούσε κανείς να τους πειράξει. Διαβάζουμε σε φιρμάνι της εποχής:
«Εάν δε, παρ’ ελπίδα, φθάση απεσταλμένος τις εις την επαρχίαν των, οι κατηραμένοι κάτοικοί της και οι υπόλοιποι καπεταναίοι τους διαφεύγουν...».
Στον όρμο του Λουτρού, που ήταν το «κεντρικό λιμάνι» των Σφακίων, υπήρχε πλούτος και μεγαλείο. Στην Ανώπολη της οποίας επίνειο ήταν το Λουτρό, η αρχοντιά ήταν έκδηλη. Και όχι μόνον εκείνη την εποχή. Στα χαρτιά των Ενετών αναφέρεται ένα μεγαλοπρεπές γεύμα του καπετάν Κατσούλη Πατεροζάπα στον γενικό προβλεπτή Κρήτης Γερώνυμο Καπέλο, ο οποίος επιχειρούσε επίσκεψη φιλίας στα Σφακιά το 1608. Στο τραπέζι αυτό, σύμφωνα με τα χαρτιά των Ενετών, ο Ανωπολίτης καπετάνιος άπλωσε τριακόσια αργυρά σκεύη.

Και στη χώρα Σφακίων, στον Ομπρός Γιαλό «με τσ’ εκατόν τις εκκλησιές, τα πλούσια τα σεράγια» κατοικούσαν άρχοντες «καλόσειροι» και ναύτες «παινεμένοι».

Οι πεδινοί αδιαφορούν.

Υπάρχουν ακόμη αρκετά πράγματα που πρέπει ν’ αναφέρει κανείς προλογικά:

Οι Σφακιανοί είχαν μια άλλοτε σιωπηρή και άλλοτε αιματηρή αντιδικία με τους πεδινούς Κρητικούς. Ο ιστορικός των Σφακίων Γρ. Παπαδοπετράκης, φανατικός υπέρ των συμπατριωτών του, ομιλεί περί εχθρότητος που οφείλετο στην υπεροχή των Σφακιανών, φυλετική και ψυχολογική. Οι Σφακιανοί ήταν άνδρες ωραίοι, ευσταλείς, γενναίοι και σχετικώς ευκατάστατοι. Ακόμη και οι εγκατεστημένοι στα «κατωμέρια», με την ευφυΐα, την εργατικότητα και την ευελιξία τους, υπερείχαν των άλλων. Δημιουργούσαν περιουσίες και σχέσεις και ξεχώριζαν στις κοινωνίες που ζούσαν σε όλες τις εποχές. Έγγραφα του καιρού εκείνου ομιλούν για δολοφονίες Σφακιανών από άλλους Κρητικούς στην περιοχή του Ηρακλείου. 
Επίσης αναφέρεται περιστατικό φορολογικής μορφής: Οι Τούρκοι αφαίρεσαν φορολογικά «δελτία» από τα Σφακιά και τα προσέθεσαν σε άλλες επαρχίες. Προφανώς διότι δεν μπορούσαν να τα εισπράξουν οι φορατζήδες.
Ο Δασκαλογιάννης πρέπει να γνώριζε ότι οι πεδινοί Κρητικοί δεν θα σηκώνονταν μαζί του. Ήταν άλλωστε έναν αιώνα άοπλοι και άμαθοι των όπλων, σε αντίθεση με τους δικούς του που οπλοφορούσαν από νήπια. Ακόμη: Στα Σφακιά υπήρχε μία ή και περισσότερες ομάδες καταδρομέων.

Η Ιστορία διασώζει μία με αρχηγό τον Μάρκο, γιο του καπετάν Γιωργάκη. Η ομάδα του Γιωργακομάρκου ρήμαζε τα υποστατικά των αγάδων, πέρα από τα Σφακιά, στα αποκορωνιώτικα και τα ρεθεμνιώτικα χωριά. Έπεφταν τη νύχτα, εξόντωναν τους αγάδες και τους ανθρώπους τους και γύριζαν στα Σφακιά φορτωμένοι με «κούρσος». Ήταν δεινοί νυχτοπολεμιστές και οδοιπόροι. Οι Τούρκοι τους αποκαλούσαν «Σεϊτάν τακιμί» και τον αρχηγό τους Δαιμονάρχη. Οι Σφακιανοί είχαν και μόνιμη αντιδικία με τον μεγάλο γαιοκτήμονα και κτηνοτρόφο Ιμπραήμ Αληδάκι, έναν απόγονο Ενετών εξωμοτών που κρατούσε όλες τις βορινές πλευρές των Σφακιανών βουνών. Είχε στήσει μιτάτα, πάει να πει στάνες, δεκατέσσερις από τα σύνορα του Ρεθύμνου μέχρι τη Μαλάξα, το βουνό που στέκει πάνω από τη Σούδα.

Ο πύργος του, παλιό ενετικό φρούριο, κτισμένο πάνω στη μοναδική έξοδο των Σφακιών, στέγαζε δεκάδες ενόπλους, μεταξύ των οποίων και χριστιανούς. Και οι ποιμένες του είχαν συνεχείς αντιδικίες με τους Σφακιανούς. 
Ο Αληδάκις ήταν ο βασικός επιτηρητής των Σφακιανών και ο πληροφοριοδότης των Τούρκων, γι’ αυτό και δεν τον χώνευαν οι άλλοι αγάδες της περιοχής και δεν αντέδρασαν όταν, λίγα χρόνια αργότερα, τον εξόντωσαν οι Σφακιανοί. 

«Ολυμπιακοί» στο Φραγκοκάστελλο

Παρά τη μυστικότητα, φήμες πως τα Σφακιά ετοιμάζονταν να σηκωθούν διέτρεχαν τις άγριες ακρογιαλιές, κατέβαιναν στα βάθη των επτά μεγάλων φαραγγιών και έφταναν ως τις δεκάδες κορυφές, που υψώνουν το μεγαλείο των Μαδάρων ως δυόμισι χιλιόμετρα ψηλά. Οι Τούρκοι ήταν φοβισμένοι από τις φήμες για τον ρωσικό στόλο που είχε κατακλύσει το Αιγαίο. Και περίμεναν ανήσυχοι την έκρηξη.
Κείνο το καλοκαίρι του 1769 ήταν ευτυχισμένο στα Σφακιά. Κουβαλούσαν τα καράβια από τη θάλασσα.

Κουβαλούσαν οι «δαιμόνιοι» από τους κάμπους τα έχη των αγάδων και το πανηγύρι του Άι Νικήτα στο Φραγκοκάστελλο ήταν από τα πιο μεγάλα που είδε ο τόπος.

...Στα παράλια του Λιβυκού, στην ανατολική άκρη των Σφακιών, είναι ένας κάμπος μικρός. Κοντά στο κύμα έχουν σηκώσει ένα μικρό κάστρο οι Ενετοί, που το είπαν οι ντόπιοι Φραγκοκάστελλο. Αυτό το Φραγκοκάστελλο το δόξασε, στα 1828, ο Χατζή Μιχάλης Νταλιάννης με τη θυσία του. Κείνη την εποχή το κάστρο ήταν έρημο, μα κοντά του το ρημοκκλήσι του Άι Νικήτα είχε σπουδαίες δόξες. Το πανηγύρι γινόταν στις 15 του Σεπτέμβρη, με μεγάλη επισημότητα. Έφταναν απ’ όλα τα χωριά των Σφακιών και της Ρίζας πανηγυριώτες, με σφάγια και τυριά και μέλια. Έφτανε ο επίσκοπος, ηγούμενοι και παπάδες. Καπετάνιοι, παλικάρια και κοπελούδες. Παλιό λαϊκό τραγούδι αναφέρεται στο πανηγύρι αυτό:

«Σα θες να δης και να χαρής όμορφα παλληκάρια
άμε στο Φραγκοκάστελλο να ’ναι τ’ Αγιού Νικήτα.
Να κατεβούν τα δυο χωριά η Νίμπρος και τ’ Ασκύφου
και τ’ άλλα τα γυρόχωρα...
Να δης σγουρούς να δης ξανθούς κι όμορφους κοπελλιάρους.
Να δης ψηλούς για το σπαθί, κοντούς για το ντουφέκι...
με τα μακράν τωνε σκουλιά με τσοι πισωκαυκάλες
τ’ αμπέθια των τα μαλλιαρά και τσ’ ανοιχτές κουτάλες...

Μετά τη μεγάλη λειτουργία κάθιζε γύρω στα καζάνια ο λαός, έτρωε, έπινε και τραγουδούσε. Ήταν βρασμένα τα τασιμάρικα σφαχτά, απλωμένα τα τυριά, οι μυζήθρες. Οι Σφακιανοί αγαπούν το βραστό κρέας με το μέλι. Αγαπούν και το κρασί. Το κέφι άναβε ευθύς και χαλούσε ο κόσμος από το ντουφεκίδι. Το απομεσήμερο άρχιζαν τ’ αγωνίσματα. Με τάξη τα παλικάρια, κάτω απ’ τ’ αυστηρά μάτια των γερόντων έτρεχαν, πηδούσαν έριχναν στο σημάδι, πετούσαν το βόλι κατά τον τρόπο τον κρητικό και το λιθάρι. Οι γέροι έβγαζαν κρίση και βράβευαν τους νικητές. Δουλειά δύσκολη κι επικίνδυνη γιατί ξεσπούσαν καβγάδες ανάμεσα στους οπλισμένους νέους. Ήταν οι Ολυμπιακοί αγώνες των Σφακιανών.

Αλλά χειμώνιαζε πια και τα σφακιανά κοπάδια έπρεπε να ετοιμάζονται να κατεβούν στα χειμαδιά. Όσοι βοσκοί είχαν τα χειμαδιά τους κοντά στα Σφακιά δεν είχαν ανησυχία καμιά. Οι άλλοι, που έπρεπε να περάσουν τα πρόβατα στα κατωμέρια, δείλιαζαν. Τους καθησύχασε όμως ο δάσκαλος που πίστευε ότι δεν θα τους χτυπήσουν πρώτοι οι Τούρκοι ειδικά τους Σφακιανούς. Στον Μοριά και στις άλλες ελληνικές περιοχές οι σφαγές είχαν ήδη εκδηλωθεί.

Η επανάσταση αρχίζει.

Ο Δασκαλογιάννης αφού ξεπέρασε τους ενδοιασμούς των καπεταναίων, και αφού τους βεβαίωσε ότι ο Μόσκοβος μάχεται κιόλας στα ελληνικά νερά, έφυγε για την Αδριατική και γύρισε τα Χριστούγεννα του ίδιου χρόνου φορτωμένος όπλα και ελπίδες. «Μεσούντος του μηνός Σιεβάλ», δηλαδή το τέλος Ιανουαρίου 1770, οι Τούρκοι των Χανίων αναφέρουν στον σουλτάνο ότι, όπως αποκαλύπτουν «εξ αλλεπαλλήλων πηγών γραπταί πληροφορίαι», δεκάδες ρούσικα πλοία εισέβαλαν στη Μεσόγειο από το Γιβραλτάρ. Φήμες αλλά και αληθινές ειδήσεις πήγαιναν και ήρχοντο ανάμεσα στα Χανιά και την Κωνσταντινούπολη. Οι πασάδες της Κρήτης πανικόβλητοι απαγόρευσαν στους Χριστιανούς να φορούν ρούχα όμοια με των Τούρκων. Στις πόρτες τους χάραξαν διακριτικά σημάδια...

Μετά τις καθιερωμένες συνελεύσεις στις οποίες όλοι οι «άνδρες των αρμάτων» ψήφιζαν, στις αυλές της Παναγίας της Θυμιανής, πόλεμο ή ειρήνη, οι καπετάνιοι κίνησαν, φανερά πλέον, τις προπαρασκευές. Με πρόσχημα το Πάσχα, έφευγαν από τα Κάστρα και τα πεδινά χωριά οι Σφακιανοί «άποικοι» και μαζεύονταν στα Σφακιά για να αρματωθούν και να καταταχθούν στα επαναστατικά σώματα. Τουρκικό έγγραφο επισημαίνει ότι οι άπιστοι αυτοί «ανεχώρησαν κρυφίως εκ των χωρίων όπου διέμενον και συνεκεντρώθησαν άπαντες εις την επαρχίαν Σφακίων». Αλλά κανένας άλλος «κατωμερίτης» δεν κινήθηκε.

Σύμφωνα με τον λαϊκό ποιητή «Μπάρμπα Μπατζελιό», τον όμηρο του Δασκαλογιάννη, «μια μέρα τ’ Απριλιού, ως το κολατσιδάκι» οι Σφακιανοί οργάνωσαν το στρατόπεδό τους στο μικρό οροπέδιο Κράπη, στην έξοδο του φαραγγιού του Κατρέ, στα σύνορα με τον Αποκόρωνα. Αλλά οι πληροφορίες του Μπατζελιού δεν είναι πάντα ακριβείς. Οι επαναστατικές ενέργειες είχαν αρχίσει από πριν. Ασύδοτοι και ασυγκράτητοι νεαροί επαναστάτες είχαν οργανώσει συστηματικές επιθέσεις κατά των αγάδων. Την 25 Μαρτίου 1770, μια μέρα που αργότερα θα γίνει εθνικό σύμβολο, δεκάδες παπάδες πάνοπλοι και δύο χιλιάδες επαναστάτες με τους καπετάνιους τους, ύστερα από μια πανηγυρική λειτουργία μετά των απαραιτήτων πυροβολισμών, κήρυξαν την επανάσταση. Αρχηγοί των επαναστατών, εκτός από τον Δασκαλογιάννη αναφέρονται ο Μανούσακας, ο Γιωργάκης, ο Βουρδουμπάς, ο Χούρδος, ο Μπουνάτος, ο παπα Σήφης, ο Βολούδης, ο Μωράκης, ο Σκορδίλης και αρκετοί άλλοι -οι Σφακιανοί είχαν από τότε το πάθος για το καπετανιλίκι...

«Μολών Λαβέ»

Ο Δασκαλογιάννης με τους δικούς του κατέβηκε στον Αποκόρωνα, οπλισμένος αυτή τη φορά. Και στο κεφάλι του τύλιξε μαύρο κεφαλομάντιλο στη θέση του ναυτικού καλπακιού. Άλλοι καπετάνιοι πέρασαν στα Ρεθεμνιώτικα. Ο Δασκαλογιάννης έφτασε στη Μαλάξα και με το ναυτικό κανοκιάλι ερευνούσε το κρητικό πέλαγος για να ανακαλύψει τα ρούσικα καράβια που περίμενε. Λίγες μέρες πριν είχε απαντήσει με ένα «Μολών Λαβέ» στους απεσταλμένους των Τούρκων, ιερωμένους, που έφερναν πρόταση συνδιαλλαγής: «Κατ’ ουδένα τρόπον ησυχάζομεν!»

Το τουρκικό κράτος, βαρυκίνητο ως συνήθως, άργησε κάπως να αντιδράσει. Η πληροφορία του Μπατζελιού ότι «Στσ’ είκοσιέξε τ’ Απριλιού, πρίχου σηκώσει η μέρα - μπαίνουν οι Τούρκοι στα Σφακιά με το σπαθί στη χέρα» είναι τελείως ανακριβής. Ο σουλτάνος είχε πληροφορηθεί από τις 10 Απριλίου τις κινητοποιήσεις του Δασκαλογιάννη. Αλλά δεν ήθελε να κινηθεί χωρίς να εξακριβώσει τις πληροφορίες. Στις 7 Μαΐου του 1770 έφτασε στο Μεγάλο Κάστρο αυτοκρατορικό φιρμάνι που όριζε: «Αν εξακριβώσητε ότι πράγματι ούτοι (οι Σφακιανοί) τυγχάνουσι επαναστάτες και στασιαστές, ενισχύουν δε τους εχθρούς της πίστεως και προβαίνουν εις πράξεις ανατρεπτικάς... τότε πάντες υμείς εν ομοφωνία εκστρατεύσατε εναντίον τους και προβήτε εις την σφαγήν και τον αφανισμόν αυτών...».

Στο μεταξύ οι επαναστάτες εξόντωναν τους Κρητότουρκους του κάμπου και τις φρουρές των μικρών πύργων.

Κατά τα τουρκικά αρχεία, στις 28 Μαΐου ο αρχηγός του στρατού που είχε εντολή να χτυπήσει τους επαναστάτες αναφέρει ότι οι προσπάθειές του να ησυχάσει τους Σφακιανούς απέτυχαν. Ο ηγούμενος του Πρέβελη και ο επίσκοπος Αρκαδίας (Μεσαράς) που έστειλε για συμφωνίες εκδιώχθηκαν από τον Δασκαλογιάννη. Οι μάχες με τον στρατό που συγκεντρώθηκε στις Βρύσες άρχισαν τις ύστερες μέρες του Μαΐου. Οι τουρκικές δυνάμεις χτυπούσαν τα Σφακιά από δυο μέρη. Από την ανατολική διάβαση, περιοχή Τσιλίβδικα - Καλλικράτης. Και, κατά μέτωπον, από την Κράπη προς Ξυλόδεμα. Οι συγκρούσεις συνεχίζονταν νύχτα και μέρα και το αίμα πλημμύριζε τα αυχμηρά βουνά και το ιστορικό λαγκάδι του Κατρέ. Οι πρώτοι νεκροί όμως δεν ήταν ούτε Τούρκοι, ούτε επαναστάτες. Ήταν Χριστιανοί άμαχοι που οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν για μεταφορείς, -σακουλιέρηδες- και τους έστηναν μπροστά από τα δικά τους τμήματα για να δεχθούν πρώτοι τα πυρά των επαναστατών.

Οι Τούρκοι εισβάλλουν

Η υπεροχή των Τούρκων σε αριθμό και η απουσία βοήθειας ανάγκασαν τον Δασκαλογιάννη να αναδιπλωθεί στα βουνά και τα περάσματα. Ο αρχηγός, απογοητευμένος από την απατηλή στάση των Ρώσων, συγκέντρωσε όλα τα τμήματα στις πύλες των Σφακιών. Ο Τούρκος σερασκέρης αναφέρει γραπτώς στον πασά του Μεγάλου Κάστρου την 20ή του μηνός Σαφέρ, 1184, δηλαδή την 6η Ιουνίου 1770 ότι «ο στρατός έφθασε εις την επαρχίαν Σφακίων» και επετέθη «κατά των ληστών» με τηλεβόλα, τουφέκια και λοιπά πολεμικά όργανα (;) κατασφάζων και εξολοθρεύων αυτούς».

Ο αγώνας ήταν σκληρός και άνισος. Αλλά ο τόπος ευνοούσε τους επαναστάτες. Οι Τούρκοι έπρεπε να περάσουν από φαράγγια και άνυδρα βουνά. Οι Σφακιανοί τους περίμεναν παντού, τους αιφνιδίαζαν, κυλούσαν ακόμη και βράχους από τις πλαγιές και τους αποδεκάτιζαν. Οι στρατιώτες που προχωρούσαν συντεταγμένοι μαζί με τα υποζύγια δεν μπορούσαν να αμυνθούν σ’ αυτή την πρωτοφανή μορφή πολέμου. Οι μέρες περνούσαν. Δίψα και ζέστη βασάνιζε τους εισβολείς. Οι Σφακιανοί έδιδαν και μάχες «εκ παρατάξεως» στην είσοδο κάθε χωριού. Οι Τούρκοι περνούσαν αφήνοντας εκατοντάδες νεκρούς στα λαγκοπεράματα και στα ποροφάραγγα. 
Ιστορικοί μιλούν για χιλιάδες νεκρούς. Οι Σφακιανοί φόρτωσαν τα μισά γυναικόπαιδα στα καράβια και τα άλλα τα κατέβασαν στα φαράγγια. Και αφού υπεράσπισαν με ηρωισμό και τον τελευταίο οικισμό, άρχισαν τον φονικό κλεφτοπόλεμο. Όμως σε μια επιδρομή στο Λουτρό οι Τούρκοι αιχμαλώτισαν την πρώτη κόρη του Δασκαλογιάννη, τη Μαρία, από κακή συνεννόηση με τους ανθρώπους του πατέρα της. Και ο Δάσκαλος πικράθηκε. Οι Τούρκοι μαζεύτηκαν χαμηλά και στρατοπέδευσαν στο Φραγκοκάστελλο όπου υπάρχει νερό γιατί οι Σφακιανοί δηλητηρίασαν όλα τα πηγάδια της περιοχής. Και από κει με επιδρομές και ενέδρες προσπαθούσαν να συλλάβουν τον Δασκαλογιάννη. Η εντολή του πασά ήταν ρητή: Να συλληφθεί ζωντανός ο αρχηγός. Αλλιώς ο στρατός, παρά τις απώλειες και τις δαπάνες, δεν θα έφευγε από τα Σφακιά.

Αλλά και οι Σφακιανοί βρίσκονταν σε τραγική θέση. Όλα τα χωριά καμένα. Τα κοπάδια, τα σπίτια, οι σοδειές λεηλατημένες. Και έφταναν οι ψυχρές μέρες του Φθινοπώρου. Σε λίγο θα κατέβαιναν χιόνια στα βουνά. Οι θάλασσες θα αγρίευαν. Τα γυναικόπαιδα θα αφανίζονταν. Μέσα σ’ αυτό το τρομερό κλίμα, ο Δασκαλογιάννης αποφάσισε να δεχθεί τις επίμονες προτάσεις των πασάδων. Οι κήρυκες κραύγαζαν κάθε μέρα:
- Αν παραδοθεί ο Δασκαλογιάννης, εμείς θα φύγουμε από τα Σφακιά και θα χορηγήσουμε γενική αμνηστία. Ο Δασκαλογιάννης θα κρατηθεί για ένα διάστημα σαν εγγύηση ότι δεν θα συνεχισθεί η επανάσταση!

Ο Δάσκαλος παραδίδεται

Οι προτάσεις των Τούρκων ίσως επηρέασαν και κάποιους αμάχους που βασανίζονταν στα σπήλαια με μύριες στερήσεις. Την ίδια ώρα ο Δασκαλογιάννης μάθαινε τη συντριβή του σηκωμού στον Μοριά. Ελπίδα δεν υπήρχε. Γνώριζε βέβαια ότι οι Τούρκοι θα τον σκότωναν. Αλλά σαν υπεύθυνος ηγέτης σκεπτόταν κατά τον ποιητή:

«Ο ποθαμός μου στα Σφακιά πολύ καλό θα φέρει,
γιατί ο χειμώνας έρχεται, πάει το καλοκαίρι».

Τελικά, παρά τις αντιδράσεις των πρωτοκαπετάνιων του, αποφάσισε να παραδοθεί. Τον συνόδευσαν μάλιστα τιμητικά και αρκετοί από τους συντρόφους του ως τα σύνορα των Σφακιών. Αλλά οι Τούρκοι τους παγίδευσαν όλους και τους οδήγησαν στο Μεγάλο Κάστρο.

Οι Τούρκοι όσον καιρό κρατούσαν τον Δασκαλογιάννη προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να παγιδεύσουν και τον τρίτο αδελφό του και να βάλουν στο χέρι τους... θησαυρούς του αρχηγού. Οι σύντροφοι του Δασκάλου που τον συνόδευσαν στην απατηλή συμφωνία βασανίζονταν στον λιμανόπυργο του Κάστρου, αλλά τελικά όσοι επέζησαν δραπέτευσαν.

Ένα έγγραφο του πασά, γραμμένο στις 18 Μαρτίου του 1771 (3 Ζηλκαδέ 1184), μιλεί για πέντε Σφακιανούς που ήρθαν σαν αντιπρόσωποι «των μετά την ήτταν διασωθέντων μικρών και μεγάλων της επαρχίας Σφακίων» και προστάζει τους Τούρκους αξιωματούχους να τους ανακοινώσουν τους παρακάτω όρους, στο Ιεροδικαστικό Συμβούλιο: Να πληρώσουν τους φόρους. Να παραδώσουν τα όπλα τους. Να παραδοθούν οι πρωτεργάτες του σηκωμού. Να μη συνεργάζονται με τους πειρατές και τους χαΐνηδες (αντάρτες) και να συλλάβουν όσους μπορούν απ’ αυτούς, ή να τους διώξουν από τα βουνά τους για να μπορούν να τους εξοντώσουν οι Τούρκοι. Να μην επιδιορθώνουν τις εκκλησίες τους χωρίς άδεια και να μη χτίζουν καινούργιες. Να μη φορούν τούρκικα ρούχα, να μη χτίζουν ψηλά σπίτια, να απέχουν από πολεμικές ενέργειες και θρησκευτικές επιδείξεις. Και «πάντες οι προλαβόντως αιχμάλωτοι και εξανδραποδισθέντες, Μουσουλμάνοι και μη, οι καταφυγόντες εντεύθεν εις τα μέρη εκείνα, να αποδοθούν άνευ ταλαιπωριών εις τους κατόχους των».

Αυτός ο τελευταίος όρος είναι παράξενος και κατά κάποιο τρόπο επιβεβαιώνει μερικές ιστορίες του λαού για τις κοινωνικές πεποιθήσεις του Δασκαλογιάννη: Για ελευθέρωση των σκλάβων όλων, για δικαιοσύνη και ισότητα. Είναι τόσο ισχνές οι ιστορίες αυτές, που δεν μπορούν να αναστηθούν, με όση καλή διάθεση. Ο Δάσκαλος, ωστόσο, ταξίδευε στην Ευρώπη συχνά και τα χρόνια εκείνα όλα τα αστικά κέντρα της φλέγονταν από τις «καινούργιες ιδέες». Δεν είναι απίθανο, λοιπόν...
Η διαταγή του πασά, με τους νέους όρους, δίδει οδηγίες στον μουφτή να ανακοινώσει «πάντα ταύτα εις τους ως είρηται ισχυρογνώμονας και να αποδεχθώσιν υπό τους όρους τούτους την υποτέλειαν... να υποδείξωσι τους εγγυητάς των κλπ.». Τους αποδέχθηκαν, δεν τους αποδέχθηκαν, δεν ξέρουμε. Μα και δεν έχει καμιά σημασία η υπογραφή των πέντε αυτών, αφού τέσσερα χρόνια από την παράδοση του Δασκαλογιάννη, τα Σφακιά είναι «επί ποδός πολέμου» ακόμη και δεν ξέρουμε αν σταμάτησε ποτέ από τότε η ανταρσία. 

Τον έγδαραν ζωντανό

Στις 17 Ιουνίου 1771 το πρωί, ο πασάς φώναξε ένα βάρβαρο γιανίτσαρο, ειδικό στους βασανισμούς, και του παράδωσε τον Δάσκαλο.

- Θέλω το θάνατο σκληρό και στη μεγάλη πλατεία.

Ο «ειδικός» κάλεσε σε σύσκεψη την παρέα του και βρήκαν τον τρόπο που θα σκότωναν τον Δάσκαλο. Τον έσυραν στους δρόμους. Μαζεύτηκαν τα μπουλούκια απ’ όλες τις γειτονιές. Άκουσαν οι Χριστιανοί τη βοή να σηκώνεται από τις τέσσερις άκρες της πολιτείας και μαντάλωσαν τα σπίτια τους. Οι φονιάδες ξεκίνησαν για την πλατεία της ανατολικής πύλης του Μεγάλου Κάστρου. Ακ Μεϊτάν την έλεγαν οι Τούρκοι. Μπροστά έσερναν τον μελλοθάνατο και πίσω ακολουθούσαν άγριοι και πολεμικοί, οι ηρωικοί γιανίτσαροι, έτοιμοι να δείξουν την ανδρεία τους πάνω στον δεμένο Δασκαλογιάννη. Ήρθαν μαραγκοί, έμπηξαν τέσσερις πασσάλους στο χώμα, κάρφωσαν σανίδες κι έκαναν ένα κάθισμα ψηλό.

- Γιάε που θα σε κάτσω, Δάσκαλε. Στο θρόνο, σαν το μητροπολίτη, έλεγε ο δήμιος.

Ο Δάσκαλος άκουε και δε μιλούσε. Είχε το κεφάλι ίσιο όσο γινόταν. Κείνη την ώρα, στην πλατεία του Μεγάλου Κάστρου, ένιωθε πως κρινόταν η Κρήτη στο πρόσωπό του κι έκανε κουράγιο κι έσφιγγε τα δόντια του να μην την προσβάλει. Με τον φριχτό θάνατο που του ετοίμαζαν οι Τούρκοι, λογάριαζαν πως θα γελοιοποιούσαν τον πρώτο επαναστάτη της Κρήτης. Αυτό το καταλάβαινε ο Δάσκαλος. Και μάζευε τη δύναμή του να δώσει την ύστερη μάχη.
Όταν τέλειωσε ο «θρόνος» τον σήκωσαν και τον κάθισαν επάνω. Του ’δεσαν χέρια και πόδια. Του ’δεσαν και το κορμί γερά να μη μπορεί να κινηθεί! Και σάλπισαν.

Τότε ήρθε ένας γιανίτσαρος με ξυράφι στο χέρι. Ανέβηκε στον «θρόνο», άρπαξε τον μάρτυρα απ’ τα μαλλιά και άρχισε να τον γδέρνει σιγά-σιγά, μαστορικά, σαν να τον ξύριζε. Έκοβε λουρίδες από το κεφάλι μέχρι το στήθος κι ύστερα άλλες προς την ωμοπλάτη. Φρίκιασε ο όχλος να δει τέτοιο θέαμα. Πήδηξαν τα αίματα και γέμισαν τα χέρια των δημίων. Ο «ειδικός» έπαιρνε τις λουρίδες και τις πετούσε πάνω στο πλήθος:
- Τζάμπα πετσί για τα στιβάνια σας!

Εκείνο, όμως, που περίμεναν οι Τούρκοι αξιωματούχοι, δεν έγινε. Μάταια λογάριαζαν πως ο Δάσκαλος θα ούρλιαζε, θα ’κλαιγε, θα γύρευε έλεος. Εκείνος πάλευε σαν άντρας περήφανος με τους φοβερούς πόνους. Κάθε φορά που το ξυράφι έκοβε το κορμί του, ακουγόταν ένα πνιχτό μουγκρητό. Τίποτε άλλο.

Η εκδίκηση

Ο όχλος εκνευρίστηκε από την αντοχή του. Ένιωθαν πως τούτος ο γκιαούρης περιφρονούσε τον θάνατο και τους δημίους του, κέρδιζε μια κρατερή μάχη μέσα στην καρδιά του Μεγάλου Κάστρου και αποθηριώθηκαν. Ύβρισαν τον Χριστό και τους Κρητικούς και απείλησαν γενική σφαγή για μια στιγμή.

Ένας Τούρκος, ο Χασάν Μαράζης, διηγήθηκε σε βαθιά γεράματα, την εντύπωση που του ’κανε ο ηρωικός θάνατος του Δασκάλου. Ήταν τότε νέος και φανατικός. Έβλεπε τον καπετάνιο να παλεύει συγκρατημένος με τα βασανιστήρια και τρόμαξε: «Αυτός δεν ήταν άνθρωπος, μα την πίστη μου».

Το βράδυ, λέει, όταν γύριζε στο σπίτι του, νόμιζε πως τον ακολουθούσε παντού η σκιά του ήρωα, εκδικητική. Και όχι μόνο αυτός. Όλοι οι Τούρκοι, όταν τέλειωσε το κακούργημα και γύριζαν στα σπίτια τους, ένιωθαν σαν ηττημένοι. Μόλις προχώρησε το ξυράφι στο κορμί του Δασκάλου, η βασανισμένη ψυχή του βγήκε και πορεύτηκε προς τον Θεό της ήρεμη και περήφανη. Οι δήμιοι, όμως, συνέχισαν και μετά τον θάνατό του να κόβουν το δέρμα του νεκρού και να το πετούν στον όχλο.
Για να πιστέψουν πως πέθανε τον άφησαν πάνω στα ξύλα, δυο μέρες, να τον σαπίσει ο καλοκαιρινός ήλιος. Ύστερα έβαλαν δυο ραγιάδες και τον έθαψαν σ’ ένα λάκκο, μια δεκαριά βήματα νοτιοανατολικά από τη γωνία της Ακ-Τάμπιας. Εκεί σκέπασε το λείψανό του το χώμα του Κάστρου κι η λησμονιά.

Η είδηση του μαρτυρικού θανάτου του Δασκαλογιάννη συγκλόνισε τα Σφακιά. Οι καπετάνιοι, που έμειναν με το τουφέκι στα χέρια πάνω στα ερείπια, ορκίστηκαν εκδίκηση.

Συνέχισαν τις επιδρομές κατά των αγάδων και τρία χρόνια αργότερα εξόντωσαν και τον πανίσχυρο Αληδάκι και τις εκατοντάδες των ανθρώπων του πυρπολώντας τον πύργο του και καταστρέφοντας τα υποστατικά του. Από τότε το ηρωικό πνεύμα δεν έπεσε στα Σφακιά. Μερικοί σύντροφοί του έφτασαν γέροντες αλλά σοφοί και γενναίοι ως το δεκάχρονο κρητικό ’21 και πρόσφεραν συμβουλές και αίμα. Η θυσία του Δάσκαλου δεν πήγε χαμένη...

Πές μου τον φίλο σου...




Στο επίσημο γεύμα που παρέθεσε το Τουρκικό Πολιτιστικό Κέντρο, στο ξενοδοχείο Waldorf Astoria της Νέας Υόρκης, όπου κεντρικός ομιλητής ήταν ο πρόεδρος της Τουρκίας, Αμπντουλλάχ Γκιούλ, παρών ήταν και ο πρόεδρος των Σκοπίων, Μπράνκο Τσερβένκοφσκι.

Στο επίσημο γεύμα συμμετείχαν επίσης οι:

Ali Babacan, υπουργός εξωτερικών, Mehmet Şimşek, υπουργός οικονομικών, Nabi Şensoy, πρέσβης της Τουρκίας στις ΗΠΑ, Baki İlkin, Μόν. Εκπρ. της Τουρκίας στον ΟΗΕ, Robert Mugabe, πρόεδρος της Ζιμπάμπουε, Haris Silajdzic, πρόεδρος Βοζνίας-Ερζεγοβίνης, İmamali Rahmanov, πρόεδρος του Τατζικιστάν.

Πηγή: http://infognomonpolitics.blogspot.com

Ο μέν δειλός τής πατρίδος, ό δέ φιλόδοξος τής πατρώας ουσίας εστί προδότης. O δειλός γίνεται προδότης της πατρίδας του, ενώ ο φιλόδοξος της πατρικής κληρονομίας. Σωκράτης (-470 π.Χ. - -399)

Σαν σήμερα ...


... το 1687 ο Bενετός Μοροζίνι βομβαρδίζει και καταστρέφει τον Παρθενώνα, στην προσπάθειά του να εκδιώξει τους Τούρκους.

... το 1944 υπογράφεται στην Καζέρτα της Ιταλίας η «Συμφωνία της Καζέρτας», ανάμεσα στους Σαράφη, Ζέρβα και Σκόμπυ, που προβλέπει ότι όλες οι ανταρτικές δυνάμεις που δρουν στην Ελλάδα τίθενται υπό τις διαταγές της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου.

... το 1996 ο υπουργός Εξωτερικών Θόδωρος Πάγκαλος απορρίπτει πλήρως την τουρκική πρόταση να παραπεμφθεί στη Χάγη και το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.

... το 1998 140 Ολυμπιονίκες από όλο τον κόσμο έρχονται στην Ελλάδα και βραβεύονται στην Τρίπολη στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς το 1821. 
 
... το 2000 το επιβατηγό πλοίο "Εξπρές Σάμινα" βυθίζεται στ' ανοιχτά της Πάρου, με συνέπεια να χάσουν τη ζωή τους 80 άτομα.

Υπόλοιπες ιστορικές αναφορές στον ιστοχώρο http://www.ert.gr/almanak/

"Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία". - Ισοκράτης. (-436 - -338)

Αρθρο της "Washington Times" καλεί την κυβέρνηση Μπους να αποσύρει την αναγνώριση των Σκοπίων.




Με άρθρο γνώμης που δημοσιεύεται σήμερα στην Washington Times, και υπογράφουν οι γερουσιαστές Ολυμπία Σνόου και Ρόμπερτ Μενέντεζ, οι δυο νομοθέτες ζητούν από την κυβέρνηση Μπους να αποσύρει την αναγνώριση των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» εάν τα Σκόπια δεν επιδείξουν ειλικρινή διάθεση συνεργασίας για την εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης.

Οι δυο γερουσιαστές επικρίνουν την απόφαση της κυβέρνησης Μπους, το Νοέμβριο του 2004, να αναγνωρίσει τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και προβάλλουν το επιχείρημα ότι η ενέργεια αυτή της Ουάσιγκτον όχι μόνο δεν συνέδραμε τη μεσολάβηση των Ηνωμένων Εθνών, αλλά αντίθετα ενθάρρυνε τα Σκόπια να υιοθετήσουν μια προκλητικά αδιάλλακτη στάση στις συνομιλίες για το όνομα. Διαβεβαιώνουν μάλιστα ότι ενδεχόμενη αλλαγή της πολιτικής των ΗΠΑ και απόσυρση της αναγνώρισης θα έχει διακομματική υποστήριξη στο Κογκρέσο.

Η ελληνικής καταγωγής Ρεπουμπλικανή Ολυμπία Σνόου και ο Δημοκρατικός Ρόμπερτ Μενέντεζ προβάλλουν τα ιστορικά επιχειρήματα, παραθέτουν τις προειδοποιήσεις του τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Εντουαρντ Στετίνιους, ο οποίος το 1944 τόνιζε ότι η δημιουργία «μακεδονικής περιφέρειας» εντός της Γιουγκοσλαβίας ουσιαστικά αποτελούσε απειλή κατά της Ελλάδας, και παρουσιάζουν τις αλυτρωτικές βλέψεις της σημερινής ηγεσίας της ΠΓΔΜ. Τέλος, καλούν την Κοντολίζα Ράις και την αμερικανική κυβέρνηση να στηρίξουν μια ονομασία όπως είναι το «Βόρεια ή Ανω Μακεδονία» που αποτυπώνει τη γεωγραφική πραγματικότητα της περιοχής.

Πηγές : http://www.washingtontimes.com/news/2008/sep/24/macedonian-quandary/
http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/washington-times.html

Συνάντηση Μπακογιάννη - Νίμιτς




«Τα Ηνωμένα Εθνη δεν ασχολούνται με εθνότητες, αλλά με έθνη», ξεκαθάρισε ο Μάθιου Νίμιτς μετά τη χθεσινή συνάντησή του με την Ντόρα Μπακογιάννη στη Νέα Υόρκη και σημείωσε ότι στο πλαίσιο της μεσολάβησής του ο ίδιος επεξεργάζεται περιγραφές και επίθετα που αφορούν το όνομα, όχι την εθνότητα. Μένει να φανεί αυτό στην τελική του πρόταση, καθώς η ΠΓΔΜ επιμένει στην αναγνώριση «μακεδονικής εθνότητας». Αν και κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει στους κατοίκους της ΠΓΔΜ να δηλώνουν όποια εθνική συνείδηση επιθυμούν, δεν νοείται η κατοχύρωση εθνικής συνείδησης από το μεσολαβητή του ΟΗΕ. Το ερώτημα που τίθεται είναι τι θα αναγράφεται στα διαβατήρια ως υπηκοότητα.

Στη συνάντηση ο Νίμιτς διαπίστωσε ειλικρινή πολιτική βούληση και προθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να προβεί στις αναγκαίες κινήσεις για την επίτευξη λύσης σε σύντομο χρονικό διάστημα. Από την πλευρά της η υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι έγινε ανασκόπηση του συνόλου της διαπραγματευτικής πορείας, επανέλαβε ότι η εντολή του Σ.Α. αφορά το όνομα και υπογράμμισε ότι η ελληνική πλευρά επιδιώκει λύση «χωρίς νικητές και ηττημένους». Η διαδικασία θα συνεχισθεί με συνάντηση του κΝίμιτς με τους δυο διαπραγματευτές στις αρχές Οκτωβρίου στην οποία θα εξετασθούν λεπτομερώς οι απαντήσεις Αθήνας και Σκοπίων στις εισηγήσεις που κατέθεσε στις 11 Σεπτεμβρίου. Αργά χθες το βράδυ ο μεσολαβητής του ΟΗΕ επρόκειτο να συναντήσει και τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ, Μπράνκο Τσερβενκόφσκι.

Ο τελευταίος αποφάσισε να μην είναι παρών στη συνάντηση ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, που επίσης βρίσκεται στη Νέα Υόρκη, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του Α. Μιλοσόσκι. Στο πλαίσιο της αναζήτησης λύσης η Ουάσιγκτον επενδύει στη μετριοπάθεια του προέδρου της ΠΓΔΜ, ο οποίος έχει επανειλημμένα μιλήσει για την ανάγκη παραχωρήσεων και την αποδοχή σύνθετης ονομασίας. Μιλώντας σε ομογενείς από τα Σκόπια που ζουν στις ΗΠΑ, ο Μ. Τσερβενκόφσκι τόνισε ότι εάν δεν λυθεί το ζήτημα άμεσα, οι διαπραγματεύσεις ίσως αναβληθούν για ένα χρόνο λόγω εκλογών που θα διεξαχθούν στις αρχές του επόμενου έτους και στις δυο χώρες. Δεν παρέλειψε πάντως να επισημάνει ότι «εμείς θέλουμε μια λύση που θα αποσαφηνίζει ότι το έθνος μας, η γλώσσα και ο λαός είναι μακεδονικά. Τότε θα έχουμε αποτρέψει τον κίνδυνο εξαφάνισης της εθνικής ταυτότητας των πολιτών μας στο εσωτερικό αλλά και των συμπατριωτών μας που διαμένουν στο εξωτερικό». Σε άλλη μία ένδειξη του ισχυρού άξονα Σκοπίων-Αγκυρας, ο Μ. Τσερβενκόφσκι συναντήθηκε και με τον Αμπντουλάχ Γκιουλ. Ο πρόεδρος της Τουρκίας τόνισε ότι η πΓΔΜ μπορεί να υπολογίζει στη σθεναρή και ολοκληρωτική στήριξη της χώρας του, εκφράζοντας παράλληλα την ελπίδα ότι σύντομα θα εξαλειφθεί το «μοναδικό εμπόδιο» για την ένταξη της πΓΔΜ το ΝΑΤΟ, υπονοώντας προφανώς το ελληνικό βέτο.

Σήμερα η Ντ. Μπακογιάννη θα συναντηθεί με την Κοντολίζα Ράις με την οποία θα συζητήσουν το Σκοπιανό, το Κυπριακό, όπως και την κρίση στη Γεωργία και τις προτεραιότητες της ελληνικής προεδρίας του ΟΑΣΕ που αρχίζει τον Ιανουάριο.

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/blog-post_25.html

Η άγνωστη αερομαχία ελληνικών και αμερικανικών μαχητικών το καλοκαίρι του 1974.




Στις 17.10 της 20ής Ιουλίου 1974 καταγράφεται scrαmble ζεύγους F-5Α της 341 ΜΑΗ που είχαν μετασταθμεύσει στο Ηράκλειο (126 Σμηναρχία Αεροπορικής Βάσεως). Στόχος τους ήταν η αναγνώριση/αναχαίτιση αγνώστων ιχνών που είχαν εντοπισθεί ανατολικώς της Σητείας. Κατά το διάστημα 15.04 και 22.20, οι ελληνικοί σταθμοί ραντάρ θα αποκαλύψουν συνολικώς 14 ίχνη αμερικανικών αεροσκαφών, που πετούσαν σε απόσταση 60 ν.μ. νοτίως και ανατολικώς της Κρήτης, μέχρι την Ρόδο, δίνοντας την εντύπωση δημιουργίας ενός «φράγματος». Περί τις 19.15 η 28 ΤΑΔ Θα αναφέρει ότι από το πρωί είχαν διαπιστωθεί συνεχείς περιπολίες αεροσκαφών του 6ου Στόλου των ΗΠΑ μεταξύ Καστελλορίζου και Σητείας, κάτι που φανέρωνε ότι οι Αμερικανοί επεδίωκαν να παρεμποδίσουν τυχόν ελληνική αεροπορική ενέργεια προς την Κύπρο.

Στην Έκθεση Σεμερτζάκη (σ.σ. για τις αεροπορικές επιχειρήσεις του '74), περιγράφεται και μία αερομαχία που έλαβε χώρα μεταξύ ελληνικών και αμερικανικών αεροσκαφών. Ζεύγος ελληνικών F-5Α που έσπευσε προς αναγνώριση αγνώστου ίχνους, ενεπλάκη σε αερομαχία με ζεύγος αμερικανικών F-4 (προφανώς F-4J). «Εις απόστασιν 3-4 ν.μ. ο ημέτερος σχηματισμός εγένετο αντιληπτός υπό του στόχου, όστις ήρξατο εκτελών επιθετικούς ελιγμούς. Τούτο εχαρακτηρίσθη υπό του ημετέρου σχηματισμού ως εχθρική ενέργεια και ούτω ενεπλάκη εις αερομαχίαν μετά του στόχου, ενημερώνων συγχρόνως και τον έλεγχον RADAR (Ε/W ΖΗΡΟΥ). Εις την εξέλιξιν της αερομαχίας τα αεροσκάφη διεσπάσθησαν (εις εναντίον ενός). Το ημέτερον Νο2 απενεπλάκη των ελιγμών, επιστρέψαν διά προσγείωσιν. Το ημέτερον ΜΙ, κατά την εμπλοχήν, ευρεθέν εις πλεονεκτικήν θέσιν (όπισθεν του στόχου και εις απόστασιν βολής) εζήτησεν, εκ του ελέγχοντος σταθμού RADAR, την έγκρισιν εκτελέσεως βολής κατά του στόχου, και έλαβεν αρνητικήν απάντησιν. Εν συνεχεία, όμως, αντιληφθέν ότι ο στόχος (F-4) έβαλεν διά του πυροβόλου του, ηττήσατο, εκ νέου, έγκρισιν διά την κατάρριψιν του στόχου. H απάντησις ήτο και πάλιν αρνητική». Στην περίπτωση αυτή, αξίζει να σχολιασθεί η μη εφαρμογή της από 10.15 διαταγής του Αρχηγού Αεροπορίας, η οποία προέβλεπε απάντηση σε περίπτωση που βληθούν τα ελληνικά αεροσκάφη.

Πέρα από αμερικανικά αεροσκάφη, την ημέρα εκείνη οι 'Ελληνες πιλότοι συναντήθηκαν και με βρετανικά. Σε απόσταση 20 ν.μ. βορείως του Αγίου Νικολάου Κρήτης, ελληνικά αεροσκάφη αναγνώρισαν βρετανικά τα οποία μάλιστα έλαβαν επιθετική θέση. Δεν αναφέρεται εάν διεξήχθη αερομαχία μεταξύ τους. Πάντως από τις 18 του μηνός ήδη, είχε παρατηρηθεί αυξημένη δραστηριότητα βρετανικών αεροσκαφών μεταξύ των περιοχών Κρήτης -Ρόδου - Κύπρου.

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/1974.html

Σε εξέλιξη η μεγάλη διακλαδική άσκηση "ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ 2008".


Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται η μεγάλη διακλαδική άσκηση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων "ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ 2008" με τις εμπλεκόμενες δυνάμεις να έχουν αναπτυχθεί στα προβλεπόμενα από τα σχέδια σημεία σε Αιγαίο και Βόρειο Ελλάδα.

Χθες ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας Ιω. Πλακιωτάκης συνοδευόμενος από τον Αρχηγό ΓΕΝ Αντιναύαρχο Γ. Καραμαλίκη ΠΝ, επισκέφθηκε το Στρατηγείο Διοίκησης Ανατολικής Μεσογείου (ΣΔΑΜ) όπου βρίσκεται το Κέντρο Επιχειρήσεων του Αρχηγείου Στόλου. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στο ΣΔΑΜ, ο ΥΦΕΘΑ ενημερώθηκε επί των δυνατοτήτων του στρατηγείου καθώς και για τα πιλοτικά προγράμματα επικοινωνιών του Πολεμικού Ναυτικού ενώ στη συνέχεια ενημερώθηκε επί της διακλαδικής ασκήσεως «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ 2008». Μετά την ολοκλήρωση της ενημερώσεως ο ΥΦΕΘΑ συνοδευόμενος από τον ΑΓΕΝ επιβιβάσθηκαν σε ελικόπτερο S-70B Aegean Hawk και μετέβησαν στη Φρεγάτα ΣΑΛΑΜΙΣ όπου τους υποδέχθηκε ο Υπαρχηγός του Στόλου Υποναύαρχος Γ. Δημητριάδης ΠΝ. Κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στη Φρεγάτα ΣΑΛΑΜΙΣ είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν επεισόδια από τη δραστηριότητα μονάδων του Στόλου στο πλαίσιο της ασκήσεως «ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ 2008».

Ιρανικός αγωγός μέσω Τουρκίας και Ελλάδας



Το Ιράν επιθυμεί να εξάγει στην Ευρώπη έως και 37 δισεκατομύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως. Την τροφοδοσία της ευρωπαϊκής ενεργειακής αγοράς με ιρανικό φυσικό αέριο μέσω αγωγού που θα διέρχεται από την Τουρκία και την Ελλάδα και θα καταλήγει στη Γερμανία εξετάζει η Τεχεράνη, σύμφωνα με δηλώσεις του ιρανού αναπληρωτή υπουργού Πετρελαίου Άκμπαρ Τορκάν, όπως μεταδίδει ειδησεογραφικό πρακτορείο "Μπλούμπεργκ".

Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε χθες, ο υψηλόβαθμος ιρανός αξιωματούχος δήλωσε ότι το Ιράν διεξάγει συνομιλίες με "γνωστή ευρωπαϊκή εταιρία" για την ανάληψη της διαχείρισης του αγωγού Pars, το κόστος του οποίου εκτιμάται ότι θα ανέλθει σε 4 δισ. δολάρια και θα προβάλει ως ανταγωνιστής τόσο του αγωγού Nabucco που προωθούν οι Βρυξέλλες και η Ουάσινγκτον όσο και του ρωσικού σχεδίου κατασκευής του αγωγού South Stream.

Ο αγωγός Pars είναι η απάντηση του Ιράν στον Nabucco και τον South Stream, σύμφωνα με τον Τορκάν.

Το Ιράν επιθυμεί να εξάγει στην Ευρώπη έως και 37 δισεκατομύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως και προτίθεται να τροφοδοτήσει τον νέο αγωγό με ποσότητες από το γιγάντιο κοίτασμα South Pars.

Οι διεθνείς κυρώσεις εμπόδισαν την πρόσβαση του Ιράν σε απαραίτητη τεχνολογία και αναγκαίες χρηματοδοτήσεις για υγροποίηση του φυσικού αερίου της χώρας και την εξαγωγή του με δεξαμενόπλοια ως LNG (προς το παρόν, το Ιράν εξάγει υγροποιημένο φυσικό αέριο μόνον στην Τουρκία). Οι πολιτικές εντάσεις μεταξύ Τεχεράνης και Δύσης για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα υποχρέωσαν ευρωπαϊκές εταιρίες όπως τη Royal Dutch Shell, τη γαλλική Total και την ισπανική Repsol να περιορίσουν τα προγράμματα υγροποιημένου φυσικού αερίου στο South Pars. Οι εξαγωγές φυσικού αερίου από το South Pars θα είναι περισσότερο συμφέρουσες οικονομικά μέσω αγωγού από ό,τι ως LNG, υπογράμμισε ο αναπληρωτής υπουργός Πετρελαίου του Ιράν.

Ο Τορκάν τόνισε ότι οι επιβεβλημένοι από την Ουάσινγκτον περιορισμοί στις ξένες επενδύσεις στο Ιράν δεν θα αποτρέψουν την συμμετοχή Ευρωπαίων εταίρων στον αγωγό.

"Κανείς δεν λέει ότι οι πελάτες του Ιράν δεν μπορούν να επενδύσουν εκτός ιρανικών συνόρων. Θα φέρουμε το φυσικό αέριο στα σύνορα, και αυτοί θα κατασκευάσουν τον αγωγό μέχρι τα (τουρκο-ιρανικά) σύνορα", είπε ο Τορκάν.

Απέφυγε να κατονομάσει την εταιρία με την οποία η Τεχεράνη διαπραγματεύεται την ανάληψη της διαχείρισης του αγωγού , αλλά διευκρίνισε ότι δεν πρόκειται για την αυστριακή OMV AG, η οποία έχει τεθεί επικεφαλής της ομάδας εταιριών που θα συμμετάσχουν στο πρόγραμμα Nabucco.

Αν και η εταιρία διαχείρισης της κατασκευής του Nabucco δεν έχει αποκλείσει τη ροή ιρανικού φυσικού αερίου μέσω του εν λόγω αγωγού προς την Ευρώπη, ο Άκμπαρ Τορκάν επεσήμανε ότι "δεν έχουμε κανένα συμβόλαιο και καμία δέσμευση με τον Nabucco. Σκεφτήκαμε μια νέα διαδρομή και θα έχουμε νέους πελάτες".

Από τα τουρκο-ιρανικά σύνορα, ο αγωγός θα διασχίζει την Τουρκία, την Ελλάδα και υποθαλασσίως θα φθάνει στην Ιταλία. Από εκεί, θα συνεχίζει στην Ελβετία, την Αυστρία και τη Γερμανία. Η διαδρομή του αγωγού θα παρακάμπτει τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης και όλες οι χώρες από τις οποίες θα διέρχεται ο αγωγός θα μπορούν να αγοράζουν φυσικό αέριο, διευκρίνισε ο αναπληρωτής υπουργός Πετρελαίου του Ιράν. Απέφυγε, τέλος, να θέσει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την κατασκευή του αγωγού Pars.

Πηγή : http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11379&subid=2&tag=8777&pubid=1634707

Η καταστροφή της Σμύρνης. (14 Σεπτεμβρίου 1922 - Εις Μνήμην)


Ταινία του Νίκου Κούνδουρου που αναφέρεται στην πυρπόληση και καταστροφή της Σμύρνης της Μικράς Ασίας και την γενοκτονία των Ελλήνων κατοίκων της, στις 14 Σεπτεμβρίου 1922, από τους Νεότουρκους του Κεμάλ, με σκοπό την ίδρυση του σύγχρονου Τουρκικού κράτους.
Η ταινία βασίστηκε σε αυθεντικές μαρτυρίες από το μυθιστόρημα «Το νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη και στην οποία απαγόρευσαν την προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Μια ταινία που όχι μόνο κατέγραψε τη βαρβαρότητα των Νεοτούρκων, αλλά ανέδειξε και την Ελλαδική νοοτροπία των Νεοελλήνων να συγκαλύπτουν για λόγους σκοπιμότητας τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας...



Παρουσιάζεται εκπομπή που διαρκεί 86 λεπτά. Για να έχετε ολό το σχετικό αρχείο ανατρέξατε στον ιστοχώρο http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=3845352493012291179&hl=el&fs=true και θα το δείτε αμέσως (streaming).

Η Μάχη του Μαραθώνα - Η μάχη σύμφωνα με τον Ηρόδοτο. (17 Σεπτεμβρίου 490 π.Χ. - Εις Μνήμην)


103 [ ] Τον αθηναϊκό στρατό διοικούσαν δέκα στρατηγοί, από τους οποίους τελευταίος ήταν ο Μιλτιάδης. Ο πατέρας του, ο Κίμωνας, γιος του Στησαγόρα, είχε εξοριστεί από την Αθήνα από τον Πεισίστρατο, γιο του Ιπποκράτη. Ενώ βρισκόταν στην εξορία, είχε την τύχη να κερδίσει τον αγώνα με τον τέθριππο στην Ολυμπία κι έτσι να αποσπάσει την ίδια δόξα με τον ομομήτριο αδερφό του, Μιλτιάδη. Στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες, κέρδισε πάλι το έπαθλο με τα ίδια άλογα, αλλά αυτή τη φορά παραιτήθηκε από τη νίκη για χάρη του Πεισίστρατου· γι αυτήν του την πράξη, ο τελευταίος του επέτρεψε να γυρίσει στην Αθήνα. Σε μια μεταγενέστερη διοργάνωση των Ολυμπιακών, κέρδισε για τρίτη φορά τη νίκη, πάντα με τα ίδια άλογα. Λίγο αργότερα, αφού πέθανε ο Πεισίστρατος, δολοφονήθηκε από τους γιους του τυράννου, που έστειλαν τη νύχτα μερικούς άνδρες να του στήσουν ενέδρα στο δρόμο κοντά στο πρυτανείο . Θάφτηκε έξω από την Αθήνα, στην άλλη πλευρά του δρόμου που λέγεται Κοίλη οδός και απέναντι από τον τάφο του θάφτηκαν τα άλογα με τα οποία είχε κερδίσει τρεις φορές στην Ολυμπιάδα. Τριπλή νίκη είχε επιτευχθεί από μια μοναδική ομάδα αλόγων, αυτή του Ευαγόρα από τη Λακωνία· από τότε, δεν το έχει κατορθώσει κανείς άλλος. Την εποχή εκείνη, ο Στησαγόρας, πρωτότοκος από τους δύο γιους του, ζούσε στη Χερσόνησο με το θείο του, Μιλτιάδη, ενώ ο μικρότερος, που είχε πάρει το όνομα Μιλτιάδης από το μεσολαβητή στη Χερσόνησο, βρισκόταν με τον πατέρα του στην Αθήνα. 

        104. Αυτός ο Μιλτιάδης έγινε τώρα ένας από τους δέκα στρατηγούς των Αθηναίων. Είχε έρθει πρόσφατα από τη Χερσόνησο και δυο φορές λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή του. Τη μια όταν τον καταδίωξαν οι Φοίνικες μέχρι την Ίμβρο, προσπαθώντας να τον συλλάβουν και να τον πάνε στον βασιλιά, και τη δεύτερη, όταν, αφού γλίτωσε απ’ αυτή την απειλή κι έφτασε στην ασφάλεια της πατρίδας του, βρήκε τους εχθρούς του να τον περιμένουν και σύρθηκε στα δικαστήρια για την τυραννική διακυβέρνησή του στη Χερσόνησο. Πάντως, ξέφυγε κι απ’ αυτό τον κίνδυνο και μετά τη νίκη του, εκλέχτηκε στρατηγός από το λαό.

         105. Προτού φύγουν από την πόλη, οι Αθηναίοι στρατηγοί έστειλαν ένα μήνυμα στη Σπάρτη. Αγγελιαφόρος ήταν ένας Αθηναίος που λεγόταν Φιλιππίδης επαγγελματίας δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Σύμφωνα με την αναφορά που έδωσε στους Αθηναίους όταν επέστρεψε, συνάντησε το θεό Πάνα στο όρος Παρθένιο, πάνω από την Τεγέα. Ο Πάνας, είπε, τον φώναξε με τ’ όνομά του και του είπε να ρωτήσει τους Αθηναίους γιατί τον αγνοούσαν, παρ’ όλο που εκείνος ήταν φιλικός απέναντί τους και, μάλιστα, τους είχε φανεί χρήσιμος αρκετές φορές στο παρελθόν και Θα μπορούσε να το κάνει και στο μέλλον. Οι Αθηναίοι πίστεψαν την ιστορία του Φιλιππίδη και μόλις η ζωή τους επανήλθε στο φυσιολογικό, έχτισαν ένα ναό στον Πάνα κάτω από την Ακρόπολη και, από τότε που πήραν το μήνυμά του, οργανώνουν μια ετήσια γιορτή, με λαμπαδηδρομία και θυσίες, για να έχουν την εύνοιά του.

       106. 0 Φιλιππίδης λοιπόν —που ανέλαβε την αποστολή από τους στρατηγούς της Αθήνας και συνάντησε τον Πάνα— έφτασε στη Σπάρτη την επόμενη μέρα που έφυγε από την Αθήνα και παρέδωσε στους άρχοντες των Σπαρτιατών το μήνυμα που έλεγε: «Άνδρες της Σπάρτης, οι Αθηναίοι σας ζητούν να τους βοηθήσετε και να μη μείνετε απλοί θεατές της επικείμενης συντριβής και υποδούλωσης της αρχαιότερης πόλης της Ελλάδας από ένα βάρβαρο εισβολέα· αυτή τη στιγμή, η Ερέτρια έχει πέσει στα χέρια του κι η Ελλάδα είναι πιο αδύναμη μετά την απώλεια μιας αξιόλογης πόλης της». Αυτός είπε όσα είχε πάρει εντολή να πει. Οι Σπαρτιάτες, μολονότι ήθελαν να στείλουν βοήθεια στην Αθήνα, δεν μπορούσαν να το κάνουν αμέσως γιατί Θα καταπατούσαν τους νόμους τους. Ήταν η ένατη μέρα του μήνα και δεν έπρεπε να αρχίσουν εχθροπραξίες προτού γεμίσει το φεγγάρι.

        107. Έτσι, περίμεναν την πανσέληνο ενώ στο μεταξύ, ο Ιππίας, γιος του Πεισίστρατου, οδηγούσε τους Πέρσες στο Μαραθώνα. Την προηγούμενη νύχτα ο Ιππίας ονειρεύτηκε ότι κοιμόταν με τη μητέρα του και υπέθεσε ότι το όνειρο σήμαινε πως θα επέστρεφε στην Αθήνα, θα ανακτούσε την εξουσία και θα πέθαινε ειρηνικά στην πατρίδα του σε βαθιά γεράματα. Ας αφήσουμε όμως την ερμηνεία του ονείρου του. Την επομένη, οδηγώντας τους εισβολείς μέσα στα αθηναϊκά εδάφη, αποβίβασε τους Ερετριείς αιχμάλωτους στην Αιγίλια, ένα νησί που ήταν στην επικράτεια της πόλης Στύρα, οδήγησε τον στόλο στο λιμάνι του Μαραθώνα κι αφού αποβιβάστηκε ο στρατός στην ξηρά, έδωσε οδηγίες πως να παραταχτεί. Σε μια στιγμή, άρχισε να βήχει και να φτερνίζεται δυνατότερα απ’ ό,τι συνήθως και, αφού ήταν γέρος πια και τα περισσότερα δόντια του ήταν χαλασμένα, άθελά του έφτυσε ένα. Έπεσε κάπου στην άμμο κι όσο κι αν έψαξε, δεν το βρήκε πουθενά. Ο Ιππίας τότε στράφηκε στους συντρόφους του και είπε μ’ ένα βαθύ στεναγμό: «Αυτή η γη δεν είναι δική μας και δεν θα καταφέρουμε ποτέ να την κατακτήσουμε. Το μόνο κομμάτι της που μου ανήκει είναι ο χώρος που καταλαμβάνει το δόντι μου».

         108. Έτσι, κατανόησε τελικά το πραγματικό νόημα του ονείρου.  Τα Αθηναϊκά στρατεύματα είχαν παραταχτεί σ’ ένα κομμάτι γης που ήταν ιερός χώρος του Ηρακλή κι εκεί τους συνάντησαν οι Πλαταιείς, που ήρθαν να τους υποστηρίξουν με όλο τον διαθέσιμο στρατό τους. Λίγο καιρό πριν, οι Πλαταιείς είχαν παραδώσει την ανεξαρτησία τους στους Αθηναίους, οι οποίοι είχαν ήδη, με τη σειρά τους, προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες στις Πλαταιές σε πολλές και δύσκολες καταστάσεις. Και να πώς συνέβη. Οι Πλαταιές πιέζονταν από τη Θήβα και, αφού ο Κλεομένης, γιος του Αναξανδρίδη, βρισκόταν στην περιοχή με σπαρτιατικό στρατό, οι Πλαταιείς παραδόθηκαν στην αρχή στα χέρια των Σπαρτιατών. Αυτοί, ωστόσο, αρνήθηκαν την προσφορά λέγοντας: «Κατοικούμε πολύ μακριά κι η συμμαχία σας μαζί μας θα είναι μαύρη παρηγοριά· θα μπορούσαν να σας υποδουλώσουν πολλές φορές πριν εμείς ακούσουμε το παραμικρό. Σας συμβουλεύουμε να πλησιάσετε τους Αθηναίους· η Αθήνα είναι πολύ πιο κοντά σας κι η βοήθεια του λαού της δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη. Η συμβουλή αυτή δε δόθηκε από καλή θέληση προς τις Πλαταιές, αλλά είχε σκοπό να εμπλέξει την Αθήνα σε συγκρούσεις με τους Βοιωτούς. Παρ’ όλα αυτά, οι Πλαταιείς την ακολούθησαν. Έστειλαν μια πρεσβεία στους Αθηναίους, οι οποίοι έτυχε να ασχολούνται με τις θυσίες τους προς τιμήν των Δώδεκα Θεών οι πρέσβεις κάθισαν δίπλα στον βωμό ως ικέτες και παραδόθηκαν. Όταν έμαθαν οι Θηβαίοι την ενέργεια αυτή των Πλαταιών, έστειλαν αμέσως στρατό εναντίον τους. Οι Αθηναίοι έσπευσαν να υπερασπιστούν την πόλη που είχαν υπό την προστασία τους αλλά, τη στιγμή που ήταν έτοιμη να ξεσπάσει η μάχη, επενέβησαν οι Κορίνθιοι. Όταν δέχτηκαν κι οι δυο πλευρές να υποβάλουν τη διαφωνία τους στη διαιτησία των Κορινθίων, καθόρισαν τα σύνορα ανάμεσα στις δυο χώρες, με τον όρο ότι οι Θηβαίοι δε θα αναμειγνύονταν στα εσωτερικά των Βοιωτών που δεν ήθελαν να ανήκουν στο κράτος αυτό. Οι Κορίνθιοι, αφού έβγαλαν αυτή την απόφαση, γύρισαν στην πατρίδα τους κι οι Αθηναίοι είχαν ξεκινήσει για την πόλη τους, όταν δέχτηκαν επίθεση από τους Βοιωτούς. Στη μάχη που ακολούθησε, οι Αθηναίοι νίκησαν και προέλασαν πέρα από τα σύνορα που είχαν καθορίσει για τους Πλαταιείς οι Κορίνθιοι, για να επιβάλουν τον Ασωπό ως όριο ανάμεσα στα εδάφη της Θήβας από τη μια μεριά και των Πλαταιών και των Υσιών από την άλλη. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες αφέθηκε ο λαός των Πλαταιών στα χέρια των Αθηναίων κι αυτό τους ώθησε να σπεύσουν να τους βοηθήσουν στον Μαραθώνα.

        109. Οι απόψεις των Αθηναίων στρατηγών διχάζονταν: μερικοί ήταν ενάντια στην προοπτική μιας αναμέτρησης, (με το επιχείρημα ότι ο αθηναϊκός στρατός ήταν πολύ μικρός για να αντιμετωπίσει τους Μήδους)· άλλοι - ανάμεσα στους οποίους ήταν κι ο Μιλτιάδης— υποστήριζαν ότι έπρεπε να πολεμήσουν. Για λίγο, όλα έδειχναν ότι θα επικρατούσε η χειρότερη άποψη και αυτό θα γινόταν, αν δεν έκανε κάτι ο Μιλτιάδης. Εκτός από τους δέκα στρατηγούς, υπήρχε κι άλλο ένα άτομο που είχε δικαίωμα ψήφου, ο πολέμαρχος, που επιλεγόταν με κλήρωση . Αυτό το αξίωμα (που παλιότερα είχε την ίδια βαρύτητα σε αποφάσεις σχετικές με τον πόλεμο με την ψήφο των στρατηγών) το είχε εκείνη την εποχή ο Καλλίμαχος από τις Αφίδνες. Σ’ αυτόν, λοιπόν, στράφηκε ο Μιλτιάδης και είπε: «Τώρα είναι στο χέρι σου, Καλλίμαχε, ή να οδηγήσεις την Αθήνα στη δουλεία ή να την ελευθερώσεις και ν αφήσεις στις μελλοντικές γενιές μια μνήμη πιο ένδοξη απ’ αυτή του Αρμόδιου και του Αριστογείτονα. Ποτέ πριν στην ιστορία της δε βρέθηκε η Αθήνα αντιμέτωπη με τόσο φοβερό κίνδυνο. Αν υποταχτούμε στους Πέρσες, ο Ιππίας θ’ αναλάβει πάλι την εξουσία — και δεν υπάρχει αμφιβολία για τη δυστυχία που Θα μας φέρει· αν πολεμήσουμε και νικήσουμε, όμως, τότε η πόλη μας Θα είναι η επικρατέστερη απ’ όλες τις ελληνικές πόλεις Αν με ρωτήσεις πώς θα γίνει αυτό και γιατί είναι στα χέρια σου η τελική απόφαση, θα σου πω το εξής. Εμείς οι στρατηγοί είμαστε δέκα και δεν συμφωνούμε για το πως πρέπει να δράσουμε· οι μισοί είμαστε υπέρ της μάχης κι οι άλλοι μισοί κατά. Αν δε συγκρουστούμε με τους Πέρσες, δεν αμφιβάλλω ούτε στιγμή ότι θα καταλήξουμε σε φοβερή διχόνοια· ο σκοπός μας θα κλονιστεί και τελικά θα υποταχτούμε με τη θέλησή μας στους Πέρσες.  Αν όμως πολεμήσουμε πριν φανεί γενικά η πτώση του ηθικού μας τότε, αν οι θεοί μας φερθούν δίκαια, μπορεί και να υπερισχύσουμε. Δική σου είναι η απόφαση· όλα εξαρτώνται από σένα· υποστήριξέ με και η πόλη μας θα είναι ελεύθερη και αρχόντισσα ολόκληρης της Ελλάδας. Αν ψηφίσεις ενάντια στη μάχη, δεν θα ζήσεις αυτή την ευτυχία αλλά το αντίθετο».

             110. Τα λόγια του Μιλτιάδη βρήκαν στόχο και με την ψήφο του Καλλίμαχου πάρθηκε η απόφαση να προχωρήσουν στη μάχη. Οι στρατηγοί έχουν ηγετική θέση με τη σειρά, για μια μέρα ο καθένας·  όσοι απ’ αυτούς συμπαρατάχτηκαν στην ψηφοφορία με το Μιλτιάδη, πρότειναν, όταν ήρθε η σειρά τους να του την παραχωρήσουν. Ο Μιλτιάδης δέχτηκε, αλλά διέταξε να μην κινηθεί ο στρατός παρά μόνο όταν ήρθε η μέρα που ήταν έτσι κι αλλιώς η σειρά του.
Η μάχη

          111. Τότε οι Αθηναίοι παρατάχτηκαν για τη μάχη. Η δεξιά πτέρυγα ήταν κάτω από τις διαταγές του Καλλίμαχου, αφού οι Αθηναίοι συνήθιζαν εκείνη την εποχή να παραχωρούν στον πολέμαρχο τη διοίκηση αυτής της πτέρυγας· ακολουθούσαν σι διάφορες φυλές, στη συνηθισμένη σειρά τους και, τελικά, στην αριστερή πτέρυγα, παρατάχτηκαν Οι Πλαταιείς. Από τη μάχη του Μαραθώνα και μετά, όταν οι Αθηναίοι κάνουν θυσίες στις ανά τετραετία γιορτές τους ο κήρυκας της Αθήνας συνδέει τα ονόματα της Αθήνας και των Πλαταιών στην προσευχή για την εύνοια των θεών. Μια συνέπεια της παράταξης των αθηναϊκών στρατευμάτων για τη μάχη ήταν η αποδυνάμωση του κέντρου στην προσπάθεια να απλωθούν αρκετά οι γραμμές, ώστε να καλύπτουν ολόκληρο το μέτωπο των Μήδων· τα δύο άκρα ήταν αρκετά ισχυρά, ενώ το κέντρο είχε λίγες μόνο γραμμές βάθος.
        112. Αφού παρατάχτηκαν οι άνδρες και οι προκαταρκτικές θυσίες υποσχέθηκαν νίκη, δόθηκε το σύνθημα κι οι Αθηναίοι ξεκίνησαν τρέχοντας προς τις γραμμές του εχθρού, όχι λιγότερο από οχτώ στάδια μακριά. Οι Πέρσες, ξαφνιασμένοι που οι εχθροί τους πλησίαζαν τρέχοντας, ετοιμάστηκαν να τους αντιμετωπίσουν, με την πεποίθηση ότι οι Αθηναίοι αυτοκτονούσαν τολμώντας άμεση επίθεση, και μάλιστα με δρομαία έφοδο, με τόσο λίγες δυνάμεις, χωρίς την υποστήριξη ιππικού ή τοξοτών. Έτσι σκέφτηκαν αυτοί· οι Αθηναίοι, πάντως, πλησίασαν σε όλο το μήκος του μετώπου και πολέμησαν με αλησμόνητο τρόπο. Ήταν οι πρώτοι Έλληνες, απ’ όσο ξέρω, που επιτέθηκαν τρέχοντας και οι πρώτοι που αντίκρισαν χωρίς φόβο τη Μηδική ενδυμασία και τους άνδρες που τη φορούσαν· γιατί, ως τότε, κανείς Έλληνας δεν άντεχε ούτε ν’ ακούσει το όνομα Μήδος χωρίς να νιώσει τρόμο.

       113. Η μάχη στον Μαραθώνα είχε μεγάλη διάρκεια. Στο κέντρο, όπου είχαν παραταχτεί οι ίδιοι οι Πέρσες και οι Σάκες, οι εισβολείς υπερτερούσαν, σε βαθμό, μάλιστα, που έσπασαν τις γραμμές των Ελλήνων και καταδίωξαν τους φυγάδες προς τα ηπειρωτικά· οι Αθηναίοι, όμως, από τη μια πτέρυγα και οι Πλαταιείς από την άλλη, βγήκαν νικητές. Μόλις νίκησαν, άφησαν τους ηττημένους εχθρούς να υποχωρήσουν κι έπειτα, ενώνοντας τα δυο άκρα, στράφηκαν ενάντια στους Πέρσες που είχαν διαπεράσει το κέντρο. Και πάλι κατάφεραν να υπερισχύσουν, κυνηγώντας τον οικτρά ηττημένο εχθρό και πετσοκόβοντας τις δυνάμεις του μέχρι που έφτασαν στη θάλασσα, όπου απείλησαν να καταλάβουν και να κάψουν τα πλοία.

        114. Σ’ αυτή τη φάση του αγώνα σκοτώθηκε ο πολέμαρχος Καλλίμαχος, πολεμώντας γενναία, όπως κι ο Στησίλαος, γιος του Θρασύλη, ένας από τους στρατηγούς· επίσης, ο Κυνέγειρος , γιος του Ευφορίωνα, έχασε το χέρι του από τσεκούρι ανεβαίνοντας στην πρύμνη ενός πλοίου και, τελικά, και τη ζωή του, μαζί με πολλούς άλλους γνωστούς Αθηναίους.

            115. Οι Αθηναίοι ακινητοποίησαν επτά πλοία· τα υπόλοιπα, όμως, κατάφεραν να φύγουν κι οι Πέρσες, αφού πήραν τους αιχμαλώτους από την Ερέτρια που είχαν αφήσει στην Αιγίλια, περιέπλευσαν το Σούνιο με κατεύθυνση την Αθήνα, ελπίζοντας ότι Θα έφταναν εκεί πριν τον αθηναϊκό στρατό. Στην Αθήνα, οι Αλκμεωνίδες κατηγορήθηκαν ότι αυτοί πρότειναν αυτή την κίνηση στους Πέρσες· ειπώθηκε πως είχαν συνεννοηθεί με τους Πέρσες και σήκωσαν μια ασπίδα ως σύνθημα για να ξεκινήσουν την ώρα που αυτοί βρίσκονταν ήδη στα πλοία.

          116. Ενώ ο Περσικός στόλος περιέπλεε το ακρωτήριο, οι Αθηναίοι έτρεξαν στην πόλη τους με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα για να την υπερασπιστούν και κατάφεραν να φτάσουν πριν τον εχθρό. Όπως στον Μαραθώνα το αθηναϊκό στρατόπεδο βρισκόταν πάνω σε ιερό έδαφος του Ηρακλή, έτσι και τώρα στρατοπέδευσαν στον άλλο ιερό χώρο του Ηρακλή, στο Κυνόσαργες . Όταν εμφανίστηκε ο περσικός στόλος, αγκυροβόλησε για λίγο έξω από το Φάληρο (που, εκείνη την εποχή, ήταν το σπουδαιότερο λιμάνι των Αθηνών ) κι έπειτα απέπλευσε για την Ασία. 

       117. Στη μάχη του Μαραθώνα, σκοτώθηκαν περίπου έξι χιλιάδες τετρακόσιοι Πέρσες· οι απώλειες των Αθηναίων ήταν εκατόν ενενήντα δύο άνδρες Τόσοι ήταν οι νεκροί και από τις δυο πλευρές.

Πηγή : http://users.thess.sch.gr/ipap/Ellinikos%20Politismos/maxes/marathonas.htm

Νεοκλής Σαρρής για Κύπρο & Κόσοβο

Ο καθηγητής της Κοινωνιολογίας της Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Νεοκλής Σαρρής αναλύει το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα που επικρατεί στην νεοελληνική πραγματικότητα, μετά το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο και μετά την ανακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσόβου.



Παρουσιάζεται εκπομπή που διαρκεί 86 λεπτά. Για να έχετε ολό το σχετικό αρχείο ανατρέξατε στον ιστοχώρο http://video.google.com/googleplayer.swf?docid=-7764429453895268753&hl=el&fs=true και θα το δείτε αμέσως (streaming).

Σαν σήμερα ...


... το 1828 ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας οργανώνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα Ταχυδρομική Υπηρεσία.

... το 1908 ο λαός των Χανίων σε πάνδημη συγκέντρωση κηρύσσει την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.

...το 1921 καταργείται η Ύπατη Αρμοστεία Σμύρνης και μετονομάζεται σε Ελληνική Διοίκηση Μικρασίας.

Υπόλοιπες ιστορικές αναφορές στον ιστοχώρο http://www.ert.gr/almanak/

Τα Σκόπια δεν θα πάνε στον ΟΗΕ


Αναπαράγουν πολλά μέσα ενημέρωσης τις τελευταίες ημέρες υποβολιμαίες φήμες ότι δήθεν, αν η κυβέρνηση Καραμανλή δεν επιδείξει σημεία υποχώρησης στις συνομιλίες για την ονομασία της ΠΓΔΜ, οι Αμερικανοί θα ενθαρρύνουν την ηγεσία των Σκοπίων να προσφύγει στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και να ζητήσει από αυτήν να αναγνωριστεί ως «Μακεδονία». Περίπου 120 χώρες έχουν ήδη αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ ως Μακεδονία, άρα λείπουν μόνο 8 ακόμη για να συμπληρωθεί ο αριθμός των 128 που αποτελεί τα απαιτούμενα δύο τρίτα των 192 κρατών - μελών του ΟΗΕ για να ληφθεί η απόφαση, οπότε σίγουρα θα βρεθούν αυτές οι 8 χώρες αφού τα Σκόπια θα έχουν την υποστήριξη της Ουάσιγκτον, ισχυρίζεται η τεθείσα σε κυκλοφορία φημολογία.

Λογικοφανές το σενάριο, απευθυνόμενο όμως μόνο σε αδαείς, αφού σκοπίμως υποβαθμίζει ή στρεβλώνει θεμελιώδεις πολιτικές και νομικές παραμέτρους του ζητήματος. Στην πραγματικότητα τα Σκόπια είναι αδύνατον να προσφύγουν στον ΟΗΕ για το θέμα αυτό, διότι θα υποστούν συντριπτική πολιτική ήττα με ενδεχομένως βαρύτατες συνέπειες για την πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας τους, ενώ και οι νομικές δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν είναι ανυπέρβλητες.

Πρώτα πρώτα, αν χάριν συζητήσεως δεχτούμε ότι τα Σκόπια μπορούσαν να περάσουν μια τέτοια απόφαση στη ΓΣ του ΟΗΕ, θα είχαν πλέον να αντιμετωπίσουν μια ανοικτά εχθρική Ελλάδα. Ουδέποτε θα τολμούσε ποτέ ελληνική κυβέρνηση πλέον να συναινέσει στην ένταξη της ΠΓΔΜ στην ΕΕ ή στο ΝΑΤΟ, ενώ θα διέκοπτε κάθε είδους σχέση με τα Σκόπια, σφραγίζοντας τα σύνορα στη διέλευση εμπορευμάτων και ανθρώπων, μην αναγνωρίζοντας κανενός είδους έγγραφο της ΠΓΔΜ και αναστέλλοντας κάθε είδους ελληνική οικονομική δραστηριότητα εκεί και μπλοκάροντας οποιοδήποτε κονδύλι της ΕΕ προς την ΠΓΔΜ απαιτεί ομοφωνία για τη χορήγησή του.

Επί της ουσίας τώρα, είναι άκρως απίθανο να βρεθούν 128 χώρες στη ΓΣ του ΟΗΕ που θα ψήφιζαν μια τέτοια απόφαση. Είναι άλλο πράγμα μια χώρα να αναγνωρίζει την ΠΓΔΜ ως Μακεδονία σε διμερές επίπεδο και εντελώς άλλο πράγμα η χώρα αυτή να ψηφίσει πλέον... εναντίον της Ελλάδας στη Γενική Συνέλευση! Να ψηφίσει ότι πρέπει να παύσουν οι προσπάθειες να βρεθεί αμοιβαία αποδεκτή λύση και ότι η υπόθεση του ονόματος πρέπει να κλείσει σε βάρος της Ελλάδας.

Ελάχιστες χώρες στον κόσμο θα θελήσουν να υιοθετήσουν μια τόσο εχθρική στάση εναντίον της Ελλάδας. Ας τολμήσουν τα Σκόπια να πάνε στον ΟΗΕ και θα διαπιστώσουν ότι ούτε οι... μισές από τις 120 χώρες, που έχουν αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ ως Μακεδονία, δεν θα σταθούν αυτή τη φορά στο πλευρό τους. Θα ήταν πολύ διασκεδαστικό, αν έκαναν μια τέτοια κίνηση οι ηγέτες της ΠΓΔΜ...

Χάριν συζητήσεως και πάλι, ας υποθέσουμε ότι κατά κάποιο μαγικό τρόπο περνούσε μια απόφαση ευνοϊκή για τα Σκόπια στη ΓΣ του ΟΗΕ. Στον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών οι αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης δεν είναι υποχρεωτικές για το Συμβούλιο Ασφαλείας. Την προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ όμως για την ένταξη στον ΟΗΕ, όπως και την εντολή για τη διαμεσολάβηση με στόχο την εξεύρεση αμοιβαία αποδεκτής λύσης στο θέμα της ονομασίας, τις έχει αποφασίσει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με τις αποφάσεις 817 και 845 του 1993.

Καμιά απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν αναιρείται αυτοδικαίως. Απαιτεί νέα απόφαση και πάλι του Συμβουλίου Ασφαλείας, στην οποία πρέπει να συμφωνήσουν και τα πέντε μόνιμα μέλη που έχουν δικαίωμα βέτο.
Η Γαλλία δεν έχει καν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία, είναι δυνατόν να μην προβάλει βέτο τώρα σε σχέδιο απόφασης που θα δίνει εντολή να σταματήσει ο διάλογος και να λυθεί το θέμα της ονομασίας σε βάρος της Ελλάδας; Αλλά και η σημερινή Ρωσία δεν έχει καμιά σχέση με την πλήρως εξαθλιωμένη, αμερικανόδουλη Ρωσία του Γέλτσιν που αναγνώρισε τα Σκόπια ως Μακεδονία. Θα τινάξει ο Πούτιν στον αέρα τις άριστες ενεργειακές σχέσεις με την Ελλάδα για χάρη της υποτελούς στις ΗΠΑ ηγεσίας των Σκοπίων; Ούτε κατά διάνοια!

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ

Η Αθήνα δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο σε οποιαδήποτε απόπειρα των ΗΠΑ να ωθήσουν την ΠΓΔΜ να φέρει το θέμα στον ΟΗΕ. Το βέτο της Γαλλίας και της Ρωσίας είναι δεδομένο, σε οποιαδήποτε απόπειρα αναίρεσης των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας, που καθορίζουν το προσωρινό όνομα ένταξης της ΠΓΔΜ στον ΟΗΕ και το πλαίσιο διαλόγου για όνομα αμοιβαία αποδεκτό. Επιπροσθέτως, ούτε η πιο ψοφοδεής ελληνική κυβέρνηση δεν θα σκεπτόταν ποτέ να υποχωρήσει στις πιέσεις μιας αμερικανικής κυβέρνησης που είναι στην πόρτα εξόδου, όπως αυτή του Τζορτζ Μπους, στην οποία πλέον κανένας δεν δίνει σημασία και κανείς δεν κάνει συμφωνίες μαζί της, αφού σε λιγότερο από ενάμιση μήνα θα υπάρχει νέος Αμερικανός πρόεδρος.

Πηγή : http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&tag=8777&pubid=1624558

Ολισθηρός διάλογος με τα Σκόπια.


Καμιά απολύτως ελπίδα θετικής έκβασης δεν έχουν οι συνομιλίες με τα Σκόπια για την εξεύρεση λύσης στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ κατά την τρέχουσα πολιτική συγκυρία. Είναι να απορεί επομένως κανείς για ποιο λόγο η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη -με τη συναίνεση προφανώς του πρωθυπουργού- εναρμονίζεται με την αμερικανική γραμμή και προχωρεί όχι απλώς σε συνέχιση, αλλά σε θεαματική αναβάθμιση ενός διαλόγου που αποκλείεται σε αυτή τη φάση να παράξει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα μας. Γιατί βεβαίως σοβαρότατη αναβάθμιση συνιστούν τόσο η συνάντησή της την Παρασκευή στο Παρίσι με τον ομόλογό της Αντόνιο Μιλοσόσκι όσο και η προαναγγελθείσα γι αυτή την εβδομάδα στη Νέα Υόρκη συνάντησή της τον πρόεδρο της ΠΓΔΜ Μπράνκο Τσερβενκόφσκι.

Μετά το βέτο του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή στην ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ κατά τη σύνοδο κορυφής της Ατλαντικής Συμμαχίας στο Βουκουρέστι τον Απρίλιο, αλλά και τη νοθεία που έγινε στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου στη χώρα αυτή, κατέστη πλέον σαφές ότι η ΕΕ δεν πρόκειται να απευθύνει πρόσκληση προς τα Σκόπια τον Δεκέμβριο για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Δεν θα χρειαστεί καν ο Ελληνας πρωθυπουργός να προβάλει βέτο, όπως ήταν βέβαιο ότι θα έκανε. Η ίδια η ΕΕ θα μεταθέσει στο αόριστο μέλλον τη συζήτηση για το αν και πότε θα απευθυνθεί η περιβόητη πρόσκληση.

Η ηγεσία των Σκοπίων έχει ήδη χωνέψει την εξέλιξη αυτή, τη θεωρεί πλέον δεδομένη και τη λαμβάνει υπόψη στη χάραξη της πολιτικής της. Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει ότι αφού η προοπτική έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ είναι ανύπαρκτη σε αυτή τη φάση, η ηγεσία των Σκοπίων δεν έχει να χάσει τίποτα περισσότερο από όσα έχει ήδη χάσει αναφορικά με την ΕΕ, άρα μπορεί ανέξοδα να προβαίνει για κάποιο διάστημα σε επίδειξη αδιαλλαξίας χωρίς πρόσθετο κόστος!

Σε αντίθεση με την ψυχρή, αν όχι εχθρική, σε αυτή τη φάση ΕΕ απέναντι στην ΠΓΔΜ, η ηγεσία των Σκοπίων θα προτιμήσει να παίξει όσο περισσότερο μπορεί το αμερικανονατοϊκό χαρτί. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ διάκεινται πολύ πιο ευνοϊκά απέναντι στα Σκόπια, ιδίως μετά την επίθεση της Γεωργίας εναντίον της Νότιας Οσετίας και τη συντριβή των Γεωργιανών από τους Ρώσους.

Τον Δεκέμβριο οι υπουργοί Εξωτερικών των 26 χωρών του ΝΑΤΟ έχουν εντολή από τη σύνοδο κορυφής του Βουκουρεστίου να συζητήσουν εκ νέου το θέμα τού αν θα απευθύνουν προσκλήσεις ένταξης στο ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, τη Γεωργία και την ΠΓΔΜ. Η συνεδρίαση αναμένεται θυελλώδης.

Οι Αμερικανοί θα πιέσουν ασφυκτικά για να απευθυνθούν προσκλήσεις και προς τις τρεις χώρες. Οι πιθανότητες όμως να εισακουστούν είναι πολύ μικρές, καθώς η κυβέρνηση Μπους θα είναι ήδη πολιτικά νεκρή, αφού θα έχουν προηγηθεί οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ στις 6 Νοεμβρίου και θα έχει εκλεγεί νέος πρόεδρος - ασχέτως αν αυτός αναλαμβάνει την εξουσία στις 21 Ιανουαρίου, βάσει του αμερικανικού Συντάγματος. Κανένας Ευρωπαίος επομένως δεν θα είναι διατεθειμένος να ακούσει τους εκπροσώπους του Μπους σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, το οποίο θα θελήσουν όλοι να το διαπραγματευθούν με τον νέο Αμερικανό πρόεδρο.

Οσο λοιπόν και αν τα... «άταφα πολιτικά πτώματα» της κυβέρνησης Μπους επιχειρούν να πιέσουν ή ακόμη και να εκβιάσουν την κυβέρνηση Καραμανλή προκειμένου να κάνει υποχωρήσεις έναντι της ΠΓΔΜ, η Αθήνα δεν έχει απολύτως κανέναν λόγο να τους φοβηθεί και να υποκύψει στις πιέσεις αυτές.

Δεν έχει κανέναν λόγο η κυβέρνηση Καραμανλή να μη συμμετέχει στις άσκοπες για κάποιο διάστημα συζητήσεις με τον Αμερικανό απεσταλμένο του ΟΗΕ για το θέμα της ονομασίας Μάθιου Νίμιτς. Δεν πρέπει όμως να του επιτρέψει σε καμία περίπτωση να διολισθήσει εκτός των ορίων της αποστολής του και να διευρύνει τη θεματολογία των διαπραγματεύσεων συμπεριλαμβάνοντας συζητήσεις για «μακεδονικό έθνος», «μακεδονική ταυτότητα» και τα παρόμοια. Εντολή μόνο για το όνομα έχει ο Νίμιτς, μόνο με αυτό το θέμα πρέπει να ασχολείται επομένως.
Ούτως ή άλλως σοβαρή συζήτηση με θεωρητική πιθανότητα λύσης αποκλείεται να γίνει πριν αναλάβει τα καθήκοντά της η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ.

ΤΗΣ ΔΙΝΕΙ ΠΟΝΤΟΥΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Προσωπικά την Ντόρα ευνοεί η αναβάθμιση

Ευνόητο είναι ότι η θεαματική αναβάθμιση των απευθείας συνομιλιών της υπουργού Εξωτερικών με τον ομόλογό της Μιλοσόσκι και τον πρόεδρο των Σκοπίων Τσερβενκόφσκι ανεβάζει τις προσωπικές πολιτικές μετοχές της Ντόρας Μπακογιάννη στα μάτια των Αμερικανών. Αυτό της είναι ιδιαίτερα χρήσιμο σε μια περίοδο απρόβλεπτων πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, καθώς δεν είναι πλέον καθόλου βέβαιο αν θα συνεχίσει η ΝΔ να κυβερνά μετά τις επόμενες εκλογές ή αν θα ηττηθεί και θα αντιμετωπίσει ίσως κρίση ηγεσίας. Το πρόβλημα όμως είναι πως η προσπάθεια ενίσχυσης του προφίλ της στις ΗΠΑ μέσω της άνευ αντικειμένου αναβάθμισης του διαλόγου με τα Σκόπια με τις απευθείας επαφές της σε ανώτατο επίπεδο συνιστά πολιτική που εγκυμονεί πολλούς κινδύνους για τη χώρα.

Πηγή : http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&tag=8953&pubid=1620616

Οι αποφάσεις του ΣΑΜ για το Πολεμικό Ναυτικό




Δύο σημαντικές αποφάσεις για το Πολεμικό Ναυτικό έλαβε στη χθεσινή του συνεδρίαση το Συμβούλιο Άμυνας (ΣΑΜ):

1. Την ένταξη των έξι παράκτιων περιπολικών και τορπιλακάτων του Στόλου, που επιχειρούν μονίμως στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου στη νέα Δομή Δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού και

2. Την σταδιακή αύξηση του αριθμού των υποβρυχίων από 8 που είναι σήμερα και 10 που προέβλεπε η Δομή Δυνάμεων, σε 12 μέχρι το 2015. Η "οροφή" των 12 υποβρυχίων θα γίνει πραγματικότητα με την παράδοση των 4 νέων υποβρυχίων Τύπου 214/1700 κλάσης ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ καθιστώντας πιθανή τη ναυπήγηση νέων μονάδων στα τέλη της δεκαετίας. Η απόφαση αυτή συμβαδίζει τόσο με την απειλή (14 τουρκικά υποβρύχια) όσο και με τη μακρά παράδοση του Πολεμικού Ναυτικού στον τομέα. Υπενθυμίζεται ότι το πρώτο υποβρύχιο παγκοσμίως που εξαπέλυσε τορπίλη σε εχθρικό πλοίο κατά τη διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων ήταν το ελληνικό "Δελφίν" (A΄ Βαλκανικός Πόλεμος) ενώ το ελληνικό ΠΝ υπήρξε πρωτοπόρο με την προμήθεια των υποβρυχίων Τύπου 209 και Τύπου 214.
Έτσι, το Πολεμικό Ναυτικό αναμένεται να διαθέτει στις αρχές της επόμενης δεκαετίας εκτός απροόπτου 14 Φρεγάτες (4 τύπου ΜΕΚΟ-200ΗΝ που θα υποβληθούν σε εκσυγχρονισμό, 10 τύπου KORTENAER εκ των οποίων οι 6 θα εχουν υποβληθεί σε πρόγραμμα Eκσυγχρονισμού Mέσης Zωής/ΜLU), 12 Yποβρύχια (4 Τύπου 214/1700, 4 Tύπου 209/1100 AIP, 4 Tύπου 209/1200 εκ των οποίων τα 3 εκσυγχρονισμένα ΑΙΡ) και 20 Ταχέα περιπολικά κατευθυνόμενων βλημάτων (5 c, 4 εκσυγχρονισμένες ΛΑΣΚΟΣ, 5 Combattante III και 6 S-148), 5 αρματαγωγά κλάσης ΣΑΜΟΣ και 4 Πλοία Ταχείας Μεταφοράς Zubr.

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/blog-post_9100.html

Ελληνικός Στρατός: Σύγχρονος, Ισχυρός, Ευέλικτος, Ταχυκίνητος.




Την έγκριση τελικά της νέας μελέτης για την αναδιοργάνωση του Ελληνικού Στρατού και την αναθεώρηση του εγχειριδίου Εθνικών Κανόνων Εμπλοκής αποφάσισε χθες το Συμβούλιο Άμυνας (ΣΑΜ) υπό τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευ. Μεϊμαράκη, η οποία θα προωθηθεί στο επόμενο ΚΥΣΕΑ, αναφέρουν τα "Nέα" σε σημερινό τους δημοσίευμα. Η νέα δομή δυνάμεων του ΕΣ προβλέπει μεταξύ άλλων κατάργηση μείζονων σχηματισμών (διάλυση των Επιχειρησιακών Στρατηγείων της ΧΧ ΤΘΜ, Ι ΜΠ, της ΧΙΙ Μ/Κ ΜΠ), μείωση του αριθμού των θέσεων των ανωτάτων αξιωματικών (σ.σ. η Ελλάδα διαθέτει εξαιρετικά δυσανάλογο αριθμό στρατηγών σε σχέση με το μέγεθος του στρατεύματος) και μετακίνηση του Β΄ Σώματος Στρατού από τη Βέροια στο Διδυμότειχο.

Το μοντέλο περιλαμβάνει επίσης τη δημιουργία πολυδύναμων στρατοπέδων όπου θα στεγάζονται περισσότερες μονάδες, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί ο αριθμός τους και να επιτευχθεί πλήρης επάνδρωση των μονάδων. Από τις μονάδες που θα μείνουν, κάποιες θα επιδιωχθεί να έχουν προσωπικό μόνο για συντήρηση των οπλικών συστημάτων, ώστε να είναι έτοιμες να υποδεχθούν επίστρατους και να επιχειρήσουν αμέσως, ενώ οι υπόλοιπες θα είναι πλήρως στελεχωμένες και απολύτως ετοιμοπόλεμες. «Στόχος είναι η μετακύλιση σε μοντέλο με μικρότερες, ευέλικτες και ταχύτερα κινούμενες δυνάμεις, με λιγότερους ανώτατους αξιωματικούς», ανέφερε αρμόδια πηγή. Στους άλλους κλάδους οι αλλαγές είναι ελάχιστες- η πιο σημαντική είναι η αλλαγή της δομής δυνάμεων του Πολεμικού Ναυτικού στα υποβρύχια, με αύξηση από 10 σε 12.

Το κόστος της μετεξέλιξης εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τα 20 δισ. ευρώ. Καθώς δεν έχουν εξασφαλισθεί οι πόροι, η υλοποίησή του θα γίνει σε διάφορες φάσεις μέχρι το 2020-2025. Ωστόσο σύμφωνα με αρμόδια πηγή και προκειμένου να εμφανιστεί έργο, θα δοθεί έμφαση στην πρώτη φάση, μέχρι το 2010.

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/blog-post_4661.html

Κρίσιμη εβδομάδα για τα εθνικά θέματα




Κρίσιμη εβδομάδα για την ελληνική εξωτερική πολιτική, με κυρίαρχο το Σκοπιανό που εισήλθε σε νέα φάση μετά την κατάθεση της τελευταίας πρότασης Νίμιτς και τη συνάντηση Μπακογιάννη - Μιλόσοσκι στο Παρίσι. Η υπουργός Εξωτερικών Ντ. Μπακογιάννη θα συναντηθεί αύριο με τον Μάθιου Νίμιτς, την Παρασκευή με τον Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Γιαπ ντε Χοπ Σέφερ, το Σάββατο με τον Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν, όπως και με τον Τούρκο ΥΠΕΞ Αλί Μπαμπατζάν, ενώ θα συμμετάσχει και στις καθιερωμένες συναντήσεις των «27» με τις ΗΠΑ (Κοντολίζα Ράις) και τη Ρωσία (Σεργκέι Λαβρόφ).

Παράλληλα, ύστερα από πολύ καιρό αυξημένη κινητικότητα σημειώνεται και στο Κυπριακό, ενώ ψηλά στην ατζέντα της Αθήνας είναι η κατάθεση των προτεραιοτήτων της ελληνικής προεδρίας του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη που αρχίζει τον ερχόμενο Ιανουάριο και αποκτά αυξημένη σημασία λόγω της ανάγκης χειρισμού της κρίσης στον Καύκασο.

Την ίδια στιγμή η σκοπιανή πλευρά συνεχίζει τις προκλήσεις. Το περασμένο Σάββατο, κατά τη διάρκεια διάσκεψης της UΝΕSCΟ στο Βουκουρέστι για θέματα πολιτιστικής κληρονομιάς στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, τα Σκόπια εμφανίστηκαν με τη συνταγματική ονομασία τους «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ενώ διανεμήθηκε και βιβλίο για την επονομαζόμενη «μακεδονική γλώσσα». Η ελληνική αντιπροσωπεία αποχώρησε από τη συνάντηση, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι έγινε ήδη διάβημα από την ελληνική πρεσβεία στο Βουκουρέστι προς τη ρουμανική κυβέρνηση. Στη χρηματοδότηση του βιβλίου φέρεται να συμμετείχε και η Τουρκία- άλλη μία απόδειξη της ύπαρξης άξονα Σκοπίων- Αγκυρας.

Αναλυτικότερα, όπως γράφει η "Καθημερινή":

- Σκοπιανό: Η ΠΓΔΜ δεν έχει απορρίψει τις τελευταίες προτάσεις Νίμιτς, επιχειρώντας να εμφανισθεί διαλλακτική. Ο Μπράνκο Τσερβενκόφσκι θα εκμεταλλευθεί τη μοναδική ευκαιρία που προσφέρει από άποψη δημοσίων σχέσεων η προσφώνηση της ολομέλειας της Γενικής Συνέλευσης για να υποστηρίξει ότι η χώρα του δικαιούται να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. αλλά παρεμποδίζεται από την Ελλάδα, η οποία κάνει κατάχρηση των δικαιωμάτων της. Ο μετριοπαθής πρόεδρος έχει διαφοροποιηθεί από την ερειστική πολιτική παντός είδους διεκδικήσεων του πρωθυπουργού Γκρούεφσκι. Ετσι, αναμένεται με ενδιαφέρον εάν στην ομιλία του θα επιλέξει και αυτός να εγείρει τις απαιτήσεις περί αναγνώρισης «μακεδονικής εθνότητας».

Η κ. Μπακογιάννη θα κληθεί να απαντήσει παραθέτοντας πειστικά επιχειρήματα στη δική της ομιλία το ερχόμενο Σάββατο, αλλά και στις επαφές που θα έχει στη διάρκεια της εβδομάδας, μεταξύ αυτών και με τον γ.γ. του Συμβουλίου της Ευρώπης που χειρίζεται θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και έχει γίνει αποδέκτης των σχετικών ενστάσεων των Σκοπίων για «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα και επιστροφή των περιουσιών εκδιωχθέντων «Μακεδόνων». Δεν αποκλείεται συνάντηση Μπακογιάννη - Τσερβενκόφσκι καθώς οι μεσολαβητές προσβλέπουν στη μετριοπάθεια του προέδρου της ΠΓΔΜ για την επίτευξη μιας κατ’ αρχήν σύγκλισης προς ένα κείμενο συμφωνίας, το οποίο θα μπορούσε να τεθεί σε δημοψήφισμα και να υπερψηφισθεί, εάν δεν εναντιωθεί σε αυτό ο πρωθυπουργός Γκρούεφσκι.

- Κυπριακό: Στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος επανέρχεται σταδιακά το Κυπριακό μετά την έναρξη νέων διακοινοτικών συνομιλιών. Ο Δημήτρης Χριστόφιας ζήτησε προχθές από τον Μπαν Κι Μουν να ασκήσει την επιρροή του προς την Τουρκία, υπογραμμίζοντας ότι το κλειδί των εξελίξεων βρίσκεται στην Αγκυρα, και κάλεσε την τουρκική και την τουρκοκυπριακή πλευρά να υιοθετήσουν πιο λογική στάση σε ό,τι αφορά τη διακυβέρνηση της Κύπρου, τονίζοντας ότι από την ελληνοκυπριακή πλευρά θα υπάρξει κατανόηση και ευελιξία, αλλά οι αρχές οι οποίες έχουν να κάνουν με την ενότητα του κράτους, της οικονομίας, και του λαού, δεν μπορούν να παραβιαστούν, καθώς η ομόσπονδη Κύπρος δεν πρέπει να δημιουργεί προβλήματα στη λειτουργία της Ενωσης. Ο γ.γ. του ΟΗΕ ζήτησε να εφαρμοσθούν άμεσα τα Μέτρα Εμπιστοσύνης.

- Δύση-Ρωσία: Η Ελλάδα θα κληθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη συμμαχία με την Ουάσιγκτον, η οποία ζητεί συστράτευση της Αθήνας στη γραμμή απομόνωσης της Μόσχας, και την ενεργειακή συνεργασία με τη Ρωσία. Ενδεικτική των πιέσεων ήταν η απαίτηση που κατέθεσε δημοσίως ο αναπληρωτής βοηθός υπ. Εξωτερικών Μάθιου Μπράιζα για αναστολή της ελληνικής συμμετοχής στον αγωγό φυσικού αερίου South Stream. Η Αθήνα συντάχθηκε με τη στάση της Ε.Ε. η οποία καταδίκασε τη δυσανάλογα βίαιη αντίδραση της Ρωσίας και υποστήριξε την εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας. Τη συγκεκριμένη θέση επιβάλλουν και λόγοι εθνικού συμφέροντος και κυρίως η αποτροπή κάθε αποσχιστικής απόπειρας στην κατεχόμενη Κύπρο, αλλά και στη Θράκη.

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/blog-post_23.html

3η Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία «Ρίμινι» (11 Αυγούστου με 06 Νοεμβρίου 1944 - Εις Μνήμην)


ΤΕ­ΛΕ­ΤΗ Α­ΠΟ­ΔΟΣΗΣ ΦΟ­ΡΟΥ ΤΙ­ΜΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΕ­ΣΟ­ΝΤΕΣ

ΚΑ­ΤΑ ΤΗ ΜΑ­ΧΗ ΤΟΥ ΡΙ­ΜΙ­ΝΙ

Την Κυ­ρια­κή 23 Σε­πτεμ­βρί­ου 2007, πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε και φέ­τος, στον χώ­ρο του Ελ­λη­νικού Στρα­τιω­τικού Κοι­μη­τηρίου στο Ρι­τσιό­νε του Ρί­μι­νι Ι­τα­λί­ας, ε­πι­μνημό­συ­νη δέ­η­ση για τους πε­σό­ντες κα­τά τη μά­χη του Ρί­μι­νι στον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο.

Την εκ­δή­λω­ση ορ­γά­νω­σε το Υ­ΠΕ­ΘΑ/ΓΔΟ­ΣΥ/ΔΕ­ΠΑ­ΘΑ, Δντής του ο­ποί­ου εί­ναι ο Α­ντγος Γκα­νί­δης Πα­να­γιώ­της, σε συ­νερ­γα­σί­α με τον Α­ΚΑΜ Ρώ­μης και με τη συμ­με­το­χή του Πα­νελ­λή­νιου Συν­δέ­σμου Πο­λε­μι­στών Εκ­στρα­τευ­τι­κών Σωμά­των Μέ­σης Α­να­το­λής Ρι­μινι­τών Ιε­ρο­λο­χι­τών, που α­πο­τε­λείται α­πό ε­πι­ζώ­ντες μα­χη­τές της ο­μώ­νυ­μης μά­χης.
Α­πό την Ελ­λη­νι­κή Η­γε­σί­α, την εκ­δή­λω­ση τί­μη­σαν με την πα­ρου­σί­α τους οι: Εκπρό­σω­πος της Α.Ε. Προ­έ­δρου της Ελ­λη­νι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας, Σύμ­βου­λος της Ελ­λη­νικής Πρε­σβεί­ας της Ρώ­μης, Δντής του Πο­λε­μι­κού Μου­σεί­ου, Αντιπρο­σω­πεί­α α­πό ΓΕΣ, ΓΕΝ και ΓΕ­Α, κα­θώς και μα­θη­τές των Πα­ρα­γωγι­κών Σχο­λών ΣΣΕ, ΣΝΔ και ΣΣΙ.

Α­πό Ι­τα­λι­κής πλευ­ράς πα­ρέ­στη­σαν οι: Αντι­νο­μάρ­χης του Ρί­μι­νι, Εκ­πρό­σω­ποι των Δη­μάρ­χων Ρί­μινι και Ρι­τσιό­νε, Πρό­ε­δροι των Ελ­λη­νι­κών Κοι­νο­τή­των και Ι­τα­λι­κές Στρα­τιω­τι­κές Αρ­χές.

Η τε­λε­τή άρ­χι­σε με την ά­φι­ξη του τι­μώ­με­νου προ­σώ­που. Ε­πα­κο­λού­θη­σε κα­τανυ­κτι­κό μνη­μό­συ­νο χο­ρο­στα­τού­ντος του Πρω­το­πρε­σβυ­τέ­ρου Α­πο­στο­λα­κί­δη Γε­ωρ­γί­ου, Δντή της Δνσης Θρη­σκευ­τι­κού του ΓΕ­Ε­ΘΑ. Στη συ­νέ­χεια, έ­γι­νε κα­τά­θε­ση στε­φάνων στο μνη­μεί­ο των πε­σό­ντων του Ρί­μι­νι, και ο Δκτής της 3ης Μ/Κ Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι» α­νέ­γνω­σε το ι­στο­ρι­κό της Μά­χης.

Την ό­λη εκ­δή­λω­ση κά­λυ­ψε κλι­μά­κιο της Τη­λε­ο­πτι­κής Υ­πη­ρε­σί­ας Στρα­τού.

Ο­ΜΙ­ΛΙΑ ΤΑΞ­ΧΟΥ ΚΡΑ­ΝΙ­ΤΗ ΓΕ­ΩΡ­ΓΙΟΥ

ΔΚΤΟΥ ΤΗΣ 3ης Μ/Κ ΤΑ­ΞΙΑΡ­ΧΙΑΣ «ΡΙ­ΜΙ­ΝΙ»

Σε­βα­στοί Ρι­μι­νί­τες πο­λε­μι­στές της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας,

Α­πο­τε­λεί ύ­ψι­στη τι­μή για μέ­να που ως Δκτή της 3ης Μ/Κ Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι», που φέ­ρει την ο­νο­μα­σί­α της έν­δο­ξης ι­στο­ρι­κής ε­κεί­νης Ταξιαρ­χί­ας, μου α­να­τέ­θη­κε να εκ­φω­νή­σω τον πα­νη­γυ­ρι­κό της τε­λε­τής.

Θα προ­σπα­θή­σω μέ­σα α­πό μί­α σύ­ντο­μη ι­στο­ρι­κή α­να­δρο­μή της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, να φέ­ρω στη μνή­μη μας τα γε­γο­νό­τα της πε­ριό­δου ε­κεί­νης, ως ε­λά­χι­στο φό­ρο τι­μής στους έν­δο­ξους μα­χη­τές της, πε­σόντες και ε­πι­ζώ­ντες, και με αυ­τό τον τρό­πο να γί­νει κα­λύ­τε­ρα κα­τα­νο­η­τό το χρέ­ος που α­να­λαμ­βά­νου­με ε­μείς σή­με­ρα για να φα­νού­με α­ντά­ξιοι συ­νε­χι­στές «Ε­κεί­νων», ε­φό­σον οι πε­ρι­στά­σεις το α­παι­τή­σουν.

Η 3η Ελ­λη­νι­κή Ο­ρει­νή Τα­ξιαρ­χί­α συ­γκρο­τή­θη­κε στο Λί­βα­νο την 1η Ιου­λί­ου 1944 με Δκτή τον Συ­νταγ­μα­τάρ­χη Θρα­σύ­βου­λο Τσα­κα­λώ­το, έ­χο­ντας δύ­να­μη 3.377 αν­δρών, εκ των ο­ποί­ων 205 ή­ταν Αξ­κοί και 89 Αν­θστές.

Την 11η Αυ­γού­στου 1944 α­φί­χθη με το Ολ­λαν­δι­κό υ­πε­ρω­κε­άνιο «Ρου­ίς» στον Τά­ρα­ντα της Ι­τα­λί­ας προ­ερ­χό­με­νη α­πό Χά­ι­φα ό­που και τέ­θηκε υ­πό τις δια­τα­γές του Νε­ο­ζη­λαν­δι­κού Σώ­μα­τος του Στρα­τη­γού Φρέ­ϋ­μπερ­γκ.

Τη 19η Αυ­γού­στου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α άρ­χι­σε να με­τα­κι­νεί­ται α­πό Τα­ρά­ντα προς Βορ­ρά δια­νύ­ο­ντας 650 χλμ. Ε­ντός του Ι­τα­λι­κού ε­δά­φους και φθά­νο­ντας στο Σπο­λέ­το την 26η Αυ­γού­στου, ό­που και στρα­το­πέ­δευ­σε.

Την 5η Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α με­ταστάθ­μευ­σε στην πε­ριο­χή Σά­ντα Μα­ρί­α-Πιε­τρα­φί­τα ό­που και ε­τέ­θη υ­πό τις διατα­γές της 5ης Κα­να­δι­κής Τε­θω­ρα­κι­σμέ­νης Με­ραρ­χί­ας, ως ε­φε­δρεί­α αυ­τής.

Στις 9 Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 αρ­χί­ζει η συμ­με­το­χή της Ελ­λη­νι­κής Τα­ξιαρ­χί­ας στις ε­πι­χει­ρή­σεις.

Τη νύ­χτα της 8ης προς 9η Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α α­ντι­κα­τέ­στη­σε την ευ­ρι­σκό­με­νη στην πρώτη γραμ­μή 3η Κα­να­δι­κή Τα­ξιαρ­χί­α α­να­λαμβά­νο­ντας την α­μυ­ντι­κή α­πο­στο­λή της.

Σταθ­μός Διοι­κή­σε­ως της Τα­ξιαρ­χί­ας ο­ρί­στη­κε η πε­ριο­χή του Ρι­τσιό­νε.

Τη νύ­χτα της 14ης προς 15η Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 και ώ­ρα 02.00, άρ­χι­σε η γε­νι­κή ε­πί­θε­ση της Τα­ξιαρ­χί­ας με την υ­πο­στή­ρι­ξη του 3ου Συ­ντάγ­μα­τος Πε­δινού Πυ­ρο­βο­λι­κού και όλ­μων, δια τριών Ταγ­μά­των της, ε­πί τριών κα­τευ­θύν­σε­ων με:

το 1ο Τάγ­μα Μο­ναλ­ντί­νι, με Δκτή τον Ταγ­μα­τάρ­χη Κα­ρα­βί­α Ιω­άν­νη, το 2ο Τάγ­μα Μο­νι­τσέ­λι, με Δκτή τον Ταγ­ματάρ­χη Τζα­νε­τή Σο­φο­κλή, το 3ο Τάγ­μα Μπα­τά­ρια, με Δκτή τον Ταγ­μα­τάρ­χη Λου­τε­ρά­κη Αν­δρέ­α, τα ο­ποί­α πα­ρά την πεί­σμο­να Γερ­μα­νική α­ντί­στα­ση κα­τέ­λα­βαν τους α­ντι­κει­με­νι­κούς σκο­πούς που εί­χαν κα­θο­ρι­στεί α­πό την 5η Κα­να­δι­κή Μεραρχί­α.

Στις 21 Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 το 2ο Τάγ­μα (Δκτής Τχης Τζα­νε­τής Σο­φο­κλής) με το πρώ­το φως την 06.45 ώ­ρα έ­φθα­σε ε­πί του πο­τα­μού Α­ού­ζα και ε­ξουδε­τέ­ρω­σε το­πι­κές νη­σί­δες α­ντί­στα­σης που εί­χαν α­φή­σει οι Γερ­μα­νοί προς παρα­πλά­νη­ση των συμ­μά­χων και ε­πι­βρά­δυν­ση της προ­ε­λά­σε­ώς τους.

Α­πό τη θέ­ση αυ­τή το Τάγ­μα α­νέ­φε­ρε την κα­τά­στα­ση στην Τα­ξιαρ­χί­α και ο Δκτής της Τα­ξιαρ­χί­ας Σχης Τσα­κα­λώ­τος διέ­ταξε α­μέ­σως το 3ο Τάγ­μα (Δκτής Τχης Λου­τε­ρά­κης Αν­δρέ­ας) να προ­ω­θη­θεί τα­χέ­ως προς το κέ­ντρο της πό­λης. Έ­τσι, το 3ο Τάγ­μα προ­ω­θή­θη­κε προς το κέ­ντρο της πό­λης και κα­τέλα­βε το δυ­τι­κό τμή­μα αυ­τής.

Την 07.45 ώ­ρα ο Δή­μαρ­χος της πό­λης πα­ρέ­δω­σε το Ρί­μι­νι στο 3ο Τάγ­μα με ε­πί­ση­μο πρω­τό­κολ­λο που συ­ντά­χθη­κε στην Ελ­λη­νι­κή, Ι­τα­λι­κή και Αγ­γλι­κή γλώσ­σα.

Το πρω­τό­κολ­λο πα­ρά­δο­σης έ­λε­γε τα ε­ξής:

«Εν Σά­ντα Μα­ρί­α σή­με­ρον την 21η του μη­νός Σε­πτεμ­βρί­ου, η­μέ­ρα της ε­βδο­μά­δος Πέ­μπτη του 1944 και ώ­ραν 07.30, η κά­τω­θι υ­πο­γεγραμ­μέ­νη ε­πι­τρο­πή α­πο­τε­λού­με­νη εκ των Μπορ­τό­νι Γκο­μπέ­ριο ως Προ­έ­δρου, Μπορ­τό­νι Ρο­μί­λο και Ντελ Πρά­το Μπά­ντζιο ως με­λών, α­πά­ντων με­λών του α­ντιφα­σι­στι­κού κόμ­μα­τος α­πε­λευ­θέ­ρω­σης της Πό­λε­ως, πα­ρου­σια­σθέ­ντες εις τας προ­πο­ρευο­μέ­νας Ελ­λη­νι­κάς δυ­νά­μεις, ή­τοι εις τον Διοι­κη­τήν 2ου Λό­χου/ 3ου Τάγ­μα­τος της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, Λο­χα­γόν Α­πο­στο­λά­κη Μι­χα­ήλ πα­ραδί­δο­μεν την πό­λιν του Ρί­μι­νι ά­νευ ό­ρων εις τας Ελ­λη­νι­κάς Δυ­νά­μεις. Στις Ελλη­νι­κές Δυ­νά­μεις ε­πα­φί­ε­ται εν λευ­κώ η τή­ρη­σης της τά­ξε­ως και η προ­στα­σί­α του πλη­θυ­σμού».

Έ­τσι α­πό την 09.00 ώ­ρα της 21ης Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 η Ελ­λη­νι­κή ση­μαί­α κυ­μα­τί­ζει στο Δη­μαρ­χεί­ο, και ο­λό­κλη­ρη η πό­λη του Ρίμι­νι βρί­σκε­ται στα χέ­ρια της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας.

Την ί­δια η­μέ­ρα, και πε­ρί ώ­ρα 18.00 στην πλα­τεί­α της πό­λε­ως Ρί­μι­νι έ­γι­νε ε­πίση­μη τε­λε­τή, με την πα­ρου­σί­α α­ντι­προ­σω­πειών των Μο­νά­δων της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, των Κα­να­δι­κών και Νε­ο­ζη­λαν­δι­κών Μο­νά­δων, για να α­πο­δο­θούν τι­μές στην πο­λε­μι­κή ση­μαί­α του 2ου Τάγ­μα­τος που πρώ­το ει­σήλ­θε στο «Ρίμι­νι».

Στις 27 Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 το 1ο Τάγ­μα (Δκτής Τχης Κα­ρα­βί­ας Ιω­άν­νης), α­φού α­ντι­κα­τέ­στη­σε το 25ο Νε­ο­ζη­λαν­δι­κό Τάγ­μα, που εί­χε κα­θη­λω­θεί μπρο­στά στον ι­στο­ρι­κό πο­τα­μό Ρου­βί­κω­να, την 06.30 ώ­ρα επε­τέ­θη στους Γερ­μα­νούς και έ­πει­τα α­πό σκλη­ρή μά­χη τους α­νά­γκα­σε να υ­πο­χωρή­σουν, πέ­ρα­σε αιφ­νι­δια­στι­κά τον πο­τα­μό Ρου­βί­κω­να και προ­ή­λα­σε 8 χλμ. βο­ρεί­ως αυ­τού κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας την πό­λη Μπε­λά­ρια πε­ρί το τέ­λος της η­μέ­ρας. Το πέ­ρα­σμα του Ρου­βί­κω­να συ­νέ­βαλ­λε α­πο­φα­σι­στικά στην τε­λι­κή νί­κη των συμ­μα­χι­κών δυ­νά­με­ων.

Η 3η Ελ­λη­νι­κή Τα­ξιαρ­χί­α με την κα­τά­λη­ψη της πό­λε­ως Ρί­μι­νι και τη διά­βα­ση του πο­τα­μού Ρου­βί­κω­να με­τέ­φε­ρε την Ελλη­νι­κή δό­ξα του Ελ Α­λα­μέ­ιν, της Τύ­νι­δας και του Αι­γαί­ου και εις το Ι­τα­λι­κό Μέ­τω­πο γρά­φο­ντας νέ­ες σε­λί­δες δό­ξας στην πο­λε­μι­κή Ι­στο­ρί­α του Έ­θνους μας κα­τά τον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο.

Οι ε­πί 44 η­μέ­ρες σκλη­ροί πο­λε­μι­κοί α­γώ­νες της Τα­ξιαρ­χί­ας στο Ι­τα­λι­κό έ­δα­φος εί­χαν ως α­ντί­τι­μο τη θυ­σί­α 146 νε­κρών α­ξιω­μα­τι­κών και ο­πλι­τών και 310 τραυ­μα­τιών.

116 εκ των νε­κρών Η­ρώ­ων της Τα­ξιαρ­χί­ας ε­ντα­φιά­στη­καν και ανα­παύ­ο­νται στην φι­λό­ξε­νη Ι­τα­λι­κή γη του Ελ­λη­νι­κού αυ­τού Κοι­μη­τη­ρί­ου του Ρι­τσιό­νε στο ο­ποί­ο βρι­σκό­μα­στε σή­με­ρα.

Την 6η προς 7η Νο­εμ­βρί­ου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α, α­φού ε­πι­βι­βά­στη­κε στο α­τμό­πλοιο [Αλ­κα­ντά­ρα], α­πό το λι­μά­νι του Τά­ρα­ντα και με τη συ­νο­δεί­α του Α­ντι­τορ­πι­λι­κού [Πίν­δος], ε­πέ­στρε­ψε στην Ελ­λά­δα έ­πει­τα α­πό την ε­πι­τυ­χη­μέ­νη συμ­με­το­χή της στο πλευ­ρό των συμ­μά­χων στις πο­λε­μι­κές ε­πιχει­ρή­σεις του Ι­τα­λι­κού με­τώ­που.

Σε­βα­στοί Ρι­μι­νί­τες πο­λε­μι­στές της Τα­ξιαρ­χί­ας, δια­βά­ζο­ντας την Ημε­ρή­σια Δγή του α­εί­μνη­στου Δκτού της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, Σχη Τσα­κα­λώ­του Θρα­συ­βού­λου, που α­να­γνώ­σθη­κε στις 19 Ο­κτω­βρί­ου 1944, σε ει­δι­κή τε­λε­τή που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στο νε­κρο­τα­φεί­ο του Ρι­τσιό­νε για να τι­μη­θούν οι Έλ­λη­νες νε­κροί που έ­πε­σαν στο πε­δί­ο της μά­χης και της τι­μής, μέ­νουν α­νε­ξί­τη­λες στη μνή­μη μου οι πα­ρα­κά­τω φρά­σεις, που δια­τυ­πώ­θηκαν ως υ­πό­σχε­ση:

«Ορ­κι­ζό­με­θα ό­τι η αυ­το­θυ­σί­α σας θα εί­ναι πα­ρά­δειγ­μα για τον μέλ­λο­ντα α­γώ­να. Α­θά­να­τοι νε­κροί σε λί­γο σας α­φή­νο­μεν. Σας α­φήνο­μεν, μα δεν θα εί­σθε μα­κριά μας. Σας υ­πο­σχό­με­θα, ό­τι θα εί­σθε πά­ντα στη μνή­μη μας, θα α­πο­τε­λεί­τε το πα­ρά­δειγ­μα των Δι­μοι­ριών σας, των Λό­χων σας, της Τα­ξιαρ­χί­ας σας στον δρό­μο που ε­χά­ρα­ξε πρώ­τα το δι­κό σας αίμα».

Η υ­πό­σχε­ση ε­κεί­νη, δια­πι­στώ­νεται σή­με­ρα ό­τι τη­ρεί­ται α­πα­ρέ­γκλι­τα και α­πο­δει­κνύ­ε­ται με την πα­ρου­σί­α όλων μας ε­δώ στο ε­τή­σιο Ιε­ρό προ­σκύ­νη­μα προς τι­μήν των η­ρω­ι­κώς πε­σό­ντων Αξιω­μα­τι­κών και Ο­πλι­τών της Τα­ξιαρ­χί­ας.
Σε­βα­στοί Ρι­μι­νί­τες, έ­χο­ντας την τι­μή να εί­μαι σή­με­ρα Δκτής της 3ης Μ/Κ Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι» νιώ­θω υπε­ρή­φα­νος, ό­πως το ί­διο υ­πε­ρή­φα­νο νιώ­θει και ό­λο το προ­σω­πι­κό που υ­πη­ρετεί στην Τα­ξιαρ­χί­α.

Πα­ράλ­λη­λα ό­μως, αι­σθα­νό­μα­στε βα­ριά την ευ­θύ­νη και το χρέ­ος που φέ­ρου­με ό­λοι μας έ­να­ντι της ι­στο­ρί­ας, της δό­ξας και της θυ­σί­ας που μας κλη­ρο­δό­τησε η 3η Ελ­λη­νι­κή Ο­ρει­νή Τα­ξιαρ­χί­α.

Συ­σπει­ρω­μέ­νοι ό­λοι μας, κά­τω α­πό την έν­δο­ξη και τι­μη­μέ­νη με Α­ρι­στεί­α Ανδρεί­ας πο­λε­μι­κή ση­μαί­α μας, με ο­δη­γό το δι­κό σας πα­ρά­δειγ­μα και ό­λων ε­κείνων που .έ­πε­σαν υ­πε­ρα­σπί­ζο­ντάς την, σας δια­βε­βαιώ­νου­με ό­τι θα κρα­τή­σου­με ψη­λά το λά­βα­ρο της τι­μής και της ευ­θύ­νης, και αν χρεια­στεί, θα βα­δί­σου­με στα δι­κά σας χνά­ρια υ­πε­ρα­σπι­ζό­με­νοι το Ελ­λη­νι­κό έ­δα­φος στην ευαί­σθη­τη περιο­χή του Έ­βρου, που η πα­τρί­δα μάς έ­χει ε­μπι­στευ­τεί.

Αιώ­νια να εί­ναι η μνή­μη στους Α­θά­να­τους νε­κρούς της 3ης Ελλη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι»!

Πηγή : http://patrioticfeeling.spaces.live.com/blog/cns!F485A6EBFA0A2726!893.entry

Η Μάχη της Πέτρας. (12 Σεπτεμβρίου 1829 - Εις Μνήμην)


Η Μάχη της Πέτρας υπήρξε τελευταία μάχη του Αγώνα για την ελληνική ανεξαρτησία. Έλαβε χώρα στις12 Σεπτεμβρίου 1829 στην Πέτρα της Βοιωτίας, μεταξύ Θήβας και Λιβαδειάς.

Την εποχή εκείνη ήταν μία στενή δίοδος, που σχημάτιζαν οι όχθες της Λίμνης Κωπαΐδας και το βουνό Ζαγαρά (Ελικών). Επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων ήταν ο Δημήτριος Υψηλάντης, που κατά περίεργη συγκυρία έθεσε τέρμα στον Αγώνα, τον οποίον είχε αρχίσει ο αδελφός του, Αλέξανδρος, με τη διάβαση του Προύθου στις 24 Φεβρουαρίου 1821.

Το καλοκαίρι του 1829, η Πελοπόννησος με τα νησιά και μεγάλο μέρος της Στερεάς Ελλάδας είχαν απελευθερωθεί. Τη διακυβέρνηση των περιοχών αυτών είχε αναλάβει με απόφαση της Εθνοσυνέλευσης ο Ιωάννης Καποδίστριας. Πρώτο μέλημα του Κυβερνήτη ήταν η δημιουργία τακτικού στρατού και η εκκαθάριση της Στερεάς Ελλάδας από τα υπολείμματα των Οθωμανών. Ο Καποδίστριας είχε πληροφορίες ότι στο μελλοντικό ελληνικό κράτος θα συμπεριλαμβάνονταν όσες περιοχές θα είχαν απελευθερωθεί δι' ιδίων δυνάμεων.

Οι Έλληνες ήταν απογοητευμένοι με τη Συνθήκη του Λονδίνου (10/3/1829), που προέβλεπε ελληνικό κράτος με σύνορα τη γραμμή Παγασητικού - Αμβρακικού, υπό την επικυριαρχία του σουλτάνου. Όμως, το ξέσπασμα του ρωσοτουρκικού πολέμου τούς αναπτέρωσε το ηθικό, καθώς πίστευαν ότι η φορά των πραγμάτων θα ήταν διαφορετική και η εθνική ανεξαρτησία δεν θα αργούσε.

Τον Αύγουστο του 1829 ο τουρκαλβανός πολέμαρχος Ασλάν Μπέης Μουχουρδάρης, σταλμένος από τη Λάρισα με 4.000 άνδρες, προέλασε ανενόχλητος και διαμέσου Λαμίας και Θήβας έφθασε στην Αθήνα. Στόχος του, να ανεφοδιάσει τη φρουρά της Ακροπόλεως και στη συνέχεια να οδηγήσει στη Θράκη όλες τις διαθέσιμες δυνάμεις για την αντιμετώπιση του ρωσικού κινδύνου. Αφού συγκέντρωσε περί τους 7.000 άνδρες, άρχισε την προς βορρά πορεία του. Μαζί του ήταν και ο Οσμάναγας Ουτσιάκαγας, επικεφαλής των τουρκικών δυνάμεων της Αττικής.

Ο Υψηλάντης είχε πληροφορηθεί έγκαιρα τις προθέσεις των Τούρκων και επέλεξε τη στενή δίοδο της Πέτρας για να εμποδίσει το πέρασμα του εχθρού, που διέθετε πυροβολικό και ισχυρές δυνάμεις πεζικού και ιππικού. Η ελληνική δύναμη εμφανίσθηκε στην περιοχή στις 28 Αυγούστου. Ανερχόταν σε περίπου 3.000 άνδρες και ήταν χωρισμένη σε 4 χιλιαρχίες. Για πρώτη, ίσως, φορά οι Έλληνες παρουσίασαν τακτικό στρατό, που οφείλεται στις στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια, με τη δημιουργία το 1828 του Λόχου των Ευελπίδων. Ο Υψηλάντης είχε σχέδιο για τη μάχη, προχωρώντας σε πρώτη φάση στην κατασκευή οχυρωματικών έργων.

Το απόγευμα της 10ης Σεπτεμβρίου φάνηκε, επιτέλους, ο τουρκικός στρατός, που στρατοπέδευσε σε μικρή απόσταση από τις ελληνικές δυνάμεις. Τα χαράματα της 12ης Σεπτεμβρίου το σύνολο των τουρκικών δυνάμεων κινήθηκε εναντίον των ελληνικών οχυρωματικών θέσεων. Ένα βήμα πριν από την εισπήδηση των οχυρωμάτων, οι Τούρκοι δέχτηκαν καταιγισμό πυρών από τους Έλληνες, οι οποίοι στη συνέχεια βγήκαν από τα χαρακώματα και με τα ξίφη τους επέπεσαν επί των επιτιθεμένων. Οι τουρκαλβανοί άτακτοι γρήγορα υποχώρησαν, παρασύροντας και τους υπόλοιπους Τούρκους, που κινδύνευαν να περικυκλωθούν.

Η Μάχη της Πέτρας, παρότι δεν επέφερε την τελειωτική ήττα του εχθρού, αποτελεί οπωσδήποτε λαμπρή νίκη των ελληνικών όπλων. Το ηθικό των Τούρκών καταρρακώθηκε, ενώ δεν πέτυχαν και τον στόχο τους να διαβούν το στενά. Οι απώλειες και από τις δύο πλευρές δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλες. Οι Έλληνες είχαν 3 νεκρούς και 12 τραυματίες, ενώ οι Τούρκοι άφησαν στο πεδίο της μάχης περίπου 100 νεκρούς και 4 σημαίες.

Την επομένη της μάχης (13 Σεπτεμβρίου) ο τούρκος διοικητής Οσμάναγας Ουτσιάκαγας, που ενδιαφερόταν να εκτελέσει τις διαταγές της Πύλης και να βρεθεί στη Θράκη, προσφέρθηκε να συνθηκολογήσει με τους Έλληνες, προκειμένου να περάσει τα στενά της Πέτρας. Οι Έλληνες δέχθηκαν, υπό τον όρο να παραδώσουν την περιοχή από τη Λιβαδιά ως τις Θερμοπύλες και την Αλαμάνα. Έπειτα από διαπραγματεύσεις που κράτησαν όλη τη μέρα, η συνθήκη υπογράφηκε τη νύχτα της 13ης προς τη 14η Σεπτεμβρίου.

Οι Τούρκοι θα παραχωρούσαν όλη την Ανατολική Στερεά Ελλάδα, εκτός από την Αθήνα και τη Χαλκίδα. Οι Έλληνες, από την πλευρά τους, ανέλαβαν την υποχρέωση να αφήσουν τον εχθρό να διέλθει ακωλύτως από το στενό της Πέτρας. Και εκτέλεσαν στο ακέραιο τα συμφωνηθέντα το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου 1829. Την ίδια ημέρα οι ηττημένοι του ρωσσοτουρκικού πολέμου, Τούρκοι, υπέγραφαν τη συνθήκη της Ανδριανουπόλεως με την οποία ουσιαστικά αναγνώριζαν την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Η Μάχη της Πέτρας έχει ιδιαίτερη αξία, γιατί ήταν η πρώτη και μοναδική φορά κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του '21, που μία επίλεκτη τουρκική στρατιά συνθηκολόγησε επί του πεδίου της μάχης.

Πηγή : http://www.sansimera.gr/archive/articles/show.php?id=173&feature=Battle_of_Petra

Οι Έλληνες - Μακεδόνες στρατιώτες.


Online Videos by Veoh.com

Παρουσιάζεται μονάχα τμήμα 5 λεπτών από την εκπομπή που διαρκεί 25 λεπτά. Για να έχετε ολό το σχετικό αρχείο ανατρέξατε στον ιστοχώρο http://www.veoh.com/videos/v6281527gBbeTNpX και μετην χρήση του Veoh Player ή του Veoh Tv θα κρατήσετε το αρχείο στον υπολογιστή σας ή θα το δείτε αμέσως (streaming).

H ΒΟΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (ΑΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ)


"Νοτιομακεδόνες και Νοτιομακεδόνισες, σύμφωνα με τον έγκριτο φιλέλληνα κ. Φαλμεράγιερ κανείς σας δεν είναι απόγονος των Ελλήνων, είστε Σλάβοι, Βούλγαροι, Τούρκοι, Αλβανοί, Εβραίοι, Γερμανοί, Ιταλοί, Βλάχοι, αρβανίτες, αιγύπτιοι , γύφτοι, μπάσταρδοι γενικώς. Αν ψάξετε για τις ρίζες σας θα το διαπιστώσετε, όλοι σας ότι κανείς σας δεν είναι «καθαρός» Έλληνας!! Δεν είσαστε Λέλεγες και Πελασγοί αυτόχθονες! Ήλθατε μερικοί από τον Βορρά, μέσα από τους πάγους, όταν έλιωσαν οι παγετώνες. Και οι περισσότεροι από την Αφρική (όταν σας έπιασαν οι ζέστες)! «Οι γνήσιοι Έλληνες είναι οι Εβραίοι, οι νεοέλληνες είναι φαινόμενο υποδεέστερο, ένα ιστορικό κατακάθι» Μανόλης Ρασούλης (Βιβλίο «ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΡΗΤΕΣ»). Ο μέγας Αλέξανδρος είναι γιός Αλβανίδας και του γόνου της πρωτοσλαβικής γηγενούς εθνότητας, Φιλίππου από τους Σκύθες της Μακεδονίας. Η απόδειξη είναι η γλώσσα, όλες οι αρχαίες πινακίδες είναι γραμμένες στη Σλαβά (η λέξη σημαίνει γλώσσα όπως και στα ρώσικα). Την γλώσσα αυτή έμαθαν οι Έλληνες και ξέχασαν τα αφρικάνικα!

Σκλαβωμένοι νοτιομακεδόνες μην ανησυχείτε θα σας ελευθερώσουμε με τον καιρό! Για βοήθειά σας θα στείλουμε αρχικά 100.000 πατριώτες με βουλγαρικά διαβατήρια να εγκατασταθούν ως μειονότητα στην Θεσσαλονίκη και σε πέντε χρόνια θα ψηφίζουν, αφού οι αδελφοί βούλγαροι είναι ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα κατέβουμε κατ' αρχήν στις δημοτικές εκλογές και μετά στις βουλευτικές μαζί με το θρακικό έθνος που αποκαλούνται Τούρκοι απόγονοι του παλαιότουρκου Ομέρ, κοινώς Ομήρου. Μαζί μας θα είναι και οι απόγονοι των Αλβανών της Ηπείρου κυρίως οι Θυάμηδες (γύρω από τον ομώνυμο ποταμό) γνωστοί ως Τσιάμηδες, που γεννήθηκαν μουσουλμάνοι προ Μωάμεθ και εξισλαμίστηκαν με το καλό και με το άγριο.

Σε όσους διαφωνούν με τις αλήθειες αυτές δώστε τους την «Αληθινή ιστορία των Ελλήνων» του Βασίλη Ραφαηλίδη και αν δεν την βρείτε, το βιβλίο της κ. Ρεπούση για την ιστορία της ΣΤ' δημοτικού. Αν πάλι δεν τα βρείτε, πάρτε το σημερινό βιβλίο ιστορίας της Γ' Γυμνασίου εκεί θα βρείτε όλη την αλήθεια! Γράφει ότι «οι Έλληνες προσάρτησαν το 1912 την Μακεδονία». Άρα οφείλουμε να την απελευθερώσουμε από τους κατακτητές!! Τα αδέλφια μας το 1940 τάχθηκαν στο πλευρό των ελευθερωτών Γερμανών, μαζέψαμε και μερικά παιδιά που νόμιζαν ότι είναι Έλληνες και βρήκαν το φώς τους.

Απαιτούμε πίσω τις περιουσίες μας, γιατί μας δημεύθηκαν παράνομα ως συνεργάτες του εχθρού (Γερμανών) της Ελληνικής μειονότητας, αν μπορούμε να μιλάμε έτσι για τους εκφυλισμένους σκύθες. Οι Τούρκοι στέλνουν πολλά λεφτά στους ιδιωτικούς λογαριασμούς των πολιτικών μας, έχουμε και επίσημη επιθετική συμφωνία μαζί τους, όποτε αποφασίσουμε ότι είναι η κατάλληλη στιγμή, θα ελευθερώσουμε τα εδάφη μας και εκείνοι τα προαιώνια δικά τους.

Μην φοβάστε σκλαβωμένα αδέλφια μας. Η Μακεδονία θα ενωθεί και γεωγραφικά και πολιτικά ως ενιαία αυτόνομη περιφέρεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έξω από την κατακτητική Ελλάδα. Χίλιοι καθηγητές πανεπιστημίου και διανοούμενοι στην Ελλάδα είναι δικοί μας, αυτοί θα βάλλουν στην θέση τους τούς αδαείς νεοέλληνες (με το αζημίωτο φυσικά). Ο πατέρας Σόρος μας βοηθάει ποικιλοτρόπως, ο μεσολαβητής Νίμιτς είναι υπάλληλος του τόσο στο πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης, όσο και στο ίδρυμα για την συμφιλίωση της νοτιοανατολικής μεσογείου, όσο επίσης και στο άλλο πολιτικό όργανο της χάραξης στρατηγικής για τα βαλκάνια που πληρώνει η Αμερικανική κυβέρνηση.

Έχουμε μαζί μας και την κυρία Ν. Μπακογιάννη και τον κ. Κ. Καραμανλή και τον κ. Γ. Παπανδρέου και τον κ. Α. Αλαβάνο και την κ. Α. Παπαρήγα, μαζί με αυτούς και όλους που είναι στην λέσχη Bilderberg. Όλοι τους μας αναγνωρίζουν ως Βόρεια Μακεδονία, αν εμείς δεν δεχτούμε την παραχώρηση και θέλουμε σκέτο το Μακεδονία θα μας κάνουν «ντά». Εμείς τώρα που έχουμε κατοχυρώσει κατ αποκλειστικότητα το όνομα, μπορούμε πλέον να διεκδικήσουμε το έδαφος.

Οι αδελφοί μας Εβραίοι Βεντούρα και Μπεναρόγια από την Θεσσαλονίκη ζήτησαν επίσημα από την Ελληνική Βουλή το 1927 να ανεξαρτητοποιηθεί όλη η μακεδονική εθνότητα και να ιδρυθεί αυτόνομο κράτος, τους ευγνωμονούμε, γιατί παρότι δεν ήταν ντόπιοι μακεδόνες αλλά αλλοεθνείς, ήταν διεθνιστές της κομιντέρν και άξια τέκνα του κομμουνιστικού κινήματος.

Ήλθε η εποχή του πολυπολιτισμού, εμείς δεν είμαστε εθνικιστές, «εκπολιτιστές» είμαστε. Τα μειονοτικά δικαιώματα της μελλοντικής πλειονότητας μας διεκδικούμε, ειρήνη θέλουμε γι' αυτό κάνουμε ψυχολογικό πόλεμο, για να υποχωρήσουν οι ανόητοι νεοέλληνες που αντιστέκονται. Ελάτε τώρα, δώστε κάτι!! Η Τουρκία με την απειλή πολέμου σας τα παίρνει λίγα –λίγα, όταν την βάλετε στη Ευρωπαϊκή Ένωση θα σας τα πάρει όλα… πιθανόν να μην αφήσει ούτε για μας!!

Να είστε σίγουροι με τις πλάτες που έχουμε, με τα λεφτά που μας δίνουμε, με τις βάσεις που παραχωρήσαμε στο ΝΑΤΟ και κάφρους να μας αποκαλούσαν οι «γνωστοί» κατασκευαστές μας του 1889, πάλι θα καταλαμβάναμε την παλαιά Μακεδονία. Ξέρετε για τα τεράστια αποθέματα ουρανίου που ούτε το Όγκαντεν της Σομαλίας δεν έχει; Όχι;; τότε εσείς δεν έχετε φαλακρόν όρος, αλλά αδειανό υπερώο!! Δεν γνωρίζετε για το σπανιότατο και δυσεύρετο κάδμιο και την χρήση του;; Τότε δεν σας ανήκει ούτε το έδαφος- ούτε το υπέδαφος που οι Βούλγαροι κάτω από τα ελληνικά σύνορα εκμεταλλεύονται! Δεν γνωρίζετε τίποτε για τους ορυκτούς πολύτιμους λίθους; Για τους «χρήσιμους ηλιθίους» γνωρίζετε; Δεν γνωρίζετε για το χρυσό του Παγγαίου όρους; Για το Ρήσο και το ολόχρυσο άρμα που του έκλεψαν ο Οδυσσέας με τον Διομήδη; Μα τίποτε δεν θυμάστε; Α, τέτοια ιστορία σας διδάσκουν; Και έχετε προσδοκία να σας σώσουν τα πολιτικά ανδρείκελα της υποταγής; Να γιατί μας ανήκει η Μακεδονία, γιατί είστε ανάξιοι να την υπερασπιστείτε!! "

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Το λογότυπο του CERN. Kρίνετε μόνοι σας.




(666)

> ΟΜΑΣ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΜΥΝΗΣ

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ...


Αν το υπουργείο εξωτερικών της Ελλάδας δεν κινηθεί γρήγορα, προσεκτικά και πολυδιάστατα κινδυνεύουμε με αναγνώριση των Σκοπίων απο τον ΟΗΕ με το όνομα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ αφού θα γίνει προσπάθεια απο τους Σκοπιανούς να τεθεί το θέμα σε ψηφοφορία στην ολομέλεια με τη στήριξη των ΗΠΑ στην επερχόμενη συνέλευσή της.

> ΟΜΑΣ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΜΥΝΗΣ


Ολοκληρώθηκε η επίσκεψη του Έλληνα Α/ΓΕΕΘΑ στις ΗΠΑ


Ολοκληρώθηκε με επιτυχία το ταξίδι του Έλληνα Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγού Δ. Γράψα στις ΗΠΑ. Κατά την πρώτη ημέρα της επίσημης επίσκεψής του, ο Έλληνας Στρατηγός είχε επαφές τόσο με τον πρέσβη της Ελλάδος στις ΗΠΑ Αλέξανδρο Μαλλιά, από τον οποίο ενημερώθηκε για τις διμερείς σχέσεις, όσο και με τον στρατιωτικό προσωπικό που υπηρετεί στην Ουάσιγκτον. Αργότερα ενημερώθηκε από τον Έλληνα ακόλουθο Αμυνας για τα εν εξελίξει διμερή στρατιωτικά θέματα και κατόπιν συναντήθηκε με ομογενείς με τους οποίους συζήτησε τρόπους προώθησης των ελληνικών θεμάτων. Στη συνέχεια ο κ. Γράψας επισκέφθηκε το Πεντάγωνο, όπου συναντήθηκε με τον αναπληρωτή υπουργό Αμύνης Gordon England, τον υφυπουργό Αμυνας και Εσωτερικής Ασφάλειας Paul Mchale, τον υπαρχηγό του Μεικτού Επιτελείου των ΗΠΑ Στρατηγό James Cartwright, αλλά και τον διευθυντή της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Στρατηγό Michael Maples.

Παράλληλα, οι πολλάκις αναβληθείσες υψηλόβαθμες συνομιλίες (high level talks) ανάμεσα στις δύο χώρες θα πραγματοποιηθούν σύμφωνα με το "Bήμα" στα τέλη Οκτωβρίου. Ο υφυπουργός Αμυνας Ιω. Πλακιωτάκης θα μεταφέρει στην Ουάσιγκτον τα ελληνικά αιτήματα για συντήρηση αμερικανικού πολεμικού υλικού στην Ελλάδα, τη κάλυψη των δαπανών για τη χρησιμοποίηση του Ναυτικού Νοσοκομείου της Σούδας και για την επέκταση της απόρρητης προβλήτας Κ-13 (που χρησιμοποιούν πυρηνοκίνητα σκάφη) του Αμερικανικού Ναυτικού. Οι Αμερικανοί αναμένεται να επικεντρώσουν το ενδιαφέρον τους στην πώληση όπλων, στην αλλαγή των κανόνων εμπλοκής των Ελλήνων στρατιωτών στο Αφγανιστάν (δηλαδή να μετέχουν σε επιχειρήσεις εκτός Καμπούλ), στη χρήση του ελληνικού FIR για υπερπτήσεις και στην πιθανή εγκατάσταση αμερικανικών αντιαεροπορικών συστημάτων στην Ελλάδα.

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/blog-post_9789.html

Ισορροπία Δυνάμεων Ελλάδος - Τουρκίας. Τελευταία Ενημέρωση: 01/09/2008


http://www.amynanet.gr/isorropia_dunameon.html

Κίνηση για την Εθνική Άμυνα


http://www.ketha.gr/

NATO: ΔΥΝΑΜΗ ΤΑΧΕΙΑΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.


Οι υπουργοί εξωτερικών του ΝΑΤΟ κατά τη σύνοδό τους στο Λονδίνο εξέτασαν το ενδεχόμενο να δημιουργήσουν μία RDF (RAPID DEPLOYMENT FORCE) με την οποία θα επεμβαίνουν απο εδώ και πέρα σε όποια χώρα απειλείται από την Ρωσία.

Η δύναμη αυτή υπόθηκε ότι θα πρέπει να είναι μικρή, ελαφρά οπλισμένη, ευκίνητη και αμυντικής φύσεως.

> ΟΜΑΣ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΜΥΝΗΣ

ΡΩΣΙΚΟ ΥΠΕΡΟΠΛΟ


Οι Ρώσοι ανακοίνωσαν οτι ετοιμάζουν ένα υπερόπλο ηλεκτρομαγνητικού παλμού. Η ισχύς του θα ανέρχεται σε μερικά δισεκατομύρια βατ και το μέγεθός του θα είναι τόσο μικρό που θα μπορείς να το αφήσεις πάνω σε ένα τραπέζι.

Η στοχευμένη επίδραση ενός τέτοιου παλμού μπορεί να καταστρέψει τα ηλεκτρονικά κυκλώματα σε οποιοδήποτε όχημα σε μεγάλες αποστάσεις και να προκαλέσει την έκρηξή του.

> ΟΜΑΣ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΜΥΝΗΣ

Ορμένιο: «Τουρίστες» οι Βούλγαροι που φωτογράφιζαν στρατόπεδο.


Σε άδεια ήταν οι τρεις Βούλγαροι πολίτες, οι οποίοι συνελήφθηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα κοντά στο Ορμένιο, όπως αναφέρεται σε σημερινή ανακοίνωση του υπουργείου Άμυνας της Βουλγαρίας με αφορμή τη σύλληψη και καταδίκη σε δεκαπέντε μήνες φυλάκιση δύο Βούλγαρων στρατιωτικών με την κατηγορία ότι φωτογράφιζαν στρατιωτική μονάδα κοντά στο Ορμένιο.

Τι συζήτησαν Μεϊμαράκης με τον υπουργό Αμυνας του Μαυροβουνίου




Ο κ. Μεϊμαράκης εξήγησε στο Μαυροβούνιο ομόλογό του ότι το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων είναι σοβαρό πρόβλημα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ασφάλεια και τη σταθερότητα της περιοχής.

Θέματα διμερούς ενδιαφέροντος, τα πρόσφατα γεγονότα στον Καύκασο, καθώς και για τις τελευταίες εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων συζήτησαν χθες ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης με τον υπουργό Άμυνας του Μαυροβουνίου κ. Μπόρο Βούτσινιτς.
Μετά την ολοκλήρωση των συνομιλιών ο κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης δήλωσε μεταξύ άλλων, ότι «επιδίωξη της πολιτικής μας είναι η συμβολή στη συνετή αντιμετώπιση της κρίσης μέσω διαλόγου και διπλωματικών πρωτοβουλιών, ιδιαίτερα μάλιστα εν όψει της ανάληψης της προεδρίας του ΟΑΣΕ από τη χώρα μας τον προσεχή Ιανουάριο.

Η κρίση στον Καύκασο μπορεί να παραμέρισε παροδικά από την επικαιρότητα την κατάσταση στην ΝΑ Ευρώπη, όμως πιστεύω ότι ανέδειξε το πρόβλημα του Κοσσυφοπεδίου με ακόμη πιο δραματικό τρόπο. Όπως τόνισα και στον Μαυροβούνιο ομόλογό μου η κατάσταση στα Δυτικά Βαλκάνια χρήζει συνεχούς επαγρύπνησης και προσεκτικού χειρισμού, δεδομένου ότι σημαντικές εξελίξεις βρίσκονται ενώπιόν μας».

Αναφερόμενος στο Κοσσυφοπέδιο, τόνισε ότι «η επικρατούσα κατάσταση απαιτεί προσεκτική και συνετή προσέγγιση. Δεν πρέπει να φεισθούμε προσπαθειών στη διασφάλιση της σταθερότητας και ασφάλειας που αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα».

Επίσης όσον αφορά το θέμα της πΓΔΜ, ο κ. Μεϊμαράκης εξήγησε στον Μαυροβούνιο ομόλογό του ότι το ζήτημα της ονομασίας είναι σοβαρό πρόβλημα, άρρηκτα συνδεδεμένο με την ασφάλεια και τη σταθερότητα της περιοχής, τη γενική αρχή των σχέσεων καλής γειτονίας και ομαλής περιφερειακής συνεργασίας.
Από την πλευρά του ο κ. Βούτσινιτς υπογράμμισε ότι «η ειρήνη και η ασφάλεια είναι το συμφέρον και πρέπει να είναι το συμφέρον όλων των χωρών της περιοχής μας. Ο καλύτερος τρόπος να το πετύχουμε αυτό, είναι τα κράτη αυτής της περιοχής να γίνουν μέλη του ΝΑΤΟ και μέλη της Ε.Ε. Η εκτίμηση είναι ότι όλα τα ανοικτά ζητήματα τα οποία υπάρχουν στην περιοχή μας, πρέπει να λύνονται μέσα από το διάλογο και μέσα από τη διπλωματία».

Πηγή : http://www.naftemporiki.gr/news/static/08/09/17/1564019.htm

Η Μάχη του Μαραθώνα. (17 Σεπτεμβρίου 490 π.Χ. - Εις Μνήμην)





Αναπαράσταση παρατάξεως ελληνικών και περσικών δυνάμενων της μάχης.


Η περίοδος της Ελληνικής Ιστορίας μεταξύ 492-479 π.Χ είναι γνωστή ως μια φάση των«Περσικών Πολέμων». Πρόκειται για μία περίοδο διαμάχης μεταξύ των πόλεων-κρατών της Ελλάδας και της πανίσχυρης Περσικής Αυτοκρατορίας Η αιτία των Περσικών Πολέμων ήταν η επεκτατική πολιτική των Περσών. Τους ήταν αδύνατο να επεκταθούν προς τα Ανατολικά (προς την Ινδία), ή πέρα από την Αίγυπτο (λόγω της Λιβικής Ερήμου) ή προς την αφιλόξενη χώρα των Σκύθων (προς τα βόρια). Έτσι η μόνη επιλογή τους ήταν να προχωρήσουν προς τα δυτικά προς την Ευρωπαϊκή ήπειρο. Η Ελλάδα ήταν το κύριο εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεράσουν για να επιτύχουν τον αντικειμενικό σκοπό τους και η Αθήνα ήταν ο πιο αποφασιστικός τους αντίπαλος στην Ελλάδα.

Οι Πέρσες χρειάζονταν μόνο μια αφορμή και οι Αθηναίοι τους την έδωσαν το 500 πΧ όταν οι Ελληνικές πόλεις-κράτη της Μικράς Ασίας που αποτελούσαν τμήμα της Περσικής Αυτοκρατορίας επαναστάτησαν κατά των Περσών. Η Αθήνα για να τις βοηθήσει έστειλε 20 πλοία και η μικρή πόλη Ερέτρια της Ευβοίας , 5 πλοία. Οι επαναστάτες είχαν μερικές επιτυχίες αρχικά και πυρπόλησαν τις Σάρδεις την πρωτεύουσα του πέρση σατράπη της Ιωνίας. Γρήγορα όμως ηττήθηκαν από τους Πέρσες. Ο βασιλιάς της Περσίας Δαρείος, μαθαίνοντας ότι κάποιες άγνωστες πόλεις-κράτη της Ελλάδας είχαν στείλει βοήθεια στους επαναστάτες, ρώτησε να μάθει ποια ήταν η Αθήνα. Όταν τον ενημέρωσαν γι' αυτούς τους αναιδείς Αθηναίους, θύμωσε τόσο πολύ ώστε έριξε με το τόξο του ένα βέλος στον ουρανό και ορκίστηκε να τους τιμωρήσει. Τόσος ήταν ο θυμός του ώστε κάθε βράδυ έβαζε έναν από τους υπηρέτες του να του λεει: «Δέσποτα, μέμνησο των Αθηναίων!».

Με τον τρόπο αυτό οι Αθηναίοι έδωσαν στον Μεγάλο Βασιλέα την αφορμή που ήθελε για να εισβάλει στην Ελλάδα και να ανοίξει το δρόμο προς την Ευρώπη. Για να εισβάλει στην Ελλάδα ο Δαρείος είχε δυο δρόμους: ένα από τη θάλασσα και ένα από την ξηρά. Κάθε ένας από αυτούς τους δρόμους είχε πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Τελικά διάλεξε τον δρόμο από τη θάλασσα και αυτό αποδείχτηκε καταστροφικό. Η πρώτη του εκστρατεία το 492 πΧ απέτυχε επειδή μια θύελλα, «που έστειλαν οι Θεοί του Ολύμπου» κατάστρεψε το στόλο του. Δυο χρόνια αργότερα επιχείρησε για δεύτερη φορά να κινηθεί και πάλι από τη θάλασσα αλλά από νοτιότερο θαλάσσιο δρομολόγιο. Η εκστρατεία αυτή κατάληξε στη μάχη του Μαραθώνα.

Μετά την αποτυχία της εκστρατείας του 492 πΧ ο Δαρείος διέταξε να αρχίσουν νέες προετοιμασίες και σύμφωνα με τις συνήθειες της εποχής έστειλε κήρυκες στους Έλληνες για να ζητήσει «γην και ύδωρ» σαν δείγμα υποταγής. Πολλές από τις πόλεις συμμορφώθηκαν, άλλες όμως όχι με πρώτες την Αθήνα και τη Σπάρτη. Οι Αθηναίοι θεώρησαν τόσο προσβλητική την απαίτηση των Περσών ώστε έριξαν τους κήρυκες στο βάραθρο της Ακρόπολης και καταδίκασαν σε θάνατο τους άτυχους διερμηνείς επειδή «λέρωσαν» την Ελληνική γλώσσα! ΟΙ Σπαρτιάτες έριξαν τους κήρυκες στο πιο κοντινό πηγάδι, για να βρουν άφθονη «γη και ύδωρ»! Μετά από αυτό ο πόλεμος έγινε αναπόφευκτος. Την άνοιξη του 490 πΧ ο Περσικός στρατός και στόλος ήταν έτοιμος. Επικεφαλής ήταν ο Δάτης, ένας Μήδος και ο Αρταφέρνης, ανεψιός του Βασιλέα. Αποστολή τους ήταν υποχρεώσουν όλες τις Ελληνικές πόλεις που δεν είχαν δώσει «γην και ύδωρ» να γίνουν υποτελείς στο Μεγάλο Βασιλέα, αλλά επίσης να καταστρέψουν την Ερέτρια και την Αθήνα και «να φέρουν μπροστά του σκλάβους όλους τους κατοίκους.»

Ο Περσικός στόλος μεταφέροντας μια δύναμη πεζικού και ιππικού και πέρασε στο Αιγαίο και κατά τα τέλη Αυγούστου ή αρχές Σεπτεμβρίου 490 πΧ Τα πιο πολλά νησιά που συνάντησε υποτάχθηκαν. Η πολιορκία της Ερέτριας κράτησε έξι ημέρες μέχρι που μερικοί από τους κατοίκους της βοήθησαν τους Πέρσες να περάσουν τα τείχη. Η πόλη καταστράφηκε και οι κάτοικοί της που επέζησαν τη σφαγή που ακολούθησε πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Από την Ερέτρια ο Περσικός στόλος πέρασε στο Μαραθώνα όπου αγκυροβόλησε και αποβίβασε τον στρατό. Το σημείο που έγινε η αποβίβαση βρισκόταν 35 χιλιόμετρα περίπου ΒΑ των Αθηνών. Η δύναμη του Περσικού στρατού πρέπει να ήταν γύρω στις; 48.000 άντρες αν και ο αριθμός αυτός διαφέρει ανάλογα με τον ιστορικούς που περιέγραψαν τη μάχη. Γιατί όμως οι Πέρσες διάλεξαν το Μαραθώνα για να αποβιβαστούν; Υπάρχει μία ιστορία πίσω από αυτή την επιλογή. Οι Αθηναίοι την εποχή εκείνη είχαν εξορίσει τον Ιππία, γιο του Πεισίστρατου, ο οποίος μαζί με τους εναπομείναντες οπαδούς του στην Αθήνα, ονειρευόταν να αναλάβει πάλι την εξουσία. Ο Ιππίας είχε βρει καταφύγιο στην αυλή του Μεγάλου Βασιλέα και είχε ακολουθήσει τους Πέρσες στην εκστρατεία κατά της Ελλάδας σαν σύμβουλος. Αυτός ήταν που είπε στον Δάτη και τον Αρταφέρνη να αποβιβαστούν στο Μαραθώνα. Το επιχείρημά του ήταν ότι μπορούσαν να ελπίζουν ότι θα απομάκρυναν τους Αθηναίους από την Αθήνα διευκολύνοντας έτσι την κατάληψη της αρχής από τους οπαδούς του. Φαίνεται επίσης ότι ο Ιππίας είχε στο μυαλό του τη μάχη που έδωσε ο πατέρας του, Πεισίστρατος, με τους πολιτικούς αντιπάλους του στο Μαραθώνα πριν 47 χρόνια. Ο Πεισίστρατος είχε νικήσει και έγινε τύραννος των Αθηναίων.



Αναπαράσταση παρατάξεως ελληνικών και περσικών δυνάμενων της μάχης.

Για να επαναλάβουμε όσα γράφει ο Λϊντελ Χαρτ, αν αυτή ήταν η πρόθεσή της απόβασης στο Μαραθώνα, τότε πέτυχε του σκοπού της γιατί οι Αθηναίοι αποφάσισαν τελικά να σπεύσουν στο Μαραθώνα για να αντιμετωπίσουν τον εισβολέα. Ήταν όμως σωστή η απόφαση αυτή; Φαίνεται ότι ο Ιππίας δεν γνώριζε καλά τους πατριώτες του, γιατί οι Αθηναίοι θα πήγαιναν εκεί ούτως ή άλλως. Μόλις πληροφορήθηκαν την αποβίβαση των Περσών έστειλαν αγγελιαφόρο στη Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια και ταυτόχρονα μελέτησαν τους παρακάτω πιθανούς τρόπους ενεργείας για να αντιμετωπίσουν την απειλή:

• Να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στο Μαραθώνα (ο πιο παράτολμος από τους τρεις).
• Να περιμένουν τους Πέρσες στη διάβαση της Παλλήνης (15 χλμ. ανατολικά της Αθήνας.
• Να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες μέσα από τα τείχη της Αθήνας (ο χειρότερος από τους τρεις).

Τελικά υιοθετήθηκε η πρώτη λύση λόγω επιμονής του Μιλτιάδη, ενός από τους δέκα Αθηναίους στρατηγούς. Ο Μιλτιάδης έπεισε τους Αθηναίους λέγοντάς τους ότι η εμφάνισή τους στο Μαραθώνα θα αιφνιδίαζε πολύ τους Πέρσες. Φαίνεται ότι το σύστημα επιτήρησης των Αθηναίων ήταν πολύ αποτελεσματικό γιατί εντόπισε αμέσως την αποβίβαση του εχθρού. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο στρατός των Αθηναίων μπορούσε να φτάσει στο Μαραθώνα σε 8 ώρες μέσω της διάβασης της Παλλήνης.
Ο Αθηναίος αγγελιαφόρος έφτασε στη Σπάρτη μετά από 48 ώρες. Οι Σπαρτιάτες ήταν πρόθυμοι να βοηθήσουν αλλά όχι και να παραβιάσουν το νόμο που τους απαγόρευε να φύγουν από τη Σπάρτη πριν τη γέμιση του φεγγαριού. Έτσι περίμεναν την πανσέληνο και μετά έστειλαν μια δύναμη για να βοηθήσουν τους Αθηναίους. Η δύναμη αυτή έφτασε όταν είχε τελειώσει η μάχη. Όμως οι Αθηναίοι είχαν μια ευχάριστη έκπληξη όταν έφτασαν στο Μαραθώνα: μια δύναμη 1.000 Πλαταιέων ενώθηκαν μαζί τους για να πολεμήσουν κατά των Περσών. Η Αθήνα δεν θα ξέχναγε ποτέ τη γενναία αυτή πράξη των Πλαταιέων.

Εδώ είναι απαραίτητο να αναλύσουμε την οργάνωση, τη διοίκηση, το δόγμα και τον τρόπο που πολεμούσαν οι Αθηναίοι και οι Πέρσες.

Ο Περσικός στρατός αποτελούταν από Πεζικό και εξαιρετικό Ιππικό. Το δόγμα τους ήταν αμυντικό επειδή το κύριο όπλο τους ήταν το τόξο. Η συνήθης τακτική τους ήταν να περιμένουν τον εχθρό να έρθει κοντά και μετά να τον «θάψουν» κάτω από ένα σύννεφο βελών. Το 480 πΧ ο Ξέρξης δεν έκρυψε την πραγματικότητα όταν είπε στο Λεωνίδα στις Θερμοπύλες ότι τα Περσικά βέλη θα έκρυβαν τον ήλιο (για να πάρει την ιστορική απάντηση «Καλύτερα, γιατί θα πολεμήσουμε στη σκιά»!). Ο οπλισμός και η πανοπλία του Περσικού πεζικού το καθιστούσε ακατάλληλο για αγώνα εκ του συστάδην ιδιαίτερα με τους βαριά οπλισμένους Έλληνες οπλίτες. Σε ότι αφορά τη διάταξη μάχης, οι Πέρσες έβαζαν τα καλύτερα τμήματά τους, Πέρσες και Σάκες, στο κέντρο της διάταξης μάχης, ενώ στις πτέρυγες έβαζαν τμήματα από τους υποτελείς τους. Το ιππικό αναπτύσσονταν στα πλευρά έτσι ώστε να μπορεί να τα καλύπτει και να υπερκερά τον αντίπαλο, ανάλογα με την περίπτωση.

Από το άλλο μέρος το δόγμα του Ελληνικού στρατού ήταν επιθετικό. Το κύριο όπλο τους, το μακρύ δόρυ, η βαριά πανοπλία (κράνος, θώρακας, κνημίδες και ασπίδα) και ο σχηματισμός μάχης, η φάλαγγα, ευνοούσαν τη μάχη εκ του συστάδην. Η φάλαγγα είχε ομοιόμορφη διάταξη με βάθος οκτώ στοίχων. Την εποχή εκείνη ο στρατός των Αθηναίων δεν είχε ούτε ιππικό, ούτε τόξα. Οι Αθηναίοι ήταν χωρισμένοι σε δέκα φυλές. Κάθε φυλή έπρεπε να ετοιμάσει για τη μάχη 1.000 οπλίτες και να διορίσει ένα στρατηγό ως επικεφαλής τους. Έτσι ο στρατός των Αθηναίων αποτελούταν από 10.000 οπλίτες διοικούμενος από 10 στρατηγούς. Στη δύναμη αυτή πρέπει να προστεθούν οι δούλοι και το ελαφρό πεζικό που ήταν οπλισμένο με ακόντια. Όταν ο στρατός κινητοποιούνταν για πόλεμο, κάθε ημέρα οριζόταν ένας στρατηγός ως διοικητής όλου του στρατού για την ημέρα εκείνη. Επειδή οι αποφάσεις λαμβάνονταν με ψηφοφορία, για αποφυγή ισοψηφίας η πόλη διόριζε ένα άλλο στρατηγό, που είχε τον τίτλο του Πολέμαρχου, και ο οποίος είχε δικαίωμα ψήφου. Έτσι επειδή οι ψήφοι ήταν έντεκα δεν υπήρχε περίπτωση ισοψηφίας.

Σε ότι αφορά στο πνεύμα των Αθηναίων ο Ηρόδοτος, σύγχρονος ιστορικός και θεωρούμενος πατέρας της ιστορίας γράφει σχετικά: «Ελευθερία και Ισότητα στα κοινά είναι μεγάλα κίνητρα και έτσι εκείνοι που όταν ζούσαν κάτω από το ζυγό του δεσπότη δεν ήταν καλύτεροι πολεμιστές από τους γείτονές τους, μόλις ελευθερώθηκαν έγιναν οι πρώτοι από όλους. Γιατί ο καθένας ένιωθε ότι πολεμώντας για μια ελεύθερη κοινοπολιτεία, πολεμούσε στην πραγματικότητα για τον εαυτό του και ό,τι αναλάμβανε να κάνει ήταν πρόθυμος να το κάνει ολοκληρωτικά.»

Ο Μιλτιάδης, ένας από τους δέκα στρατηγούς, ανήκε σε μία από τις πιο ευγενείς οικογένειες των Αθηνών. Ήταν πλούσιος και πριν 28 χρόνια είχε πάει στη Θράκη ως κυβερνήτης της Χερσονήσου (σημερινά Δαρδανέλια). Εκεί έζησε μέχρι το 494 πΧ. Όταν η Περσική αυτοκρατορία επεκτάθηκε στην περιοχή εκείνη ο Μιλτιάδης υποτάχθηκε στον Μεγάλο Βασιλέα Δαρείο και παρακολούθησε από κοντά τον Περσικό στρατό στις εκστρατείες του εναντίον των Σκυθών. Έτσι είχε μια καλή γνώση της τακτικής που χρησιμοποιούσαν. Στη διάρκεια της παραμονής του στην Χερσόνησο, ο Μιλτιάδης κατέκτησε και έθεσε υπό την κηδεμονία ων Αθηνών τα νησιά Λήμνο και Ίμβρο. Για το λόγο αυτό το γόητρό του στην κοινή γνώμη ήταν υψηλό. Έτσι όταν έγινε γνωστό ότι οι Πέρσες ετοίμαζαν εισβολή εκλέχτηκε σαν ένας από τους δέκα Αθηναίους στρατηγούς. Από τους δέκα στρατηγούς είναι γνωστά τα ονόματα μόνο των πέντε. Δυο από αυτούς θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο μετά δέκα χρόνια: τα ονόματά τους ήταν Θεμιστοκλής και Αριστείδης. Ο πρώτος θα οδηγούσε τους Έλληνες στην νίκη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.) και ο δεύτερος τους Αθηναίους στη μάχη των Πλαταιών (479 πΧ). Είναι επίσης γνωστό ότι πολέμαρχος ήταν ο Καλλίμαχος.

Η πεδιάδα του Μαραθώνα έχει σχήμα μισοφέγγαρου με μήκος περίπου 10 χιλιομέτρων και μέγιστο πλάτος τριών χιλιομέτρων στο μέσο της. Η πεδιάδα στενεύει στα άκρα της όπου την εποχή εκείνη υπήρχαν έλη τα οποία κατά την περίοδο της μάχης ήταν πλημμυρισμένα και κατά συνέπεια το έδαφος δεν ήταν κατάλληλο για επιχειρήσεις ιππικού. Οι Πέρσες είχαν βγάλει τα πλοία τους στην ξηρά και είχαν στρατοπεδεύσει σε ομαλό, επίπεδο έδαφος. Αιφνιδιάστηκαν όταν είδαν το στρατό των Αθηναίων να φτάνει στον Μαραθώνα και να στρατοπεδεύει στην κοιλάδα του Αυλώνα. Η θέση που επέλεξαν ήταν απρόσβλητη από επίθεση και είχε πλήρη θέα του Περσικού στρατοπέδου. Έγινε σαφές στους Αθηναίους ότι ο εχθρός δεν σκόπευε να κινηθεί από την ξηρά στην Αθήνα επειδή δεν είχε καταλάβει τις διαβάσεις που οδηγούσαν σε αυτή. Έτσι ο φόβος της προδοσίας έγινε αποφασιστικός παράγοντας για τη διεξαγωγή της μάχης. Στο πολεμικό συμβούλιο που έγινε υπήρξε ισοψηφία: πέντε στρατηγοί με πρώτο το Μιλτιάδη προτιμούσαν να επιτεθούν αμέσως, ενώ οι άλλοι πέντε ψήφισαν να επιτεθούν μετά την άφιξη της βοήθειας των Σπαρτιατών. Τότε ήταν που ο Μιλτιάδης, κατά τον Ηρόδοτο, απηύθυνε στον πολέμαρχο Καλλίμαχο, η ψήφος του οποίου θα ήταν αποφασιστική, τα παρακάτω λόγια: «Από εσένα εξαρτάται, ω Καλλίμαχε, είτε να οδηγήσεις την Αθήνα στην σκλαβιά, είτε να εξασφαλίσεις την ελευθερία της και να αφήσεις στις επερχόμενες γενιές μια ανάμνηση κατά πολύ πιο έντονη από την ανάμνηση εκείνων που έκαναν την Αθήνα δημοκρατία. Γιατί ποτέ από τότε που οι Αθηναίοι έγιναν λαός δεν αντιμετώπισαν ένα τόσο μεγάλο κίνδυνο όσο σήμερα...». Μετά από αυτό το λόγο ο Καλλίμαχος ψήφισε υπέρ της άμεσης μάχης.

Επί οκτώ ημέρες οι δυο στρατοί αντιμετώπιζαν ο ένας των άλλο ακίνητοι. Την ένατη ημέρα οι Πέρσες άρχισαν να επιβιβάζονται στα πλοία. Έγινε φανερό ότι μια καλυπτική δύναμη θα κρατούσε τους Αθηναίους στο Μαραθώνα ενώ ο υπόλοιπος στρατός θα έπλεε προς την Αθήνα για να καταλάβει την ανυπεράσπιστη πόλη. Η κατάσταση απαιτούσε άμεση ενέργεια και ο Μιλτιάδης που εκείνη την ημέρα είχε έρθει η σειρά του να γίνει αρχιστράτηγος, διέταξε το στρατό των 10.000 Αθηναίων και των 1.000 Πλαταιέων να αναπτυχθεί για μάχη.

Ο Μιλτιάδης αντιμετώπιζε δυο δύσκολα προβλήματα και για να τα λύσει εφάρμοσε μια νέα τακτική, αποκλίνοντας εντελώς από την πατροπαράδοτη τακτική που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες μέχρι τώρα. ·

• Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο Περσικός στρατός αναπτύσσονταν σε βάθος 30 ανδρών (όπως περιγράφει και ο Ξενοφών στο έργο του «Κύρου Παιδεία»). Έτσι οι 48.000 άνδρες του Περσικού στρατού θα σχημάτιζαν ένα μέτωπο μήκους 1.600 μέτρων. Για να εξισώσει αυτό το μέτωπο ο Μιλτιάδης έπρεπε να αναπτύξει τους άντρες του σε πολύ λεπτή γραμμή. Αν οι 10.000 Αθηναίοι διατάσσονταν σε βάθος 8 ανδρών το μέτωπό τους θα είχε ανάπτυγμα 1.250 μέτρων και έτσι τα πλευρά τους θα ήταν επικίνδυνα ακάλυπτα. Όμως ο Μιλτιάδης γνώριζε από προηγούμενη εμπειρία τον τρόπο με τον οποίο ανάπτυσσαν οι Πέρσες το στρατό τους για μάχη: στο κέντρο έβαζαν τα καλύτερα τμήματά τους (Πέρσες και Σάκες) ενώ στις πτέρυγες το στρατό των υποτακτικών τους (των οποίων κίνητρο ήταν συνήθως το «πολέμα γιατί αλλιώς...» επειδή δεν υπήρχε εθνική αιτία που να τους εμπνέει). Παρατήρησε επίσης ότι το Περσικό ιππικό είχε ήδη επιβιβαστεί πράγμα που του έδινε δυο πλεονεκτήματα: πρώτον, δεν απειλούσε τα πλευρά του στρατού των Αθηναίων και δεύτερον, δεν κάλυπτε τα πλευρά του Περσικού στρατού. Αυτές οι παρατηρήσεις τον οδήγησαν να εφαρμόσει μια τελείως νέα τακτική την οποία θα επαναλάμβανε ο Αννίβας μετά τρεις αιώνες στη μάχη των Κανών και οι Γερμανοί στο Τάννεμπεργκ μετά 24 αιώνες. Ο Μιλτιάδης εξασθένισε σκόπιμα το κέντρο του σχηματίζοντας μια λεπτή γραμμή από δυο Φυλές, τις Φυλές που διοικούνταν από τον Θεμιστοκλή και τον Αριστείδη, με βάθος μόνο τεσσάρων ανδρών (επειδή κάθε Φυλή είχε 1.000 άντρες το μέτωπο στο σημείο αυτό είχε ανάπτυγμα 500 μέτρων). Σε κάθε μια από τις πτέρυγες είχε αναπτύξει από τέσσερις Φυλές με το συνηθισμένο βάθος των 8 ανδρών σχηματίζοντας έτσι μέτωπο 500 μέτρων σε κάθε πλευρό. (Έτσι το συνολικό εύρος του μετώπου ήταν 1.500 μέτρα). Τέλος στο αριστερό του αριστερού πλευρού ανάπτυξε τους Πλαταιείς σε βάθος 8 ανδρών με αποτέλεσμα το εύρος του μετώπου να είναι 1.625 μέτρα. Ο Καλλίμαχος κατέλαβε την τιμητική θέση στη δεξιά πτέρυγα.

• Ο Περσικός στρατός θα προσπαθούσε να εξοντώσει τους Αθηναίους με βέλη. Το βεληνεκές των τόξων ήταν περίπου 150-200 μέτρα. Κατά συνέπεια η κρίσιμη απόσταση πριν μπορέσουν οι βαριά εξοπλισμένοι Αθηναίοι οπλίτες να εμπλακούν με τους Πέρσες σε αγώνα εκ του συστάδην έπρεπε να καλυφθεί στον συντομότερο δυνατό χρόνο και αυτό μπορούσε να γίνει μόνο αν οι οπλίτες κάλυπταν την απόσταση τρέχοντας. Για το λόγο αυτό ο Μιλτιάδης εφάρμοσε την τεχνική της εφόδου. Μόλις η φάλαγγα θα έφτανε στο βεληνεκές των βελών των Περσών θα άρχιζαν να τρέχουν για να διασχίσουν την επικίνδυνη ζώνη όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να πέσουν στους Πέρσες με τη μεγαλύτερη δυνατή ορμή.

Έτσι το πρωί της 17ης Σεπτεμβρίου 490 πΧ με τέλειο συγχρονισμό ο Μιλτιάδης έδωσε την διαταγή και οι 11.000 Αθηναίοι και Πλαταιείς σχημάτισαν τη φάλαγγα και κινήθηκαν κατά του εχθρού ενώ οι γύρω λόφοι πρέπει να αντηχούσαν από τον ύμνο που ο μεγάλος ποιητής Αισχύλος, που πολέμησε στο Μαραθώνα, μας διέσωσε στην περίφημη τραγωδία «Πέρσες»: «Ίτε παίδες Ελλήνων, ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νυν υπέρ πάντων ο αγών!»

Ο Ηρόδοτος μας λεει ότι «Όταν οι Πέρσες είδαν τους Αθηναίους να κατεβαίνουν χωρίς ιππικό ή τοξότες και με μικρή δύναμη, πίστεψαν ότι ήταν ένας στρατός τρελών που έτρεχε να συναντήσει την καταστροφή του.» Γρήγορα πήραν διάταξη για να αντιμετωπίσουν τους «τρελούς». Όταν έφτασαν κοντά στην επικίνδυνη ζώνη οι Αθηναίοι εκτόξευσαν την έφοδο. Η σύγκρουση εξελίχθηκε ακριβώς όπως το είχε σχεδιάσει ο Μιλτιάδης. Στο κέντρο οι Φυλές του Αριστείδη και του Θεμιστοκλή υποχώρησαν προς έδαφος που τους έδωσε τη δυνατότητα να αναδιοργανωθούν και να συνεχίσουν τη μάχη. Στις πτέρυγες οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς έτρεψαν σε φυγή τους αντιπάλους τους. Τότε ο Μιλτιάδης έσωσε την εντολή να αγνοήσουν τον εχθρό που υποχωρούσε και να στραφούν κατά των νώτων των Περσών του κέντρου. Έτσι και έγινα και οι Πέρσες περικυκλωμένοι από τους αντιπάλους τους δεν είχαν καμία τύχη απέναντι στα δόρατα των Ελλήνων με τις κοντές λόγχες , τα κοντά ξίφη και τις πλεχτές ασπίδες που διάθεταν. Πολέμησαν σκληρά αλλά τελικά υπέκυψαν και οι μέχρι τότε αήττητοι Πέρσες γύρισαν τις πλάτες τους και τράπηκαν σε φυγή. Οι Αθηναίοι τους ακολούθησαν μέχρι τα πλοία. Εκεί έγινα η σκληρότερη μάχη και εκεί υπέστησαν οι Αθηναίοι τις πιο βαριές απώλειες. Εκεί έπεσε ο Κυναίγειρος, ο αδελφός του Αισχύλου, ο ευγενικός και γενναίος πολέμαρχος Καλλίμαχος και πολλοί άλλοι Αθηναίοι. Πολεμώντας σκληρά οι Πέρσες κατόρθωσαν να σώσουν όλα τα πλοία τους εκτός από επτά τα οποία κυρίευσαν οι Αθηναίοι. Οι απώλειες των Ελλήνων ήταν 192 Αθηναίοι νεκροί και ένας άγνωστος αριθμός Πλαταιέων και δούλων, όπως φαίνεται από το γεγονός ότι οι Αθηναίοι έθαψαν τους νεκρούς σε τρεις τύμβους. Στον ένα έθαψαν τους Αθηναίους πολίτες, στον άλλο τους Πλαταιείς και στον τρίτο τους δούλους. Ο τύμβος των Αθηναίων σώζεται μέχρι σήμερα. Πιστεύεται ότι ο τύμβος των Πλαταιέων βρίσκεται στους πρόποδες της Πεντέλης. Ο τύμβος των δούλων δεν έχει εντοπιστεί ακόμα. Ανάμεσά τους ήταν ένα μικρό παιδί που σκοτώθηκε από Περσικό βέλος ενώ έδινε νερό στους μαχητές στη διάρκεια της μάχης. Οι Πέρσες έχασαν 6.400 άντρες αλλά μέσα σε αυτούς πρέπει να υπήρχαν πολλοί αιχμάλωτοι, γιατί ο Ηρόδοτος λεει ότι όταν ο Μιλτιάδης κατάλαβε ότι ο Περσικός στόλος μπορούσε να πλεύσει στην Αθήνα και να επιτεθεί στην ανυπεράσπιστη πόλη, άφησε τις Φυλές του Αριστείδη και του Θεμιστοκλή που είχαν δοκιμαστεί σκληρά στο κέντρο της φάλαγγας για να φυλάνε τα λάφυρα και τους αιχμαλώτους και με τον υπόλοιπο στρατό κινήθηκε προς την πόλη. Είναι επίσης γνωστό ότι όταν η μάχη πλησίαζε στο τέλος της κάποιος που βρισκόταν στην κορφή της Πεντέλης σήκωσε ψηλά μια ασπίδα και έστειλε ένα οπτικό σήμα. Υποτίθεται ότι ήταν σήμα προς τους Πέρσες από κάποιο οπαδό του Ιππία ότι η Πόλη ήταν ανυπεράσπιστη ή, πιο πιθανό, ότι ήταν κάποιος Αθηναίος ειδικός παρατηρητής που μπορούσε να δει εύκολα από την Πεντέλη την κατεύθυνση του Περσικού στόλου προς την Αθήνα.

Οι Πέρσες αρχηγοί πραγματικά έπλευσαν προς την Αθήνα και έφτασαν στον Φαληρικό όρμο. Εκεί τους περίμενε μια ακόμα έκπληξη: στους μακρινούς λόφους είδαν τις ασπίδες των Αθηναίων να λάμπουν στον ήλιο. Έτσι συγκέντρωσαν το στόλο τους και επέστρεψαν στην Περσία. Το ίδιο βράδυ έφτασε και η βοήθεια από την Σπάρτη. Ζήτησαν την άδεια να επισκεφθούν το πεδίο της μάχης και όταν τους δόθηκε η άδεια εξέφρασαν το θαυμασμό τους για το κατόρθωμα των Αθηναίων.
Έτσι τελείωσε η πρώτη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Περσίας αλλά ο αγώνας δεν τελείωσε εκεί. Μετά δέκα χρόνια ένας τεράστιος Περσικός στρατός υπό τον ίδιο τον Μεγάλο Βασιλέα Ξέρξη, θα εισέβαλε στην Ελλάδα για να ηττηθεί και αυτός στη Σαλαμίνα και τις Πλαταιές.

Ήταν η μάχη του Μαραθώνα μία «αποφασιστική» μάχη; Δυο διακεκριμένη ιστορικοί ο Fuller στο έργο του «Στρατιωτική Ιστορία του Δυτικού Κόσμου» και ο Creasy στο έργο του «Δεκαπέντε Αποφασιστικές Μάχες» εκφράζουν διαφορετικές γνώμες. Σύμφωνα με τον Fuller «η μάχη του Μαραθώνα ήταν μια αξιόλογη μάχη τόσο από την άποψη της στρατηγικής των Περσών που ήταν αξιοθαύμαστη όσο και της τακτικής των Ελλήνων που δεν ήταν λιγότερο αξιοθαύμαστη...Για πρώτη φορά στην ιστορία τους οι Έλληνες νίκησαν τους Πέρσες στο δικό τους στοιχείο, δηλαδή στην ξηρά και ο Μαραθώνας προίκισε τους νικητές με την πίστη στο πεπρωμένο τους που ήταν να επιζήσουν επί τρεις αιώνες στη διάρκεια των οποίων γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός. Ο Μαραθώνας σηματοδότησε τη γέννηση της Ευρώπης.»

Ο Creasy έρχεται πιο κοντά στην γνώμη των Ελλήνων ότι η μάχη του Μαραθώνα ήταν αποφασιστική για την παγκόσμια ιστορία. Σύμφωνα με τον Creasy «Η μάχη του Μαραθώνα έσπασε για πάντα το μύθο του αήττητου των Περσών που παρέλυε τη διάνοια των λαών. Δημιούργησε στους Έλληνες το πνεύμα που απέκρουσε τον Ξέρξη και μετά οδήγησε τον Ξενοφώντα, τον Αγησίλαο και τον Αλέξανδρο σε τρομερά αντίποινα με τις εκστρατείες τους στην Ασία. Εξασφάλισε για την ανθρωπότητα τον πολιτιστικό θησαυρό των Αθηνών, την ανάπτυξη των ελεύθερων θεσμών, τον φιλελεύθερο διαφωτισμό του δυτικού κόσμου και τη σταδιακή άνοδο για πολλούς αιώνες τις μεγάλες αρχές του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.»

Εκείνο που ήταν το πιο σημαντικό από την άποψη των Ελλήνων αναγράφεται στο επίγραμμα που γράφτηκε στον τύμβο των Αθηναίων: «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι, χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν». Οι Αθηναίοι ήταν οι πρώτοι που αντιλήφθηκαν ότι η ΕΝΟΤΗΤΑ όλων των Ελληνικών Πόλεων-Κρατών ήταν απαραίτητη για να αντιμετωπιστεί η απειλή από τους Πέρσες.



Τμήμα του τύμβου Μαραθώνος

Τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε από την μάχη του Μαραθώνα, τη μάχη κατά την οποία το θάρρος επιβλήθηκε στους αριθμούς και ο αγώνας εκ του συστάδην τη βολή με τα τόξα;

Το πιο σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι η μάχη αυτή υπήρξε ο θρίαμβος των ηθικών δυνάμεων έναντι των αριθμών. Οι Αθηναίοι πολίτες που πολεμούσαν στο Μαραθώνα ήξεραν γιατί πολεμούσαν: για τα χωράφια, τις οικογένειες και τα σπίτια τους. Από την άλλη μεριά οι Ασιάτες και Αφρικανοί στρατιώτες, εκτός από τους Πέρσες, δεν ήξεραν γιατί πολεμούσαν και πολλοί από αυτούς απλά έπρεπε να διαλέξουν ποιοι θα τους σκότωναν: οι Αθηναίοι ή οι Πέρσες!
Σε ότι αφορά τις αρχές του πολέμου μπορεί να πούμε ότι ο Μιλτιάδης εφάρμοσε για πρώτη φορά στην ιστορία, χωρίς να έχει αποφοιτήσει από κάποια στρατιωτική ακαδημία, τις εξής:

• Επιθετικότητα: Ανέλαβε την πρωτοβουλία και διέταξε την επίθεση κατά των Περσών με μικρότερη αριθμητικά δύναμη, στην κατάλληλη στιγμή.
• Οικονομία Δυνάμεων και Συγκέντρωση: Ανάπτυξε τα τμήματά του με τέτοιο τρόπο ώστε να χτυπήσει το πιο αδύνατο σημείο της γραμμής των Περσών με το ισχυρότερο σημείο της δικής του διάταξης. Με άλλα λόγια εφάρμοσε μεγάλη μαχητική ισχύ στο αποφασιστικό σημείο στον κατάλληλο χρόνο. Με τον τρόπο αυτό έκανε εκείνο που λίγοι στρατηγοί έχουν κάνει: έσπασε ένα «ταμπού» αλλάζοντας μια τακτική που εφαρμοζόταν επί πολλά χρόνια διακινδυνεύοντας ένα «ανάθεμα» στην περίπτωση που θα αποτύγχανε.
• Ενότητα Διοικήσεως: Ο Ηρόδοτος μας λεει ότι οι Αθηναίοι στρατηγοί πρόσφεραν τη σειρά αρχηγίας τους στο Μιλτιάδη, αλλά εκείνο επιτέθηκε την ημέρα που είχε έρθει η δική του σειρά. Έτσι εξασφάλισε ότι όλες οι Φυλές ήταν κάτω από τις διαταγές ενός υπεύθυνου διοικητή.
• Αιφνιδιασμός: Πρώτα έπεισε τους Αθηναίους να πάνε στο Μαραθώνα και μετά επιτέθηκε την κρίσιμη στιγμή στους Πέρσες με νέα τακτική με τέτοιο τρόπο ώστε οι Πέρσες πίστεψαν ότι οι Αθηναίοι είχαν τρελαθεί!
• Ελιγμός: Στη μάχη του Μαραθώνα ο Μιλτιάδης εφάρμοσε τον ελιγμό της διπλής υπερκέρασης. Δεν έχει σημασία ότι το μέτωπο ήταν μικρό. Έτσι διεξάγονταν οι μάχες εκείνες τις ημέρες. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ο θαυμάσιος ελιγμός, που επαναλήφθηκε συχνά από άλλους μεγάλους στρατηγούς, επινοήθηκε και διευθύνθηκε με επιτυχία για πρώτη φορά από τον Μιλτιάδη που δεν είχε προηγούμενη γνώση ή παράδειγμα.
Τελικά θεωρώ σωστό να παραθέσω την γνώμη για τον Μιλτιάδη ενός διακεκριμένου ιστορικού, του Hans Delbruck ο οποίος στο κλασσικό έργο του «Ιστορία της Τέχνης του Πολέμου, Πόλεμος στην Αρχαιότητα» γράφει

«Η εικόνα του Μιλτιάδη σαν διοικητή στο πεδίο της μάχης στέκεται γιγάντια στα πρώιμα χρονικά της παγκόσμιας στρατιωτικής ιστορίας. Βρίσκουμε εδώ την πιο πλήρη και την πιο σπάνια μορφή ηγεσίας που έχει γεννήσει η πολεμική τέχνη μέχρι σήμερα, τον συνδυασμό άμυνας - επίθεσης, στις απλές καλλιτεχνικές γραμμές του πρώτου μεγάλου στρατιωτικού γεγονότος. Τι διορατικότητα στην επιλογή του πεδίου της μάχης, τι αυτοέλεγχος εν αναμονή της εχθρικής επίθεσης, τι εξουσία επί των μαζών, επί ενός στρατού από υπερήφανους, ελεύθερους πολίτες ώστε να μπορέσει να τους συγκρατήσει σταθερά στη θέση που είχε διαλέξει και μετά να τους οδηγήσει σε μια ξέφρενη επίθεση την αποφασιστική στιγμή! Όλα ήταν ρυθμισμένα για τη στιγμή αυτή -ούτε ένα λεπτό νωρίτερα, οπότε οι Αθηναίοι θα έφταναν στον εχθρό ξέπνοοι και αποδιοργανωμένοι, ούτε ένα λεπτό αργότερα, οπότε πολλά από τα βέλη του εχθρού θα είχαν βρει το στόχο τους και ο μεγάλος αριθμός των ανδρών που θα έπεφταν και θα δίσταζαν θα έσπαγε την ορμή της εφόδου, η οποία θα έπρεπε να πέσει σαν χιονοστιβάδα στις γραμμές του εχθρού αν ήθελε να νικήσει. Θα έχουμε ευκαιρία να αναλύσουμε και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις αλλά ποτέ μια μεγαλύτερη από αυτή.»

υπό Υπτγου Δημητρίου Γεδεών

Πηγές : http://www.army.gr/istoria/afierwmata/marathwnas/history-Marathwnas.php
http://el.wikipedia.org/wiki/Μάχη_του_Μαραθώνα

Άλλες αξιόλογες σελίδες αναφοράς : http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=13797&m=Y08&aa=1
http://users.ach.sch.gr/akalant/net/marathon/arxiki.htm
http://istoria.pblogs.gr/2007/03/57563.html
http://www.apodimos.com/arthra/Oct_2004/GIA_NA_GNORISETE_THN_ISTORIA_THS_MAXHS_TOY_MARATHONA/index.htm

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ - 100 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ


http://www.iospress.gr/extra/makedoniko-1-4.htm

Χάρτης πολέμων Βαλκανικής χερσονήσου


Τα ελληνικά πετρέλαια. Εκτιμήσεις και απόψεις.







1. Κοίτασμα "Δομή East Θάσου" ανατολικά της Θάσου. Περιεκτικότητα 250 εκατ.βαρέλια περίπου, χαμηλού ειδικού βάρους και 380 εκατ. βαρέλια υψηλού ειδικού βάρους. Επίσης 1.5 δισ. κυβικά εκατοστά φυσικού αερίου.Βάθος μεχρι 4300 πόδια. Εκμετάλλευση NAPC-Κοινοπραξία βόρειου Αιγαίου.

2. Κοίτασμα "Βόρειος Πρίνος-Νέα Πέραμος-’θως". Περιεκτικότητα 400 εκατ.βαρέλια περίπου, χαμηλού ειδικού βάρους.Βάθος μεχρι 3000 πόδια. Εκμετάλλευση NAPC-Κοινοπραξία βόρειου Αιγαίου.

3 και 4. Κοίτασμα "Επανομής-Σιθωνίας και Θερμαϊκού". Περιεκτικότητα 80 εκατ. βαρέλια χαμηλού ειδικού βάρους Επίσης 2.5 δισ. κυβικά εκατοστά..Βάθος μεχρι 3.000 πόδια. Εκμετάλλευση TEXACO-ΔΕΠ(υπάρχει ενδιαφέρον της SHELL

5. Κοίτασμα "Κρητικό Πέλαγος". Περιεκτικότητα 1 δις βαρέλια υψηλού ειδικού βάρους.Βάθος μεχρι 8.500 πόδια. Εκμετάλλευση SHEVRON-ΔΕΠ

6. Κοίτασμα "Κυκλάδες". Περιεκτικότητα 100 εκατ.βαρέλια περίπου, χαμηλού ειδικού βάρους. Εκμετάλλευση ANCAR OIL-ΔΕΠ.

7. Κοίτασμα "Ικαρία". Περιεκτικότητα 120 εκατ.βαρέλια περίπου, χαμηλού ειδικού βάρους. Εκμετάλλευση SHEVRON-ΔΕΠ.

8. Κοίτασμα "Σκόπελος". Περιεκτικότητα 60 εκατ.βαρέλια.

9α. Κοίτασμα "Κατάκωλο-Αλυκών Ζακύνθου". Περιεκτικότητα 700 εκατ.βαρέλια χαμηλού ειδικού βάρους. Εκμετάλλευση ESSO.

9β. Κοίτασμα "Κεφαλλονιά". Περιεκτικότητα 700 εκατ.βαρέλια περίπου, χαμηλού ειδικού βάρους. Εκμετάλλευση ANCAR OIL-ΔΕΠ.

9γ. Κοίτασμα "Λευκάδα-Αστακός". Περιεκτικότητα 500 εκατ.βαρέλια περίπου, χαμηλού ειδικού βάρους. Εκμετάλλευση BP-SHELL-ΔΕΠ.

10α. Κοίτασμα "’ρτα-Μποτζάρα". Περιεκτικότητα 300 εκατ.βαρέλια περίπου, χαμηλού ειδικού βάρους. Εκμετάλλευση ΔΕΠ.

10β. Κοίτασμα "Πρέβεζα".. Περιεκτικότητα 800 εκατ.βαρέλια περίπου, χαμηλού ειδικού βάρους. Εκμετάλλευση ESSO-AGIP-ΔΕΠ.

11.Kοιτάσματα "Μαρμαρά και Τούρκικων ακτών Αιγαίου". Εκχωρήθηκαν στην αμερικάνικη AMOCO.


Την Τρίτη 22 Ιουλίου 1997 το μεσημέρι υπογράφησαν οι δύο πρώτες συμβάσεις για την έρευνα πετρελαίων στη δυτική Eλλάδα. Οι συμβάσεις αφορούν περιοχές των Iωαννίνων και της βορειοδυτικής Πελοποννήσου έκτασης 4.200 και 2.025 τετραγωνικών χιλιομέτρων αντίστοιχα. Aκόμη δύο συμβάσεις για έρευνες στην Aιτωλοακαρνανία και στη θαλάσσια περιοχή του Πατραϊκού υπογράφησαν το επόμενο εικοσαήμερο.

Eπικεφαλής των δύο κοινοπραξιών είναι η βρετανική Enterprise Οil, ενώ συμμετέχει και η αμερικανική Union Texas. H υπογραφή των συμβάσεων έγινε με καθυστέρηση τριών περίπου μηνών. Bασική αιτία της καθυστέρησης η αργοπορημένη κατάθεση τροπολογίας για τη φορολόγηση των κερδών των μελών της κοινοπραξίας, παρά το ότι οι διπραγματεύσεις για τα κείμενα των συμβάσεων είχαν ολοκληρωθεί από τον περασμένο Mάρτιο. Οι εταιρίες συγκεκριμένα ζητούσαν να προηγηθεί η νομοθετική ρύθμιση του θέματος πριν προχωρήσουν στην υπογραφή.

H τροπολογία τελικά κατετέθη τον περασμένο Iούνιο, αλλά τελικά είχε μπλεξει με τίς εσωκομματικές κόντρες του ΠAΣΟK στη Bουλή. Tελικά η Enterprise δέχτηκε να υπογράψει.

Στις δύο περιοχές για τις οποίες υπογράφησαν συμβάσεις, οι δύο κοινοπραξίες επενδυσαν συνολικά 56 εκατομμύρια δολάρια, δηλαδή περίπου 15, 5 δισεκατομμύρια δραχμές σε τέσσερα χρόνια την εποχή εκείνη. Στην περίπτωση δε που ανακαλυφθεί πετρέλαιο σε ποσότητες αντίστοιχες του Πρίνου, οι συνολικές επενδύσεις που θα απαιτηθούν θα φτάσουν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια (275 δισεκατομμύρια δραχμές). Σε όλες τίς περιοχές που διατίθενται για έρευνα, η ΔEΠ-EKY που εκπροσωπεί τα συμφέροντα του δημοσίου έχει συμμετοχή 12%. H συμμετοχή αυτή καλύπτει τόσο τα έξοδα που θα γίνουν και έχουν γίνει, αλλά και τα έσοδα από την ανακάλυψη πετρελαίου. Ωστόσο η ΔEΠ-EKY έχει επιτύχει μεγάλο μέρος της συμμετοχής της στα έξοδα της έρευνας να καλυφθεί με την προσφορά υπηρεσιών προς τις κοινοπραξίες.

Tέλος αξίζει να σημειωθεί ότι η ΔEΠ-EKY έχει προγραμματίσει να θέσει σε διεθνή διαγωνισμό την έρευνα πετρελαίου σε περιοχές της Θράκης και της κεντρικής και ανατολικής Mακεδονίας, όπως στις εκβολές του Nέστου, τις λεκάνες Σερρών και Eβρου, τον Θερμαϊκό, την Kομοτηνή κ.ά. και όπως και συνέβει.

Στην Πελοπόνησο. Tα πρώτα «τρυπήματα», έκανε το 1939 η εταιρεία «XEΛH» στην περιοχή του Kατακόλου. Δυο γεωτρύπανα έφθασαν μέχρι τα 310 και 1.531 μέτρα αντίστοιχα και σύμφωνα με τους τότε υπεύθυνους της εταιρείας... δεν βρέθηκε κάτι σημαντικό.

Eνα χρόνο αργότερα η ίδια εταιρεία πραγματοποίησε τέσσερις γεωτρήσεις στην περιοχή της Kυλλήνης. Δύο πλησίον των ιαματικών θειούχων πηγών που έφθασαν μόλις στα 50 μέτρα και δύο δυτικά της κοινότητας Kάστρο που έφθασαν στα 700 μέτρα. Ολες όμως σταμάτησαν λόγω ύπαρξης σκληρών πετρωμάτων.

Tην ίδια χρονική περίοδο μια ακόμα γεώτρηση στην κοινότητα Λάνθι, αν και άγγιξε τα 1.600 μέτρα, δεν απέδωσε... γιατί συνάντησε γύψο και ανυδρίτη.

Tο 1953 η εταιρεία «XEΛH» ξανάρχεται στο προσκήνιο με νέες έρευνες... Δυο γεωτρήσεις στην κοινότητα Bούναργο που έφθασαν σε βάθη 2.370 μ. και 2.135 μ. σταμάτησαν γιατί συνάντησαν και πάλι ανυδρίτη...

Aποτέλεσμα των αποτυχημένων προσπαθειών... ήταν η εταιρεία να πτωχεύσει (!) και την σκυτάλη της έρευνας για πετρέλαιο στην Hλεία να την πάρει η ESSΟ HELLENIC. H νέα εταιρεία το 1960 προχώρησε σε δύο γεωτρήσεις. Tη μια ανατολικά της Γαστούνης που έφθασε σε βάθος 1.844 μ. και την άλλη στη θέση Σώστι που έφθασε τα 3.900 μ.

Aμέσως μετά αποχώρησε, σφραγίζοντας τα φρεάτια... χωρίς ποτέ να ανακοινώσει τα αποτελέσματα των ερευνών της.

Hρθε λοιπόν η σειρά της Δημόσιας Eπιχείρησης Πετρελαίου να δοκιμάσει... την τύχη της στη συγκεκριμένη περιοχή.

Aπό το 1975 μέχρι το 1985 η εταιρεία πραγματοποίησε δέκα συνολικώς γεωτρήσεις στην Hλεία και σύμφωνα με πληροφορίες μόνο δύο από αυτές συνάντησαν ενθαρρυντικές συγκεντρώσεις υδρογονανθράκων και αερίων. Eτσι σήμερα οι ειδικοί μπορούν πλέον να μιλούν σχεδόν με σιγουριά για τα πετρελαιοφόρα υπόγεια κοιτάσματα της Hλείας, αφού μεταξύ των περιοχών που αναμένεται να ερευνηθούν από τις ξένες εταιρείες, βάσει των σοβαρών ενδείξεων που υπάρχουν, είναι το βόρειο τμήμα του νομού σε μια ακτίνα από την Kυλλήνη μέχρι το Σιμόπουλο και από τη Γαστούνη έως τη Mανωλάδα!

Σύμφωνα με δηλώσεις που έκανε παλαιότερα στην τοπική εφημερίδα του Πύργου «Πρωινή» ο Eυγένιος Δημήτρης, διευθυντικό στέλεχος της ΔEΠ-EKY, οι εργασίες των ερευνών θα ξεκινήσουν μέσα σε ένα μήνα από την υπογραφή της σύμβασης, δηλαδή στα τέλη Aυγούστου ή στις αρχές Σεπτεμβρίου του 1997-98 και όπως και πραγματοποιήθηκε τελικά.
Aρχικά ππρογραματίζανε να γίνει εγκατάσταση συνεργείων με υδραυλικούς δονητές, οι οποίοι θα κάνουν γεωτρήσεις σε διάφορα σημεία της Hλείας.
Στο δεύτερο στάδιο της έρευνας ακολούθησαν γεωτρήσεις με άλλα μέσα για επαλήθευση των αρχικών ευρημάτων, ενώ ο κύκλος των εργασιών αναμένεται να ολοκληρωθεί σε τέσσερα περίπου χρόνια. Εν έτει 2008 τα αποτελέσματα ακόμα παραμένουν κρατικό μυστικό.

Οπως είπε τότε ο κ. Eυγένιος, οι περιοχές στην Hλεία και γενικότερα στη B.Δ. Πελοπόννησο, θεωρούνται εξαιρετικά «πετρελαιοπιθανές», γι' αυτό και για τις σχετικές έρευνες εκδήλωσαν ενδιαφέρον κορυφαίες πετρελαϊκές εταιρείες όπως οι Enterprise Οil και Union Texas, οι οποίες μετέχουν στην κοινοπραξία η οποία ανέλαβε την σχετική έρευνα.

Eκτός όμως από τον πυρετό του «μαύρου χρυσού» που είχε αρχίσει να διακατέχει τον τελευταίο καιρό τους Hλείους, υπήρχε και η άλλη πλευρά, η οικολογική.
Σύμφωνα με την άποψη των οικολογικών οργανώσεων της Hλείας, η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου που υπάρχουν στην ξηρά, αλλά και μέσα στη θάλασσα, είναι πολύ πιθανό να επιφέρει στην ήδη επιβαρυμένη... περιοχή, από τα σκουπίδια και τα βιομηχανικά απόβλητα, μια άνευ προηγουμένου οικολογική καταστροφή. Γι' αυτό και είχαν προτείνει, πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε έρευνα ή εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου, να γίνει ο σωστός προγραμματισμός για την προστασία του περιβάλλοντος.

Για πιο λόγο η χώρα δεν επενδύει σε εναλλακτικές και πλήρως ανανεώσημες πηγές ενέργειας, αιολική, ηλιακή, γεωθερμική, υδροηλεκτρική κ.λ.π. ; Τελικά καλύτερα που τα κοιτάσματα μας, αν αυτά υπάρχουν, δεν εκμεταλλεύονται. Οι συνέπειες τόσο για την εσωτερική ισορροπία όσο και για την εξωτερική μας θέση θα ήταν τότε έκρυθμη. Ο μαύρος χρυσός δεν λύνει τα προβλήματα στην χώρα μας, μονάχα τα μεγενθύνει.

> ΟΜΑΣ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΜΥΝΗΣ

Η μάχη των πολεμικών μουσείων


... Οταν εμείς φτάναμε στα βάθη της Ασίας, αυτοί ζούσαν ακόμη πιο πέρα. Οταν αυτοί έφτασαν στις πύλες της Ευρώπης, εμείς είχαμε σβηστεί από το χάρτη. Τους εθνικοαπελευθερωτικούς μας πολέμους, τους κερδίσαμε ο ένας σε βάρος του άλλου. Ηρθε στο τέλος η Κορέα, και πολεμήσαμε στο ίδιο χαράκωμα...

Ο θάνατός σας η δόξα μας

Τα Πολεμικά Μουσεία δεν είναι μόνο ένας χώρος για την οργανωμένη εξύμνηση της εθνικής αρετής και του πολεμικού παρελθόντος μιας χώρας. Απαλλαγμένα καθώς είναι από τις καθαρά (ή κυρίως) καλλιτεχνικές ενασχολήσεις των άλλων μουσειακών χώρων, αποτυπώνουν με μεγαλύτερη σαφήνεια τόσο την επίσημη άποψη περί της ιστορικής διαδρομής της εθνικής κοινότητας όσο και τις κυρίαρχες κάθε φορά παραστάσεις για τον "εθνικό εχθρό". Η συγκριτική παρουσίαση του τρόπου με τον οποίο γειτονικά κράτη οργανώνουν τη συλλογική μνήμη των πολιτών τους σε αυτό το επίπεδο μπορεί, έτσι, να αποκαλύψει πολλά για τα στερεότυπα με τα οποία βιώνεται από αυτούς τους τελευταίους η μεταξύ τους "διαφορά". Εξίσου ενδιαφέρουσα μπορεί επίσης να αποδειχθεί η επισήμανση των ομοιοτήτων του εκατέρωθεν εθνικιστικού λόγου που αναπόφευκτα αποπνέει κάθε επίσημη αναδρομή στο πολεμικό παρελθόν μιας χώρας. Με όλα αυτά στο μυαλό, επισκεφθήκαμε τα κεντρικά πολεμικά μουσεία της χώρας μας (στην Αθήνα) και της Τουρκίας (στην Κωνσταντινούπολη).

Πρώτο πεδίο σύγκρισης: η ιστορία των δυο μουσείων, όπως εκτίθεται στις αντίστοιχες εκδόσεις τους. Το τουρκικό πολεμικό μουσείο αναζητά τις ρίζες του στην ιδιωτική συλλογή πολύτιμων όπλων που ο Μωάμεθ ο Πορθητής συγκέντρωσε μετά την Αλωση στον πρώην βυζαντινό ναό της Αγίας Ειρήνης. Η μετατροπή αυτής της συλλογής σε μουσείο αλά ευρωπαϊκά έγινε για πρώτη φορά από το σουλτάνο Αχμέτ τον Γ' το 1726. Στις αρχές του ΙΘ' άι, οι αλλεπάλληλες ανταρσίες των Γενιτσάων οδηγούν στο κλείσιμο αυτού του πρώτου Πολεμικού Μουσείου (Dar-ul Esliha), ένα μέρος των εκθεμάτων του οποίου θα καταστραφεί το 1826 με την κατάργηση του γενιτσαρικού σώματος. Μερικές δεκαετίες αργότερα, ένα άλλο μέρος των εκθεμάτων χρησιμοποιείται από το νεοσύστατο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης. Το επόμενο βήμα θα σημειωθεί το 1908, με την ίδρυση ενός Αυτοκρατορικού Πολεμικού Μουσείου μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων. Το πρότυπο αποτελεί πλέον η Γερμανία, που εντυπωσιάζει τον υπουργό Αμυνας Σεβκέτ Πασά με τη μεγάλη σημασία που δίνει στο είδος. Στη σημερινή του θέση, στο πρώην Στρατιωτικό Γυμνάσιο του Χαρμπίγιε, το μουσείο μεταφέρθηκε το 1959.


Αντίθετα με την αναλυτική ιστορική αφήγηση της τουρκικής πλευράς, οι οδηγοί του πολεμικού μουσείου της Αθήνας είναι αρκετά φειδωλοί σε πληροφορίες για την εκκόλαψη της αντίστοιχης ιδέας στα καθ' ημάς. Τα εγκαίνια του Μουσείου έγιναν το 1975 και ο οδηγός του 1979 περιορίζεται στην εξήγηση ότι η ίδρυσή του αποσκοπεί στο "να προβάλη τους ιερούς αγώνας τους Εθνους, από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, με σκοπόν την απόδειξιν της αδιασπάστου ιστορικής συνεχείας και ενότητος του Ελληνισμού" (σ.6). Αντίθετα, εξαιρετικά μεγάλη έκταση δίνεται στη δικαιολόγηση των αρχιτεκτονικών επιλογών που έγιναν όσον αφορά τη στέγαση του ιδρύματος: επικαλούμενη τις νέες ευρωπαϊκές τάσεις, η συγγραφέας του οδηγού φροντίζει να αποκρούσει τις "καθυστερημένες" αντιλήψεις μερίδας του εγχώριου κοινού, που θα προτιμούσαν ίσως την αξιοποίηση ενός παλιού κτιρίου αντί για τις μοντέρνες εγκαταστάσεις από γυαλί και μπετόν.

Δεύτερο πεδίο σύγκρισης -και περισσότερο ενδιαφέρον: η χωροταξική οργάνωση του παρελθόντος. Στην Κωνσταντινούπολη, η ιστορική εξέλιξη διχοτομείται με σημείο τομής τη δημιουργία της Νέας Τουρκίας μέσα από τις στάχτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το ισόγειο του μουσείου είναι αφιερωμένο στο οθωμανικό παρελθόν, αποτελείται κυρίως από τη συλλογή όπλων και δευτερευόντως από πίνακες ιστορικού περιεχομένου, οργανώνεται δε με βάση τεχνικά και όχι χρονολογικά κριτήρια: μια αίθουσα είναι αφιερωμένη στα τόξα, μια άλλη στα κράνη και τις ασπίδες, μια τρίτη στις λόγχες ή τα σπαθιά, κόκ. Ο πρώτος όροφος, αντίθετα, ακολουθεί χρονολογική διάταξη: ξεκινά με την απόκρουση των αγγλογάλλων στα Δαρδανέλια το 1915, συνεχίζει με τον "Απελευθερωτικό Πόλεμο" του 1919-22 και καταλήγει στα καθ' ημάς, περνώντας από την Κορέα και τη Σομαλία. Ειδική αίθουσα είναι αφιερωμένη στην "Ειρηνευτική Επιχείρηση της Κύπρου" το 1974. Στην Αθήνα, αντίθετα, η διάταξη των εκθεμάτων ακολουθεί μια πιο συμβατική χρονολογική σειρά. Ο πρώτος όροφος έχει οργανωθεί με βάση το γνωστό τρίπτυχο "Αρχαιότητα - Βυζάντιο - Νεώτερος Ελληνισμός" και σταματά στο έπος του '40-'41. Τα πολιτικά ευαίσθητα γεγονότα των επόμενων χρόνων, από την Εθνική Αντίσταση ώς την Κορέα εκτίθενται κάπως αμήχανα στον Ημιόροφο.

Οι αλλαγές της δεκαετίας του '80 είναι ορατές (εξαφανίστηκαν λχ οι πινακίδες περί "συμμοριτοπολέμου" και προστέθηκε μια προτομή του Σαράφη απέναντι σε εκείνες του Ζέρβα και του Ψαρού), εξίσου οφθαλμοφανής είναι όμως και η αμηχανία της ανάμιξης του παλιάς ιστορικής αφήγησης με τη νέα: στην προθήκη όπου βρίσκονται "στολή, ξίφος, παράσημα, κλπ του εκτελεσθέντος ήρωα συνταγματάρχη Δημητρίου Ψαρού", λχ, κρίθηκε καλύτερο να αποσιωπηθεί διακριτικά η ταυτότητα των εκτελεστών του... Πολύ πιο απλά είναι αντίθετα τα πράγματα με την εξαιρετικά πλούσια συλλογή όπλων από όλο τον κόσμο που εκτίθεται στο ισόγειο και οφείλεται σε κληροδότημα του εκλιπόντος αξιωματικού Π. Σαρόγλου. Αν οι γείτονές μας είχαν κρατική οργάνωση, εμείς έχουμε ατομική πρωτοβουλία!

Πώς προβάλλεται η εικόνα του Ελληνα στο τουρκικό πολεμικό μουσείο και πώς αυτή του Τούρκου στο ελληνικό; Οι φωτογραφίες που παραθέτουμε στις επόμενες σελίδες είναι νομίζουμε αρκετά αποκαλυπτικές για τη συμμετρία κάποιων μιλιταριστικών στερεότυπων εκατέρωθεν του Αιγαίου. Από κει και πέρα, ωστόσο, τον καθοριστικό ρόλο τον έχει η γεωπολιτική: αν για τους Ελληνες οι Τούρκοι αποτελούν -αυτοί καθ' εαυτοί- τον κύριο "ιστορικό αντίπαλο", για τους Τούρκους οι Ελληνες εμφανίζονται μάλλον σαν η εμπροσθοφυλακή -ή το πιόνι- μιας διαρκούς "δυτικής επιβουλής", από την εποχή του Ναβαρίνου μέχρι την ελληνική προέλαση στα ενδότερα της Μικρασίας. Στο ελληνικό μουσείο, ο αντιδυτικισμός απουσιάζει ολοκληρωτικά. Μοναδικοί ευρωπαίοι "εχθροί" απεικονίζονται οι χώρες του Αξονα στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, γεγονός που εξισορροπείται και με το παραπάνω από την εκτενή παράθεση των αγγλογαλλικών συγχαρητηρίων προς την Ελλάδα, τόσο το 1919 όσο και το 1940-41. Στο τουρκικό μουσείο, αντίθετα, η ευρωπαϊκή απειλή είναι πανταχού παρούσα: περνά μέσα από τις ναυμαχίες της Πρέβεζας (1538), της Ναυπάκτου (1571) και του Τσεσμέ (1770), τις πολιορκίες της Βιέννης και την εκστρατεία της Ρόδου (1522), τις μάχες του Βελιγραδίου (1521), του Μοχάκς (1526) και της Σιλιστρίας (1828-9), για να καταλήξει στην εκστρατεία της Καλλίπολης και το διαμελισμό της Αυτοκρατορίας από την Αντάντ το 1919-20.

Η ψυχροπολεμική περίοδος και η τρέχουσα Νέα Τάξη έχουν, φυσικά, αμβλύνει κάπως αυτή τη μονοσήμαντη ανάγνωση, καθώς και οι δυο χώρες τιμούν τη συμμετοχή τους στον πόλεμο της Κορέας στο πλευρό των ΗΠΑ. Εξίσου περήφανες νιώθουν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και για τον Αττίλα του 1974, όπως διαφαίνεται από την αφιέρωση μισής αίθουσας στην "Ειρηνευτική Επιχείρηση της Κύπρου". Για την ελληνική πλευρά, αντίθετα, αυτή η πιο πρόσφατη ελληνοτουρκική σύρραξη (όπως και το υπερπατριωτικό πραξικόπημα που την πυροδότησε) αποτελεί σαφώς μια υπόθεση "πολιτική" και, ως εκ τούτου, απωθημένη εκτός επίσημης ιστορικής αφήγησης. δολοφονείται.


Οι δυο όψεις


Η ΚΟΙΝΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ. Η ναυμαχία του Ναυαρίνου δίνει το παρών και στα δύο μουσεία. Ελληνες (1) και Τούρκοι (2) τιμούν ο καθένας με τον τρόπο του την καταστροφή του τουρκοαιγυπτιακού στόλου από τους Ευρωπαίους το 1827.

ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ. Και τα δυο μουσεία περηφανεύονται για τη συμμετοχή των "Φρουρών του Εθνους" στον υπερπόντιο "Πρώτο πόλεμο του ΟΗΕ" (1950-53). Το "μάθημα ελευθερίας" προς τους "κίτρινους", κατά το γνωστό εμβατήριο, ήταν προφανώς κοινό. Οι όποιες διαφορές αφορούν το στιλ: στην Αθήνα προτιμήθηκαν χάρτες και φωτογραφίες (3), στην Κωνσταντινούπολη τα λάφυρα από τους "Ερυθρούς" (4).


Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ. Διακριτική υπόμνηση του Εμφύλιου στο Πολεμικό Μουσείο της Αθήνας: "Φλογοβόλο Μ2-2, αμερικανικής κατασκευής. Χρήση: από τον Ελληνικό Στρατό στις επιχειρήσεις της περιόδου 1946-49 και από το Ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα στην Κορέα (1950-53)" (5).

Ο ΑΛΛΟΦΥΛΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ. Η μορφή του "αλλόφυλου" εσωτερικού εχθρού απουσιάζει διακριτικά και από τα δύο πολεμικά μουσεία. Μονάχα σ' ένα σκίτσο που εκτίθεται στο ελληνικό, με τίτλο "κατάσκοποι", διακρίνει ο προσεκτικός παρατηρητής Τσάμηδες μουσουλμάνους κρατούμενους του Ελληνα φαντάρου (6). Στην Τουρκία, η εθνοκάθαρση του Κουρδιστάν βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, και η μουσειακή της απεικόνιση θα καθυστερήσει λιγάκι απ' ό,τι φαίνεται.

ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ. Η έκθεση της πολεμικής ιστορίας των Ελλήνων ξεκινά με μια αναπαράσταση μυκηναϊκού κράνους (1). Για τους Τούρκους, η πρώτη ιστορική αναφορά γίνεται για το πέρασμα των οσμανλίδων στην Ευρώπη το 1353 (2). Και οι δυο πλευρές οικειοποιούνται διακριτικά κάποιο παλιότερο -και "εθνικά αδέσποτο"- πολιτισμό: αντίγραφα προελληνικών όπλων κι εργαλείων από το Σέσκλο, το Διμήνι και τις Κυκλάδες στην Αθήνα (3), πίνακας με τον Ούννο Αττίλα στην Κωνσταντινούπολη (4).


ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ. Χαρτογραφική αποτύπωση των απώτατων επεκτάσεων του εθνικού χώρου στο παρελθόν. Στην Αθήνα, πρόκειται φυσικά για το Κράτος του Μεγάλου Αλεξάνδρου (5). Στην Κωνσταντινούπολη, για την Οθωμανική αυτοκρατορία εν έτει 1699 (6).

ΟΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ. Θύματα επώνυμα, επιστρατευμένα το καθένα από "τη δική του" πλευρά σαν αποδεικτικά στοιχεία της (έμφυτης;) αγριότητας του "Αλλου". Κατά σύμπτωση, προέρχονται και τα δύο από την ίδια σύρραξη. Στην Αθήνα, πρόκειται για τον επίσκοπο Σμύρνης Χρυσόστομο που σκοτώθηκε από τους Τούρκους το 1922 (7). Στην Κωνσταντινούπολη, για τον Σουλεϊμάν Φετχί που "μαρτύρησε κατατρυπημένος πισώπλατα από ξιφολόγχες επειδή δεν φώναξε 'Ζήτω ο Βενιζέλος' κατά την ελληνική εισβολή στη Σμύρνη το 1919" (8).

ΟΙ ΗΡΩΙΔΕΣ. Παραδείγματα προς μίμηση, αλλά και απόδειξη του μεγαλείου της Φυλής, οι γυναίκες της εμπόλεμης ζώνης. Η ελληνική εκδοχή αφορά φυσικά τις "γυναίκες της Πίνδου" στον πόλεμου του '40 (9). Στην τουρκική περίπτωση έχουμε τις "χωρικές που μεταφέρουν πυρομαχικά" στο στρατό του Κεμάλ κατά των Αγγλογάλλων στον Πρώτο Παγκόσμιο. (10)

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ. Μικροαντικείμενα του εχθρού εκτίθενται προς επικύρωση της σημασίας των νικηφόρων στιγμών του παρελθόντος ("τους τα πήραμε όλα"). Αντικείμενα καθημερινά και, παραδόξως, οικεία στους νικητές, απόδειξη κι αυτό της κοινής κληρονομιάς στο λαϊκό πολιτισμό: μια τούρκικη μπακιρένια τσαγέρα στην Αθήνα (11), ένα "γιουνάν φες" από το 1897 στην Κωνσταντινούπολη (12).

ΤΑ ΧΟΤΣΚΙΣ. Πολυβόλα του ελληνικού και του τουρκικού στρατού στην Κωνσταντινούπολη (13) και την Αθήνα (14). Γαλλικής κατασκευής, χρησιμοποιήθηκαν και από τις δύο πλευρές στη Μικρασία.


Ο ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ. Το διώξιμο των αλλοφύλων από τα πάτρια εδάφη. Στην Αθήνα ο Νικολάκης Μητρόπουλος υψώνει τη σημαία της Επανάστασης πάνω στα πτώματα της φρουράς των Σαλώνων (16). Στην Κωνσταντινούπολη, το τουρκικό ιππικό στη Μικρασία πετά του Ελληνες "εισβολείς" στη θάλασσα (15).

Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ. Στο Μουσείο της Κωνσταντινούπολης, αντικείμενο της ύψιστης προσωπολατρίας, ο Κεμάλ Ατατούρκ. Εκτίθενται ρούχα από τη γκαρνταρόμπα του (17) και φυσικά ο οπλισμός του. Ελλείψει αντίστοιχης φυσιογνωμίας, στην Αθήνα βολευόμαστε με τα αξεσουάρ του Στρατάρχη Παπάγου (18).


Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ. Πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος και ο ελληνικός στρατός πετά τους Τούρκους έξω από την Ηπειρο (19). Το Πολεμικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης, αντίστοιχα, τιμά την "ειρηνευτική επιχείρηση" που έδωσε στους Τουρκοκύπριους μια πατρίδα (20,21).


Τα μπαϊράκια του εχθρού

Αν η τελευταία ελληνοτουρκική αναμέτρηση -εν έτει 1996- έληξε αναίμακτα στη βάση της επιγραμματικής προσταγής "No troops, no ships, no flags", σε κάποιες άλλες συρράξεις του παρελθόντος οι σημαίες δεν υπεστάλησαν απλώς αλλά υπέστησαν την έσχατη ατίμωση να περιέλθουν στην ιδιοκτησία του αντιπάλου. Για ένα δείγμα αυτών των ιδιόμορφων "αιχμαλώτων πολέμου", ο εξευτελισμός του έμελλε να γίνει τέλειος: εκτίθενται ως τρόπαια στα πολεμικά μουσεία του "εχθρού", για να θυμίζουν αιώνια το κλέος του νικητή και την ντροπή του ηττημένου.

Ελληνες και Τούρκοι δεν παραλείπουν βέβαια να εκθέσουν και τα τρόπαια που απέσπασαν από τους εξ Εσπερίας επίβουλους -από τους Γερμανούς στα Δωδεκάνησα οι μεν (1), από τους Βρετανούς στα Δαρδανέλια οι δε (2). Και οι δυο όμως δείχνουν μίαν ιδιαίτερη αδυναμία ο ένας στα λάβαρα του άλλου. Τουρκικές σημαίες, λάφυρα των πολέμων της δεκαετίας του '10, κοσμούν την αίθουσα Θ' του πολεμικού μουσείου της Αθήνας, μαζί με το σουλτανικό θυρεό της Αδριανούπολης (3). Στην αμέσως επόμενη αίθουσα, ξανά τουρκικά μπαϊράκια από τη Μικρασιατική Εκστρατεία (4). Εξίσου πλούσια είναι και η συλλογή ελληνικών σημαιών του Μουσείου της Κωνσταντινούπολης: λάφυρα από τη θεσσαλική εξέγερση του 1854 (5), το "Μαύρο '97" (6) και τη Μικρασία (7). Η πλουσιότερη όμως σοδειά προέρχεται από την εισβολή στην Κύπρο, το 1974 (8,9).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ


Δέσποινα Αλάτση "Οδηγός του Πολεμικού Μουσείου της Ελλάδος" (Αθήναι 1979). Οδηγός του Πολεμικού Μουσείου της Αθήνας που κυκλοφόρησε λίγα χρόνια μετά τα εγκαίνιά του. Εκτός από μια σύντομη αναφορά στην ανάγκη να καταδειχθεί η "αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια και ενότητα του Ελληνισμού", η εισαγωγή του βιβλίου αφοσιώνεται κυρίως στην υποστήριξη των αρχιτεκτονικών επιλογών των δημιουργών του Μουσείου.


Πολεμικό Μουσείο "Τα όπλα των Βαλκανικών Πολέμων" (Αθήνα 1993). Επιμελημένη έκδοση με φωτογραφικό υλικό, ιστορικά και τεχνικά στοιχεία για τον εξοπλισμό του ελληνικού αλλά και των άλλων βαλκανικών στρατών κατά τους πρώτους πολέμους που γνώρισε η περιοχή στον αιώνα μας.

"Askeri Muze / Military Museum" (Istanbul 1993, εκδ. Askeri Muze ve Kultur Sitesi Komutanligi). Πολυσέλιδη ιλουστρασιόν παρουσίαση του Πολεμικού Μουσείου της Κωνσταντινούπολης και των εκθεμάτων του. Μεγάλο μέρος του κειμένου παρατίθεται και σε αγγλική μετάφραση.

"Μuharebe Konulu Resim Sergisi" (Harbiye-Istanbul 1994, εκδ. Askeri Muze ve Kultur Sitesi Komutanligi). Λεύκωμα με επιλογή των κυριότερων από τους πίνακες που εκτίθενται στο Πολεμικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης. Η παράθεση γίνεται με χρονολογική σειρά.

Βenedict Anderson "Φαντασιακές κοινότητες. Στοχασμοί για τις απαρχές και τη διάδοση του εθνικισμού" (Αθήνα 1997, εκδ. Νεφέλη). Το κλασικό έργο για τη διαδικασία συγκρότησης του σύγχρονου έθνους περιέχει ειδική αναφορά στο ρόλο που διαδραματίζει το Μουσείο στην εγχάραξη της εθνικής συνείδησης και ιδεολογίας.


ΔΕΙΤΕ

Το Ελληνικόν θαύμα του Δημήτρη Γαζιάδη (1921). Ημιτελής επική ταινία με θέμα της την προέλαση του ελληνικού στρατού στα βάθη της Μικρασίας. Χρηματοδοτημένη απ' το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και γυρισμένη με ρώσους πρωταγωνιστές, η βουβή αυτή υπερπαραγωγή εγκαταλείφθηκε στη μέση όταν το πραγματικό "θαύμα" κατέληξε σε εθνική καταστροφή.


Πηγή : http://www.iospress.gr/ios1998/ios19980322a.htm

Περί ελληνικής παιδείας απόψεις


Οι παρακάτω φράσεις ελέχθησαν και επαναλαμβάνονται συχνά από ειδικούς στον χώρο της παιδείας της εξαρτώμενης , καταχρεωμένης και με μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα πατρίδας μας :

Δεν είναι δυνατόν να σπουδάσουν όλοι, έχουμε ήδη χιλιάδες πτυχιούχους ανέργους .
Η παιδεία απαιτεί μόχθο και ιδρώτα.
Μόνο οι ικανοί και οι άριστοι πρέπει να προχωρήσουν.
Δια βίου εκπαίδευση. Συνεχής αξιολόγηση, κλπ.

• Θα πρέπει τελικά να μάθουν οι ειδικοί πως το θέμα της παιδείας σ’ αυτόν τον τόπο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται επιλεκτικά , όπως ανεπιτυχώς προσπαθούν τόσα χρόνια . Είναι θέμα που απαιτεί μαζική αντιμετώπιση και έχει να κάνει με την Ελληνική παθολογία για Κοινωνική αναγνώριση (*) και μόρφωση, ένα παρήγορο δείγμα  ελπίδας. Φανταστείτε το Γενικό Επιτελείο Στρατού να καλεί στο στράτευμα σε καιρό πολέμου μόνο τους καλούς σκοπευτές και να απολύει τους λιγότερο τολμηρούς.  Την Ιερά Σύνοδο να αποβάλλει από τους κόλπους της Ορθοδοξίας τους λιγότερο ενάρετους .

• Τα περί άξιων, ικανών και αρίστων αποδυναμώνουν την ολιγομελή κοινωνία μας. Η αίσθηση  της περιθωριοποίησης είναι η αιτία των κοινωνικών συγκρούσεων. Το κυρίαρχο κράτος ενεργοποιεί όλους τους πολίτες του.       

• Την εύρυθμη  και επιτυχή λειτουργία οποιουδήποτε έργου εξασφαλίζει  μόνο η συμμετοχή και η κατανομή ευθύνης, που εγγυώνται την συνοχή , την μόνη συνταγή επιτυχίας.

• Η κατάντια στο χώρο της παιδείας δεν  θα αλλάξει με την συνεχή  αξιολόγηση. Αυστηρή αξιολόγηση υπήρχε πάντα. 

• Μη γελιόσαστε με το βλακώδες ‘’παλιά μαθαίναμε γράμματα’’. Η κρίση της παιδείας είναι συνομήλικη με το Νέο Ελληνικό κράτος της επαιτείας.

• Η άποψη ότι με την ποσότητα πέφτει η ποιότητα είναι λανθασμένη και οφείλεται  σε σύνδρομα ταπεινά , σε άγνοια ή σε δόλο.

• Πρόβλημα δεν είναι οι πτυχιούχοι άνεργοι , πρόβλημα  είναι τα μιλιούνια των μη πτυχιούχων ανέργων, αυτούς που το επίσημο κράτος ονομάζει χωρίς ντροπή , ΄΄ αποτυχόντες ΄΄ και συμφορά είναι οι 670 000 αναλφάβητοι. 

• Η  συνεχής επιμόρφωση και η δια βίου εκπαίδευση είναι τόσο νέα συνθήματα, όσο το ‘’ Γηράσκω αεί διδασκόμενος ‘’ του Σωκράτη  ή  το ‘’ Μέγ’ εστί κέρδος ει  διδάσκεσθαι μάθης. ‘’ του Μένανδρου ή αυτό της λαϊκής σοφίας '' μύρια γνώριζε και χίλια μάθαινε ''.

• Όταν η δια βίου εκπαίδευση δεν εφαρμόζεται στον χώρο εργασίας αλλά σαν υποκατάστατο της εργασίας, που οι κρατούντες  χωρίς ντροπή προσπαθούν τελευταία να μεταλλάξουν σε απασχόληση, τα αποτελέσματα είναι ολέθρια, ( μείωση του ενεργού πληθυσμού της χώρας και  απονεύρωση της νεολαίας), δυσαρεστημένοι υποτακτικοί.

• Χρειάζεται προσαρμογή των εκπαιδευτικών προγραμμάτων στα νέα δεδομένα  και όχι επιμήκυνση των ετών  φοίτησης,  υπό μορφή μεταπτυχιακών σπουδών, (άτυπη τεταρτοβάθμια που υποβαθμίζει τα επαγγελματικά πτυχία Α.Ε.Ι –Τ.Ε.Ι  ) και μειώνει τον χρόνο  δυναμικής παραγωγικής εργασίας της ολιγομελούς κοινωνίας μας . Μας κάνει λιγότερους, φτωχότερους  γηραιότερους και σε καμία περίπτωση  σοφότερους

• Σοφός σήμερα, που η άγνοια όπου υπάρχει είναι ηθελημένη, δεν είναι αυτός που ξέρει πολλά, αλλά αυτός που διακρίνει τα κάλπικα.

• Στην εποχή των ραγδαίων εξελίξεων που ζούμε,  που έχει κύριο χαρακτηριστικό  γνώρισμα την ταχύτητα και την εύκολη πρόσβαση στη γνώση, η συνταγή επιτυχίας είναι  η σμίκρυνση του χρόνου εκτέλεσης , η ελάττωση του κόστους και η αυξημένη απόδοση οποιουδήποτε έργου . 

• Η επιμήκυνση των ετών φοίτησης είναι καταστροφική.

• Όταν η παιδεία απαιτεί μόχθο, αυτοί που την σχεδιάζουν χρειάζονται ψυχίατρο.

• Όταν η παιδεία απαιτεί θυσίες, τα προϊόντα της είναι συμπλεγματικά.

• Η παιδεία είναι έρωτος χαρά και έργο της είναι η βοήθεια εκείνων που θα προστρέξουν στον βωμό της,  όχι εκείνων  που η εκάστοτε Κυβέρνηση  νομίζει ότι θα πετύχουν .

• Οι άριστοι και οι ικανοί  δεν έχουν την ανάγκη κανενός. Συμπαράσταση χρειάζονται οι λιγότερο  ικανοί, ενώ στοργική καθοδήγηση χρειάζονται οι αφελείς όχι από συμπόνια, αλλά γιατί υπάρχει κίνδυνος  να περιθωριοποιηθούν και ένας χαρισματικός ηγέτης να τους στρατολογήσει και να επιβάλει τελικά τις ανασφάλειές  του αυτός και τις δογματικές  εμμονές τους εκείνοι σε νόμους και συντάγματα. .

• Η όποια καλή πρόθεση βελτίωσης των ΑΕΙ θα σκοντάφτει πάντα στα 7 είδη Καθηγητών που εφευρέθηκαν τελευταία και που αποτελούν ένα συντηρητικό, μη συνεργαζόμενο φορέα, όπου οι διακριτοί ρόλοι για την εύρυθμο λειτουργία των Ιδρυμάτων έχουν μετατραπεί  σε ταξικές διαφορές.

• Όσο για την λεγομένη έρευνα, ένας απαράβατος φυσικός νόμος μας διαβεβαιώνει ότι, σε χώρα με πληθυσμιακή συρρίκνωση δεν υπάρχει περίπτωση προόδου στον τομέα της καινοτομίας σε κανένα πεδίο.

• Τέλος η προσφερόμενη παιδεία που λέγεται εκπαίδευση και είναι τελικά κάτι μεταξύ  ενημέρωσης και πληροφόρησης είναι εκείνη που περιπλέκει τη διαδικασία της μάθησης.

• Η χώρα μας είναι η μόνη χώρα στην Ε.Ε που δεν παράγει ούτε αντιγράφει  σύγχρονη τεχνολογία και  δεν μετέχει στην τεχνολογική πρόοδο, ενώ έχει τον μεγαλύτερο αριθμό επιστημόνων  (11), σε σχέση με τον πληθυσμό της. Ακόμη και στις Κλασικές Σπουδές υστερεί. Ούτε ένας Έλληνας στους 10 καλύτερους κλασικούς φιλολόγους του κόσμου. Οι μεταφράσεις των παπύρων με αρχαία ελληνικά κείμενα γίνονται από ξένους φιλολόγους σε σε Πανεπιστήμια της αλλοδαπής και το ΄περίφημο Πολυτεχνείο μας βρίσκεται εκτός λίστας των 500 καλυτέρων του κόσμου. .


Πηγή : http://users.hellasnet.gr/tilefos/pedia2.htm

Άρθρον - ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ «Τον ξέρουμε τον ένοχο κι είναι γνωστή η αιτία...»


http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=5113&Itemid=117

Άρθρον - Δέκα «απαγορευμένες αλήθειες» για το Σκοπιανό.


http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=5115&Itemid=117

LEXINGTON INSTITUTE: Όταν η Ιστορία τιμωρεί...


Η συμβατική σοφία, διεθνώς αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, όσον αφορά στα ζητήματα περιφερειακής και διεθνούς ασφάλειας και άμυνας, προτάσσει ως υπέρτατο στόχο την πάταξη της διεθνούς τρομοκρατίας και την αντιμετώπιση των «ασύμμετρων απειλών». Συνεπακόλουθα, οι Ένοπλες Δυνάμεις ανά τον κόσμο οφείλουν να αλλάξουν την αποστολή τους και να προσαρμόσουν τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες. Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτόν το «μοντέρνο κανόνα». Μήπως όμως η Ιστορία μάς προειδοποιεί ότι κάνουμε κάποιο λάθος; Διαβάστε ολόκληρη την ανάλυση του Ζαχαρία Μίχα σε αρχείο .pdf όπως δημοσιεύθηκε στο τεύχος 166 της «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ» ακολουθώντας τον εξής σύνδεσμο :

http://defence.e-e-e.gr/assets/lexington.166.pdf

Άρθρον - Ποιοι είναι οι αληθινoί εθνικιστές στην Ελλάδα...


http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=5118&Itemid=117

Επιβεβαίωση: Η Τουρκία υπεύθυνη για τη διοχέτευση χιλιάδων λαθρομεταναστών με σκοπό την αποσταθεροποίηση της Ελλάδας.


Σοβαρότατα ερωτηματικά για την αξιοπιστία και την «ευρωπαϊκή προοπτική» της Τουρκίας εγείρει η σημερινή αποκάλυψη της εφημερίδας «Έθνος» για τον ενεργό ρόλο της Άγκυρας στη διοχέτευση των δεκάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών που επιχειρούν καθημερινά να περάσουν το Αιγαίο, επιβεβαιώνοντας φήμες ετών.
Η εφημερίδα αποκαλύπτει με αδιάσειστα ντοκουμέντα που έχουν στη διάθεσή τους οι ελληνικές αρχές, ότι ακταιωρός της Τούρκικης Ακτοφυλακής μεταφέρει λαθρομετανάστες στα ελληνικά χωρικά ύδατα.

Συγκεκριμένα, πλωτό σκάφος του Λιμενικού στη διάρκεια της περιπολίας του εντόπισε, ξαφνικά, το τούρκικο σκάφος (σ.σ.: τα πλήρη διακριτικά του είναι στη διάθεση των ελληνικών αρχών) να πλέει κοντά στο ακρωτήριο Κόρακας της Μυτιλήνης και εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, μεταφέροντας άγνωστο αριθμό λαθρομεταναστών.

Μάλιστα, στις αποκαλυπτικές εικόνες που έχουν στη διάθεσή τους οι ελληνικές αρχές, φαίνεται ένας άνδρας, προφανώς μέλος του πληρώματος της ακταιωρού, να πετάει στη θάλασσα σωσίβια, προκειμένου να τα πιάσουν οι μετανάστες, καθώς θα πέσουν στη θάλασσα. Ετσι, με αυτά θα μπορούσαν να φτάσουν κολυμπώντας στην ακτή ή εάν καθυστερούσαν και γίνονταν αντιληπτοί από το Λιμενικό, θα εμφανίζονταν ως ναυαγοί και οι λιμενικοί θα προχωρούσαν στη διάσωσή τους. Ωστόσο, η προσπάθειά τους διακόπηκε όταν έκανε την εμφάνισή του πλωτό του Λιμενικού.

Τότε η τούρκικη ακταιωρός άρχισε να κάνει επικίνδυνους ελιγμούς κοντά στο ελληνικό σκάφος. Οι λιμενικοί, με επανειλημμένες κλήσεις από το ραδιοτηλέφωνο και στη συνέχεια με τον προβολέα, ζητούσαν να φύγει από τα ελληνικά χωρικά ύδατα. Αυτό έγινε ύστερα από περίπου 15 λεπτά της ώρας.
Η επιχείρηση καταγράφηκε σε βίντεο και, όπως ανέφεραν έγκυρες πηγές, δεν είναι το μοναδικό οπτικοακουστικό υλικό που έχουν στη διάθεσή τους οι ελληνικές αρχές και αποτυπώνεται εμπλοκή τούρκικης ακταιωρού σε μεταφορά μεταναστών.

Είναι προφανές ότι η εμπλοκή σκάφους της τούρκικης ακταιωρού σε μεταφορά μεταναστών θα μπορούσε να αποδοθεί σε «διάβρωση», ακόμα και σε υψηλό επίπεδο των διωκτικών αρχών της γειτονικής χώρας από τα πανίσχυρα «κυκλώματα» παράνομης διακίνησης μεταναστών.

Ωστόσο, υπάρχουν και δύο άλλα στοιχεία που οδηγούν βάσιμα στην εκτίμηση ότι αποτελεί πολιτική επιλογή στη γειτονική χώρα να διευκολυνθεί η έξοδος από εκεί προς τη χώρα μας των μεταναστών. Και συγκεκριμένα:

1. Παρότι έχει επισημανθεί από την πλευρά μας, με συγκεκριμένα στοιχεία σε επαφές ανωτάτου επιπέδου των αντίστοιχων λιμενικών αρχών, η μαζική παράνομη έξοδος μεταναστών από την περιοχή του κόλπου Μαντελλιών προς το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι, δεν έγινε καμία ουσιαστική προσπάθεια για το κλείσιμο αυτού του «δρόμου».

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να αναφερθεί ότι η Διεύθυνση Ασφαλείας του υπουργείου Ναυτιλίας έχει καταγράψει μια σειρά τούρκικων σκαφών, αλιευτικών και τουριστικών αλλά και ορισμένων με σημαία ΗΠΑ για να μη δίνουν «στόχο», με Τούρκους μεταφορείς να διακινούν μετανάστες προς τα παραπάνω μικρά νησάκια.

2. Οι τουρκικές αρχές αρνούνται να εφαρμόζουν ουσιαστικά το πρωτόκολλο επανεισδοχής που έχουν συνυπογράψει, ίσως επειδή σε αυτό καθορίζεται ως λιμάνι επανεισδοχής και η Σμύρνη, στης οποίας την περιοχή μένουν πάρα πολλοί μετανάστες.

Οπως έχει αποκαλύψει, από τις αρχές Αυγούστου, το «Εθνος», οι ελληνικές διωκτικές αρχές έχουν στοιχεία ότι στα παράλια της γειτονικής χώρας έχει συγκεντρωθεί μεγάλος αριθμός προσφύγων κυρίως από το Ιράκ και το Αφγανιστάν, που φτάνουν παράνομα στην Τουρκία, με στόχο να περάσουν στην Ελλάδα και ακολούθως σε άλλο ευρωπαϊκό κράτος. Τούρκοι αξιωματούχοι είχαν κάνει λόγο «για πληθυσμό ενός ακόμα νομού», εκφράζοντας τον έντονο προβληματισμό τους για το μέγεθος του μεταναστευτικού «κύματος».

Σοβαρό προβληματισμό, όμως, προκαλεί και η στάση του υπουργείου Εξωτερικών, που προκειμένου να μην ενοχληθεί η τουρκική πλευρά, αποφεύγει να αναδείξει το ζήτημα της ασύδοτης δράσης των κυκλωμάτων δουλεμπόρων στη μικρασιατική ακτή. Πολύ περισσότερο όταν οι δύο χώρες, στο πλαίσιο της προσέγγισης και της συνεργασίας σε θέματα «χαμηλής πολιτικής», έχουν υπογράψει συμφωνία για την επανεισδοχή των λαθρομεταναστών που συλλαμβάνονται. Οπως έλεγε διπλωματική πηγή, πολλές φορές έχουν την παράλογη αξίωση να υπάρχει... διαβατήριο των υπό επανεισδοχή λαθρομεταναστών (όταν είναι γνωστό ότι τους αφαιρούν τα διαβατήρια οι δουλέμποροι).

Το κέντρο επανεισδοχής λειτουργεί αποτελεσματικά μόνο στον Εβρο. Δεν είναι τυχαίο ότι και από αυτούς τους ελάχιστους που αναγκάζεται να πάρει πίσω η Τουρκία, ύστερα από μικρό διάστημα εντοπίζονται και πάλι να προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα.

Κίνδυνος αποσταθεροποίησης της Ελλάδας

Η διοχέτευση πλημμυρίδας λαθρομεταναστών αποσκοπεί στην αποσταθεροποίηση της Ελλάδας μέσω της αύξησης εγκληματικότητας, της οικονομικής κρίσης, φθοράς των υποδομών και τη διάσπαση της κοινωνικής και εθνικής συνοχής. Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να απαιτήσει από την Άγκυρα να εφαρμόσει τη συμφωνία για την επανεισδοχή και συγχρόνως να παρουσιάσει όλα τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει στην ΕΕ, ζητώντας να υπάρξει ευρωπαϊκή αντίδραση προς την Αγκυρα και δρομολόγηση των αποφάσεων για κοινή ευρωπαϊκή δύναμη ακτοφυλακής.

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/blog-post_1508.html

Λαθρομετανάστευση και εθνική ασφάλεια


Η ελληνική αμυντική πολιτική εντάσσει ορθά το παγκόσμιο φαινόμενο της λαθρομετανάστευσης στις εν δυνάμει ασύμμετρες απειλές, αναφέροντας συγκεκριμένα ότι "η ευκολία των διεθνών μετακινήσεων και επικοινωνιών και η διαπερατότητα των διεθνών συνόρων σε πολλές περιοχές του κόσμου (όπως π.χ. στην πρώην ΕΣΣΔ και τα Βαλκάνια) συνείργησαν στην δημιουργία μιας παγκόσμιας αγοράς για παράνομα αγαθά και δραστηριότητες και δημιούργησαν πρόσφορο έδαφος για την αλματώδη αύξηση του διεθνικού οργανωμένου εγκλήματος, της παράνομης διακίνησης ανθρώπων και της λαθρομετανάστευσης, του εμπορίου ναρκωτικών και της διαφθοράς".

Πράγματι η λαθρομετανάστευση ενέχει κινδύνους για την εθνική ασφάλεια ενός κράτους καθώς:

1. Μπορεί να αποσταθεροποιήσει μέσω της δημογραφικής αλλοίωσης συγκεκριμένες περιοχές, ιδιαίτερα τις ακριτικές, και να μειώσει σε δραματικό βαθμό την εθνική ομοιογένεια του πληθυσμού, που αποτελεί βασικό συντελεστή ισχύος ενός κράτους.

2. Επιβαρύνει με δυσβάστακτο οικονομικό κόστος το κράτος και φθείρει τις υποδομές του.

3. Αποτελεί πρόσφορο μέσο διείσδυσης ξένων μυστικών υπηρεσιών και αποκόμισης ευαίσθητων πληροφοριών για την επιτήρηση-αστυνόμευση συγκεκριμένων περιοχών.

4. Ενθαρρύνει την εξάπλωση τόσο του οργανωμένου εγκλήματος όσο και δικτύων τρομοκρατών.

5. Ενδέχεται να αποτελέσει απειλή για τη δημόσια υγεία από την εισαγωγή νέων ή άγνωστων νοσημάτων/ιών ή επανεμφάνιση ασθενειών που είχαν εκλείψει.

Η Ελλάδα αν και δεν υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη ούτε εξέφρασε ποτέ ανάγκη για επιπλέον εργατικό δυναμικό δέχθηκε ανεξέλεγκτα και σε σύντομο χρονικό διάστημα τεράστιο κύμα λαθρομεταναστών, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν δύναται να αφομοιωθεί από την Ελληνική κοινωνία για λόγους εθνικούς-πολιτισμικούς-θρησκευτικούς. Εάν η τριτοκοσμική Αλβανία των 3,5 εκατ. μας έστειλε παράνομα το ένα, πόσους άραγε θα μας στείλει η Τουρκία των 70 εκατ. και μάλιστα νόμιμα, σε περίπτωση που ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση;

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/07/blog-post_5935.html

Όργιο τουρκικής προπαγάνδας για κακομεταχείριση λαθρομεταναστών από τις ελληνικές αρχές


Επιβεβαιώθηκαν οι προβλέψεις για μπαράζ καταγγελιών από τα τουρκικά ΜΜΕ για "κακομεταχείριση λαθρομεταναστών από τις ελληνικές αρχές" μετά τη δημόσια αποκάλυψη ότι σκάφη της Τουρκικής Ακτοφυλακής (Sahil Güvenliği) προωθούν κατά συρροή λαθρομετανάστες στον ελληνικό χώρο. Συγκεκριμένα, η γνωστή τουρκική ιστοσελίδα αμυντικών θεμάτων "trsavunma.com" αναδημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα την "είδηση" ότι στελέχη του Λιμενικού Σώματος τρύπησαν τη φουσκωτή βάρκα λαθρομεταναστών, οι οποίοι ...σώθηκαν στη συνέχεια από την Τουρκική Ακτοφυλακή. Σήμερα αναδημοσίευσε νέο περιστατικό, όπου 36 λαθρομετανάστες που επιχείρησαν να φτάσουν στη Λέσβο, συνελήφθησαν από άνδρες του ΛΣ, οι οποίοι τους αφαίρεσαν τη μηχανή του σκάφους και τους οδήγησαν πίσω στα τουρκικά χωρικά ύδατα, όπου και πάλι ...σώθηκαν χάρη στη σωτήρια παρέμβαση της Τουρκικής Ακτοφυλακής. Αξίζει να αναφερθεί ότι αν και η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι αμιγώς στη τουρκική γλώσσα, τα παραπάνω δημοσιεύονται μεταφρασμένα και στην αγγλική γλώσσα, άλλη μια απόδειξη της καλοστημένης προπαγάνδας της Άγκυρας ώστε να πληγεί το κύρος της Ελλάδας.

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/blog-post_21.html

Συλλήψεις λαθρομεταναστών και διακινητών 13/8 - 12/9/2008.


Απο τα δημοσιευθέντα στοιχεία του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και την μεταφορά τους στο Google Earth παρουσιάζουμε μια ενδεικτική εικόνα συλλήψεων λαθρομεταναστών στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Σύμφωνα με αυτά παρατηρούμε ότι ο εντοπισμός των λαθρομεταναστών είναι έντονος σε Μυτιλήνη και Σάμο κυρίως δευτερευόντως στην περιοχή Φαρμακονησίου - Αγαθονησίου και τέλος στην Σύμη. Με αριθμούς...



Συλλήψεις λαθρομεταναστών από 13 Αυγούστου έως 12 Σεπτεμβρίου 2008 στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου



Μυτιλήνη: 426 συλλήψεις λαθρομεταναστών και 4 διακινητών σε 23 περιστατικά εκ των οποίων τα 2 εντός λιμένα. Ο εντοπισμός των λαθρομεταναστών παρατηρούμε ότι συγκεντρώνεται στο Βόρειο και Βορειοανατολικό άκρο του νησιού. Πρόσφατα μάθαμε και για την δράση της ακταιωρού της Τούρκικης Ακτοφυλακής η οποία όλες τις φορές εντοπίστηκε και φωτογραφήθηκε ακιβώς στο Β και ΒΑ άκρο...



Σάμος: 444 συλλήψεις λαθρομεταναστών και 1 διακινητή σε 38 περιστατικά. Τα 18 εντός λιμένα. Ο εντοπισμός των λαθρομεταναστών συγκεντρώνεται σε όλη την Ανατολική πλευρά του νησιού, την Βορειοανατολική και λίγα περιστατικά στα Βορειοδυτικά!



Αγαθονήσι: 110 συλλήψεις λαθρομεταναστών και 1 διακινητή σε 3 περιστατικά. Φαρμακονήσι: 185 συλλήψεις λαθρομεταναστών και 3 διακινητών σε 7 περιστατικά.



Κως: 19 συλλήψεις λαθρομεταναστών σε 5 περιστατικά τα οποία εντοπίζονται στο Βόρειο άκρο της εγγύτερης περιοχής προς τις Μικρασιατικές ακτές.



Σύμη: 58 συλλήψεις λαθρομεταναστών σε 3 περιστατικά. Ουσιαστικά σε δύο μιας και το περιστατικό το ένα πιθανότατα να πρόκειται για διακινητή που πρόλαβε και ξεφόρτωσε σε κάποια βραχονησίδα/παραλία.

Παρατηρήσεις
1. Τα περιστατικά αφορούν τον εντοπισμό και σύλληψη λαθρομεταναστών και είναι προφανές ότι είναι ένα ποσοστό του πραγματικού αριθμού λαθρομεταναστών που περνάει τα σύνορά μας.

2. Τα προαναφερθέντα περιστατικά αφορούν μόνο αυτά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου την συγκεκριμένη περίοδο κι όχι το σύνολο των περιστατικών που υπήρξε σε όλη την Ελλάδα.

3. Στην συντριπτική πλειονότητα των περιστατικών οι λαθρομετανάστες μόλις καταλάβουν ότι έχουν εντοπιστεί από κάποιο Ελληνικό περιπολικό σκάφος, βυθίζουν το μέσο που τους μεταφέρει που κατα κανόνα είναι φουσκωτή λέμβος, γιατί γνωρίζουν ότι θα αναγκαστεί να προβεί σε διάσωσή τους.

4. Οι ημέρες με συλλήψεις λαθρομεταναστών κατά κανόνα είναι «γεμάτες», δηλαδή με 2 και 3 περιστατικά. Έτσι υπάρχουν ημέρες «κενές».

5. O συνήθης αριθμός λαθρομεταναστών είναι από ~20 μέχρι ~35 μέγιστο. Σπάνια χρησιμοποιούν μεγάλα σκάφη τα οποία μεταφέρουν και μεγάλο αριθμό λαθρομεταναστών π.χ. 90 μέχρι 200 και περισσότερους ακόμα. Τέτοια μεγάλα σκάφη έχουν κατα κανόνα άλλο δρομολόγιο θέλοντας να παρακάμψουν τα Ανατολικά νησιά της Ελλάδας, είτε περνώντας από το κεντρικό μέσω των Στενών είτε από Νότια με σκοπό να βγούν Μεσόγειο.

Σχόλια
1. Παρατηρώντας την πρώτη εικόνα κάνει εντύπωση η απουσία περιστατικών σε άλλα νησιά όπως σε Καστελλόριζο, Χίο, Κάλυμνο, Λέρο, ή ακόμα και σε Καλόλιμνο και Ψέριμο...

2. Εντύπωση προκαλεί και ο μικρός αριθμός περιστατικών στην Σύμη η οποία είναι το ίδιο και περισσότερο «περικυκλωμένη» από την Μικρασιατική ακτή σε σχέση π.χ. με την Μυτιλήνη...

3. Για τα σχόλια 1 και 2 θα μπορούσα να σκεφτώ ότι στις μισές περιπτώσεις η απουσία ή ο αδικαιολόγητα, με την κοινή λογική, ελάχιστος εντοπισμός λαθρομεταναστών έχει να κάνει τόσο με το που δραστηριοποιείται το κύκλωμα των λαθρεμπόρων στις Μικρασιατικές ακτές όσο και με την επάρκεια φύλαξης των νησιών από επίγεια και θαλάσσια μέσα.

4. Για την 3η και 4η παρατήρηση θα έλεγα ότι οι διακινητές χρησιμοποιούν την «ασφάλεια» της μαζικής μεταφοράς. Δεδομένου του μικρού αριθμού Περιπολικών σκαφών σε σχέση με τον μεγάλο αριθμό των μεταφερόμενων λαθρομεταναστών, της μεγάλης έκτασης των θαλάσσιων συνόρων και της εγγύτητας των νησιών με τα Μικρασιατικά παράλια οι διακινητές διασφαλίζονται το δυνατόν με την μαζικότητα. Ένα π.χ. περιπολικό σκάφος που θα εντοπίσει σκάφος ή λέμβο συνηθέστερα, με λαθρομετανάστες σημαίνει ότι θα αναλώσει αρκετή ώρα με την επιχείρηση διάσωσης αφού πέφτουν στο νερο. Την ίδια ώρα με μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας μπορούν να αποβιβαστούν άλλοι λαθρομετανάστες σε άλλη παραλία. Έτσι αιτιολογείται ότι στις περιπτώσεις που συλλαμβάνονται - διασώζονται κάποιοι λαθρομετανάστες στα ανοιχτά ή απο κάποια βραχονησίδα την ίδια ή την επόμενη μέρα συλλαμβάνονται αρκετοί στο λιμάνι του νησιού την ώρα που προσπαθούν να φύγουν απο το νησί με κάποιο πλοίο της γραμμής...

5. Είναι κοινό μυστικό εδώ και πολλά χρόνια ότι το κύκλωμα της διακίνησης των λαθρομεταναστών διευκολύνεται, εκμεταλλεύεται και ελέγχεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από κρατικές υπηρεσίες της Τουρκίας. Από τα Νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας όπου εδρεύουν δεκάδες χιλιάδες στρατιωτών, γίνονται στρατιωτικές επιχειρήσεις και οι σταθμοί ελέγχου είναι χιλιάδες σε αριθμό, είναι αδύνατο να περνούν απαρατήρητοι δεκάδες χιλιάδες λαθρομεταναστών και να διασχίζουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μέχρι τα Μικρασιατικά παράλια και τον Έβρο... Όπως επίσης είναι γνωστό ότι στα Μικρασιατικά οι διακινητές έχουν πολύ καλή και ακριβή εικόνα και πληροφόρηση για το που και πότε υπάρχουν κενά στην φύλαξη των συνόρων από τα Ελληνικά Περιπολικά σκάφη...

Πηγές : Συλλήψεις λαθρομεταναστών και διακινητών 13/8 - 12/9/2008
Κωφεύουν οι Τούρκοι για την ακταιωρό
Τουρκική Ακτοφυλακή : "Εκτελούνται Μεταφοραί"
Ξαναχτύπησε η τουρκική ακταιωρός
Νέο επεισόδιο με περιπολικό του Τουρκικού Λιμενικού που μετέφερε λαθρομετανάστες
Α new "Midnight Express"

Οι ελληνοαλβανικές "ναυμαχίες" του 1997. (Εις Μνήμην)



http://enkripto.blogspot.com/2008/06/1997.html

Ξαναχτύπησε η τουρκική ακταιωρός


http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8777&pubid=1536633

Λιμενικοί: Μας αφήνουν αβοήθητους.


Την ανυπαρξία νομικού πλαισίου για την αποτροπή εισόδου και εξόδου από τη χώρα οικονομικών μεταναστών καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενώσεων Προσωπικού Λιμενικού Σώματος (ΠΟΕΠΛΣ).

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, όπως επισημαίνει η ΠΟΕΠΛΣ, είναι οι υπηρεσίες του Λιμενικού και τα στελέχη του «να μένουν απροστάτευτα στις όποιες επιθέσεις, από όπου και εάν προέρχονται και ό,τι και αν αυτές εξυπηρετούν».

Καταλήγοντας η Ομοσπονδία διαβεβαιώνει πως οι λιμενικοί θα συνεχίσουν ακόμα και με κίνδυνο της ζωής τους να κάνουν τη δουλειά τους, «με αίσθημα ευθύνης και αξιοπρέπειας στην ανθρώπινη ζωή και στην ασφάλεια της χώρας, πράγματα για τα οποία δίνουμε καθημερινά μάχες και δικαιωνόμαστε από τις εξελίξεις, όπως πρόσφατα έγινε με το δημοσίευμα της εφημερίδας "Εθνος" με θέμα "Το Εξπρές του μεσονυχτίου στο Αιγαίο».

Πηγή : http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&tag=8400&pubid=1558626

Aποκατάσταση του Μνημείου της Ικαριάδας από τη ΜΑΚ




Πρόκειται για επιβλητικό γλυπτό από μέταλλο, που δεσπόζει στο μώλο του λιμένος Αγίου Κηρύκου Ικαρίας και υπενθυμίζει τη σχέση του νησιού με το μύθο του Ικάρου. Το μνημείο, δωρεά των Φιλίππου και Αθηνάς Λάκιου και της Όλγας Ίκαρη, ανηγέρθη τον Ιούλιο 1981 με τη συμπαράσταση του Δήμου Αγίου Κηρύκου, του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και του Υπουργείο Πολιτισμού. Το ορειχάλκινο μνημείο, έργο του εκλιπόντος γλύπτη Νίκου Ίκαρη, έχει ύψος 16 μέτρων και είναι τοποθετημένο σε βάση ύψους 4 μέτρων. Αποτελείται από το κυρίως σώμα, που είναι ενισχυμένο με ανοξείδωτο χάλυβα και εξωτερικά καλύπτεται από φύλλα ορείχαλκου και δύο πτέρυγες εκτεινόμενες σε μήκος δύο μέτρων από την κορυφή του προς τον ουρανό.

Λόγω των ισχυρών πνεόντων ανέμων, πέρυσι το χειμώνα η δεξιά πτέρυγα είχε λυγίσει κατά 180 μοίρες, ενώ η γείωση του αλεξικέραυνου είχε κοπεί. Το Φεβρουάριο 2007 κλιμάκιο της ΜΑΚ προέβη στην αποκατάσταση της μιας πτέρυγας του μνημείου. Φέτος, λόγω της παλαιότητας και των εξαιρετικά ισχυρών πνεόντων ανέμων, η δεύτερη πτέρυγα του γλυπτού αποκολλήθηκε και κατέπεσε στο μώλο. Κατόπιν σχετικού αιτήματος του Επαρχείου Ικαρίας και έγκρισης του ΓΕΑ, κλιμάκιο της ΜΑΚ εύσπευσε στην Ικαρία. Με τη χρήση γερανού και υπό συνθήκες δυνατών ανέμων ανυψώθηκε προσαρμοσμένο καλάθι, στο οποίο εργάσθηκαν τρεις τεχνίτες της ΠΑ σε ύψος 18 μέτρων, αφού ελήφθησαν όλα τα ενδεδειγμένα μέτρα ασφαλείας. Η ανύψωση της αποκολληθείσας πτέρυγας κατέστη δυνατή με τη χρήση ειδικών σχοινιών και τροχαλίας. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκαν εργασίες κοπής και ηλεκτροσυγκόλλησης τόσο στα ανοξείδωτα χαλύβδινα ελάσματα στήριξης όσο και στο ορειχάλκινο περίβλημα. Επακολούθησε χρώση με ειδική ορειχάλκινη βαφή στα σημεία των κολλήσεων.

Πηγή :
http://www.haf.gr/el/news.asp?id=2936&archive=2&page=1

Άσκηση "Παρμενίωνας" 2008




Σύμφωνα με πληροφορίες θα διεξαχθεί τελικά φέτος η μεγάλη διακλαδική άσκηση των ΕΔ "Παρμενίων" κατα πάσα πιθανότητα απο τις 22 μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου. Σημειώνουμε ότι η άσκηση είχε αναβληθεί στο παρελθόν λόγω...εκλογών ,αδυναμίας κλήσης εφέδρων απο..πυρόπληκτες περιοχές και άλλων ανάλογων προφάσεων . Θυσία στον βωμό της αδιέξοδης "ελληνοτουρκικής προσέγγισης" και της σφιχτής οικονομικής πολιτικής

Αβάσιμοι αποδείχθηκαν (ευτυχώς) οι φόβοι μας ότι δεν θα πραγματοποιηθεί φέτος η εθνική διακλαδική άσκηση. Όπως ανακοινώθηκε από το ΓΕΕΘΑ, η μεγάλης κλίμακας άσκηση θα διεξαχθεί στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδας (Μακεδονία, Ήπειρο, Θράκη), στην Περιοχή Ευθύνης της ΑΣΔΕΝ, στο θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου και στις γειτνιάζουσες θαλάσσιες περιοχές, καθώς και στον υπερκείμενο εναέριο χώρο από 22 έως και 26 Σεπτεμβρίου 2008. Στην άσκηση, εκτός από το ΓΕΕΘΑ, τα Γενικά Επιτελεία και τους Μείζονες Επιχειρησιακούς Σχηματισμούς, θα συμμετέχουν τα Σώματα Ασφαλείας (ΕΛΑΣ, ΛΣ, ΠΥ), καθώς και πολιτικοί Φορείς (ΥΠΕΣ, ΥΠΕΞ, ΓΓ/ΕΕ, ΕΥΠ, ΥΠΑ, ΟΤΕ).

Σκοπός της ασκήσεως είναι:

α. Η δοκιμή της δυνατότητας των ΕΔ να αντιμετωπίσουν επί πραγματικής βάσεως μια αιφνίδια κρίση.

β. Η εφαρμογή σχεδίων, καθώς και η εκπαίδευση των Επιτελείων και των Μονάδων στη διεξαγωγή διακλαδικών επιχειρήσεων.

γ. Η βελτίωση των σχεδίων, διαδικασιών και η διατήρηση της μαχητικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η άσκηση θα διεξαχθεί σε ρεαλιστική βάση, επί 24ώρου βάσεως, με τις ελάχιστες δυνατές συμβατικότητες, χωρίς καθορισμένο εκ των προτέρων «πολεμικό παίγνιο». Ιδιαίτερο βάρος θα δοθεί στην αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών. Κατά τη διάρκεια της ασκήσεως δε θα πραγματοποιηθεί τελική φάση και δεν θα προσκληθούν παρατηρητές.

Κάλιο αργά παρα ποτέ..

Σημειώνουμε ό,τι η αντίστοιχη διακλαδική άσκηση της Εθνικής Φρουράς πιθανότατα θα ματαιωθεί καθώς η κυβέρνηση Χριστόφια θεωρεί ότι θα δυναμιτίσει το καλό(..) κλίμα των συνομιλιών με τον εντολοδόχο της Άγκυρας ,ψευδο-πρωθυπουργό Ταλάτ..προσεχώς άρθρο του Λάζαρου Μαύρου σχετικά με την πολιτική "προσέγγισης" Χριστόφια.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΔΟΓΜΑ: Προς ένα ρεαλιστικό αποτρεπτικό δόγμα.


Πρόσφατα, η κυβέρνηση πρόταξε, μέσω του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελου Μεϊμαράκη, την αλλαγή του δόγματος που είχε συντελεστεί από το 2005, από αμιγώς αμυντικό σε αμυντικό-αποτρεπτικό. Με στόχο να γίνει πλήρως αποτρεπτικό, διευκρινίζοντας ότι... το πρώτο σημαίνει πως όταν μια χώρα δέχεται επίθεση, οφείλει να αμυνθεί και, κατά συνέπεια, πρέπει να διαθέτει πολύ αποτελεσματική άμυνα... Αντίθετα, αποτρεπτικό είναι το στρατηγικό δόγμα όταν το κράτος διαθέτει αποτρεπτικού χαρακτήρα στρατιωτικές δυνατότητες, αλλά και ισχυρή διπλωματική-πολιτική θέση, ώστε να αποτρέπεται όποιος σκεφθεί μια επιθετική κίνηση. Διαβάστε ολόκληρη την ανάλυση του του Ιωάννη Α. Ραγιέ σε αρχείο .pdf όπως δημοσιεύθηκε στο τεύχος 166 της «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ» ακολουθώντας τον εξής σύνδεσμο :

http://defence.e-e-e.gr/assets/dogma.166.pdf

Αναβάθμιση των AH-64A Apache σε AH-64D το 2010-12 αποφάσισε το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο.




Το ΑΣΣ αποφάσισε την ανακατασκευή των 20 ΑΗ-64Α του ΕΣ σε AH-64D.
 

Σε συνεδρίαση στις 26 Αυγούστου 2008 το Ανώτατο Στρατιωτικό Συμβούλιο αποφάσισε την αναβάθμιση των 20 επιθετικών ελικοπτέρων ΑΗ-64Α Apache του Ελληνικού Στρατού σε AH-64D, μεταξύ των ετών 2010 και 2012. Την περίοδο εκείνη τα ελικόπτερα θα συμπληρώνουν 15 έτη υπηρεσίας και θα βρίσκονται στην ιδανική ηλικία για Εκσυγχρονισμό Μέσης Ζωής, καθώς θα απαιτούν ούτως ή άλλως εκτεταμένη εργοστασιακή συντήρηση. Η αναβάθμιση είναι επίσης επιβεβλημένη για λόγους εφοδιαστικής υποστήριξης, η οποία είναι ήδη προβληματική καθώς το ΑΗ-64Α αποσύρεται από τον Στρατό των ΗΠΑ, ενώ και οι υπόλοιποι διεθνείς χρήστες ακολουθούν αναβαθμίζοντας τα ελικόπτερα σε AH-64D. Παράλληλα με την ανακατασκευή των AH-64A στο επίπεδο των 12 AH-64D Ελληνικού Στρατού (ΑΗ-64DHA) θα καταργηθεί η απαίτηση εκπαίδευσης χειριστών και προσωπικού εδάφους για δύο διαφορετικούς τύπους ελικοπτέρων. Είναι περιττό να επισημανθεί πως η εξέλιξη αυτή θα αναβαθμίσει θεαματικά τις επιχειρησιακές ικανότητες της ελληνικής Αεροπορίας Στρατού, ακριβώς στα πρόθυρα της έναρξης παραδόσεων 50 επιθετικών ελικοπτέρων Τ-129 στον Τουρκικό Στρατό.

Βεβαίως το κόστος του προγράμματος θα είναι σημαντικό καθώς πρόκειται ουσιαστικά για ολική ανακατασκευή, ενώ κρίσιμη μεταβλητή θα αποτελέσει ο αριθμός των ελικοπτέρων στα οποία θα εγκατασταθούν Ραντάρ Ελέγχου Πυρός (FCR) APG-78 Longbow και Συμβολόμετρο Ραδιοσυχνοτήτων (RFI) APR-48A. Κεντρικά χαρακτηριστικά της αναβάθμισης είναι η αντικατάσταση των υπολογιστών αποστολής, του εξοπλισμού ναυτιλίας και επικοινωνιών, καθώς και των παραδοσιακών ηλεκτρονικών και ηλεκτρομηχανικών οργάνων του ΑΗ-64Α από δύο έγχρωμες οθόνες πολλαπλής χρήσης υγρών κρυστάλλων (LCD) διαστάσεων 6x6in (15,2x15,2cm) για κάθε μέλος του πληρώματος, με δυνατότητα προβολής κινούμενου χάρτη. Κρίσιμη είναι επίσης η προσθήκη του Βελτιωμένου Μόντεμ Δεδομένων (IDM). Η αναβάθμιση του Σκοπευτικού Πρόσκτησης και Σήμανσης Στόχου και του Αισθητήρα Νυχτερινής Όρασης Χειριστή (TADS/PNVS) Arrowhead σε Εκσυγχρονισμένο (MTADS/MPNVS) δεν αποτελεί τυπικά τμήμα της αναβάθμισης σε AH-64D, αλλά το αρχικό συγκρότημα ηλεκτροπτικών δεν είναι πλέον υποστηρίξιμο εφοδιαστικά και υπονομεύει καίρια την πλήρη αξιοποίηση των ελικοπτέρων. Ανάλογα ισχύουν για τον εξοπλισμό αυτοπροστασίας, ο οποίος αναμένεται να αντικατασταθεί από το Σύστημα Ολοκληρωμένων Αμυντικών Βοηθημάτων Ελικοπτέρου (HIDAS) των AH-64DHΑ.

Το ακριβές περιεχόμενο και το χρονοδιάγραμμα του προγράμματος ανακατασκευής των ελληνικών ΑΗ-64Α θα αποσαφηνισθεί μετά από συνομιλίες με τον κατασκευαστή και την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ενώ δεν είναι σαφές εάν η ελληνική κυβέρνηση θα διαθέσει έγκαιρα την απαιτούμενη χρηματοδότηση.

Πηγή : http://www.hellenicdefense.gr/eidiseis/e080829b.html

Σε εξέλιξη η προμήθεια των μεταχειρισμένων γερμανικών Μ109A3GEA2.




Ομαλά φαίνεται να εξελίσσεται η προμήθεια των μεταχειρισμένων γερμανικών M109Α3GEA2.

Το γερμανικό Ομοσπονδιακό Γραφείο Στρατιωτικής Τεχνολογίας και Προμηθειών (BWB) υπέβαλε στις αρχές Ιουλίου προς τις αρμόδιες αρχές των ΗΠΑ το αίτημα για την έκδοση πιστοποιητικού τελικού χρήστη, το οποίο είναι απαραίτητο για την μεταπώληση στην Ελλάδα συνολικώς 223 αυτοκινούμενων πυροβόλων M109A3GEA2 από τα πλεονάσματα του Γερμανικού Στρατού. Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, το αίτημα αναμένεται να γίνει αποδεκτό, γεγονός που σημαίνει ότι ανοίγει ο δρόμος για τη συγκεκριμένη προμήθεια. Σύμφωνα με πηγές του ΓΕΣ, από το σύνολο των πυροβόλων αναμένεται να τεθούν σε υπηρεσία τα 196, ενώ τα υπόλοιπα θα χρησιμοποιηθούν για προσπορισμό ανταλλακτικών. Η ενίσχυση αυτή αναμένεται να αναβαθμίσει κατακόρυφα το Πυροβολικό, δεδομένου ότι θα επιτρέψει την πλήρη απόσυρση των ρυμουλκουμένων πυροβόλων από τις νησιωτικές φρουρές αλλά και παρωχημένων αυτοκινούμενων πυροβόλων, όπως τα Μ110Α2 των 203 mm. Στην ουσία, το Πυροβολικό στη Ζώνη Ευθύνης της ΑΣΔΕΝ θα καταστεί πλήρως αυτοκινούμενο, ενώ χάρη στον μεγάλο αριθμό των αναμενόμενων πυροβόλων προσδοκάται η ενίσχυση της ισχύος πυρός των Μοιρών. Αυτές, από 12 σωλήνες που έχουν σήμερα και θεωρούνται ανεπαρκείς, θα επιδιωχθεί να συμπληρωθούν με άλλους 6, ώστε να επιτευχθεί η τυπική σύνθεση 18 πυροβόλων.

Πέραν των μεταχειρισμένων Μ109, το ΓΕΣ επιδιώκει και την προμήθεια αριθμού σύγχρονων αυτοκινούμενων πυροβόλων PzH2000 των 155 mm. Με αυτά, θα ενισχυθεί το Πυροβολικό του Δ' Σώματος Στρατού στη Θράκη.

Πηγή : http://www.hellenicdefense.gr/eidiseis/e080903a.html

Άρχισε η αποδοχή των ΑΣΕΠΕ Erieye EMB-145H




Η πρώτη άφιξη αεροσκάφους Erieye EMB-145H στην Ελλάδα, στις 29 Οκτωβρίου 2004. (Saab Microwave Systems)
 

Η αποδοχή του δεύτερου Αερομεταφερόμενου Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης και Ελέγχου (ΑΣΕΠΕ) Erieye EMB-145H επίκειται τις ημέρες αυτές, μετά από εκείνη του πρώτου στα τέλη Αυγούστου, ενώ τα δύο τελευταία θα ακολουθήσουν με την ολοκλήρωση των τυπικών διαδικασιών. Οι εξελίξεις αυτές σηματοδοτούν την ολοκλήρωση της υλοποίησης του προγράμματος ΑΣΕΠΕ της ΠΑ, για να ακολουθήσει η πλήρης επιχειρησιακή αξιοποίηση από την 380 Μοίρα ΑΣΕΠΕ «Ουρανός», στην αεροπορική βάση της Ελευσίνας. Τα δύο αρχικά αεροσκάφη θα συμμετάσχουν στην αεροπορική έκθεση ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ 2008 της ΠΑ, με πτητική επίδειξη και στατική έκθεση αντίστοιχα. Υπενθυμίζεται πως οι αφίξεις των τεσσάρων Erieye στην Ελλάδα άρχισαν στις 29 Οκτωβρίου 2004 από το δεύτερο αεροσκάφος σε σειρά παραγωγής, με αριθμό κατασκευαστή 671. Ακολούθησε στις 16 Δεκεμβρίου η άφιξη στην Ελλάδα του αεροσκάφους με αριθμό 374, πρώτου σε σειρά παραγωγής. Το τρίτο και τέταρτο αεροσκάφος με αριθμό 729 και 757 αντίστοιχα, έφθασαν στην Ελευσίνα στις 24 Ιανουαρίου και 4 Μαΐου 2005.

Πηγή : http://www.hellenicdefense.gr/eidiseis/e080904a.html

Προμήθεια μεταχειρισμένων Τεθωρακισμένων Οχημάτων Μάχης Μηχανικού για τον Ελληνικό Στρατό.




Με 14 Τεθωρακισμένα Οχήματα Μάχης Μηχανικού Dachs, από γερμανικά αποθέματα, πρόκειται να εφοδιαστεί ο Ελληνικός Στρατός.

Εκδόθηκε στα τέλη Ιουλίου η αρχική έγκριση προμήθειας 14 μεταχειρισμένων Τεθωρακισμένων Οχημάτων Μάχης Μηχανικού (ΤΟΜΜΧ) από τα πλεονάσματα του Γερμανικού Στρατού. Η προμήθεια θα εκτελεστεί μέσω διακρατικής συμφωνίας και το κόστος των οχημάτων έχει συμφωνηθεί στα 4.025.000 ευρώ. Παράλληλα προωθείται η επιχειρησιακή αξιοποίηση των συγκεκριμένων οχημάτων μέσω του γερμανικού Ομοσπονδιακού Γραφείου Στρατιωτικής Τεχνολογίας και Προμηθειών (BWB) και η προμήθεια ανταλλακτικών αρχικής υποστήριξης, συλλογών εργαλείων, εκπαίδευσης και βιβλιογραφίας. Το βελτιωμένο Dachs, ή Pionierpanzer 2 όπως ονομάζεται στον Γερμανικό Στρατό, παρήχθη σε 141 μονάδες με βάση υπάρχοντα σκάφη παλαιότερων εκδόσεων αρμάτων περισυλλογής (ARV) και οχημάτων μάχης Μηχανικού (AEV) βασισμένων στο Leopard 1. Με τριμελές πλήρωμα, το Dachs μπορεί να επιχειρεί υπό την προστασία θώρακα αναλαμβάνοντας αποστολές όπως η προετοιμασία διάβασης ποταμού, η τοποθέτηση και η απομάκρυνση εμποδίων, η περισυλλογή ακινητοποιημένων αρμάτων κατά τη διέλευση βαθέων υδάτινων κωλυμάτων, χωματουργικές εργασίες και η περισυλλογή και ρυμούλκηση ακινητοποιημένων αρμάτων. Το όχημα διαθέτει στο εμπρόσθιο μέρος λεπίδα γαιοπροωθητού που χρησιμεύει επίσης και για τη σταθεροποίηση του οχήματος κατά τη διάρκεια εργασιών, υδραυλικό τηλεσκοπικό βραχίονα που καταλήγει σε πτύο εκσκαφής, καθώς και εξοπλισμό κοπής και συγκόλλησης μετάλλων.

Πηγή : http://www.hellenicdefense.gr/eidiseis/e080904b.html

Δύο ακόμη ναρκοθηρευτικά OSPREY για το ΠΝ από τις ΗΠΑ




Δύο ακόμη ναρκοθηρευτικά κλάσης OSPREY αποκτά δωρεάν το ΠΝ από τις ΗΠΑ. (Γραφείο Τύπου ΓΕΝ)

Εγκρίθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2008 από το Κογκρέσο η νομοθετική «Πράξη Μεταβίβασης Πολεμικών Πλοίων του 2008», με την οποία εξουσιοδοτείται ο Πρόεδρος των ΗΠΑ να προσφέρει για δωρεάν παραχώρηση στην Ελλάδα τα ναρκοθηρευτικά OSPREY (MHC51) και ROBIN (MHC54). Όπως επεσήμανε το www.hellenicdefense.gr στις 21 Αυγούστου 2007, πρόκειται για τα δύο τελευταία ναρκοθηρευτικά κλάσης OSPREY του Ναυτικού των ΗΠΑ (USN), τα οποία δεν μεταβιβάσθηκαν ή δεν προσφέρθηκαν ήδη σε συμμαχικά και φιλικά κράτη. Υπενθυμίζεται πως στο πλαίσιο της «Πράξης Μεταβίβασης Πολεμικών Πλοίων του 2005», το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό παρέλαβε στις 16 Μαρτίου 2007 με επίσημη τελετή στο Ίνγκλσαϊντ του Τέξας τα HERON (MHC52) και PELICAN (MHC53), με πώληση και δωρεάν παραχώρηση αντίστοιχα, για να μετονομασθούν σε ΚΑΛΥΨΩ (Μ64) και ΕΥΝΙΚΗ (Μ61). Το ΠΝ προσβλέπει στην απόκτηση και πέμπτου ναρκοθηρευτικού κλάσης OSPREY, για να καλύψει την απαίτηση 7 ναρκοθηρευτικών της Δομής Δυνάμεων 2005-2020 σε συνδυασμό με τα ΕΥΡΩΠΗ (Μ62) και ΚΑΛΛΙΣΤΩ (Μ63) της βρετανικής κλάσης HUNT. Για να διατεθεί όμως και πέμπτο σκάφος στην Ελλάδα, κάποιο από τα υπόλοιπα κράτη πρέπει να αρνηθεί την προσφορά των ΗΠΑ.

Ήδη με την πράξη του 2005 παραχωρήθηκαν δωρεάν στην Αίγυπτο τα CARDINAL (MHC60) και RAVEN (MHC61). Ακολούθησε στις 7 Ιουνίου 2007 η «Πράξη Μεταβίβασης Πολεμικών Πλοίων του 2007», με την οποία προσφέρονταν δωρεάν τα CORMORANT (MHC57) και KINGFISHER (MHC56) στην κυβέρνηση της Λιθουανίας, τα ORIOLE (MHC55) και FALCON (MHC59) για πώληση στην Ταϊβάν, καθώς και τα BLACKHAWK (MHC58) και SHRIKE (MHC62) στην Τουρκία, δωρεάν και για πώληση αντίστοιχα. Οπότε η ικανοποίηση της απαίτησης του ΠΝ εξαρτάται από το ενδεχόμενο άρνησης των προσφορών από την Ταϊβάν ή την... Τουρκία! Η προθεσμία αποδοχής των προσφορών αυτών λήγει δύο έτη μετά την ψήφιση των σχετικών πράξεων από το Κογκρέσο.

Πηγή : http://www.hellenicdefense.gr/eidiseis/e080919a.html

Η άγνωστη δράση του Α/Γ "ΛΕΣΒΟΣ"


Το μόνο πλοίο του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που βρέθηκε στη Κύπρο κατά τη τουρκική εισβολή το καλοκαίρι του 1974 ήταν το αρματαγωγό "ΛΕΣΒΟΣ" (L-172) τύπου 511. Το "ΛΕΣΒΟΣ" με κυβερνήτη τον Πλωτάρχη Ελευθέριο Χανδρινό, ΠΝ απέπλευσε από το Λουτράκι Κορινθίας στις 13/7/1974 και ώρα 22:00 μεταφέροντας 500 άνδρες της ΕΛΔΥΚ, οι οποίοι θα αντικαθιστούσαν παλαιότερους συναδέλφους τους. Την παραμονή της εισβολής 19/7 και ώρα 05:00 αποβίβασε τους στρατιώτες στο λιμάνι της Αμμοχώστου αλλά δεν εκφόρτωσε πυρομαχικά του ΣΞ γιατί, όπως ανέφερε ο αρμόδιος Αξιωματικός της ΕΛΔΥΚ δεν ήταν απαραίτητα, επειδή από πρόσφατες επιχειρήσεις είχε περισυλλέγει μεγάλη ποσότητα όπλων και πυρομαχικών, ενώ επιβιβάσθηκαν αυτοί που θα επαναπατριζόταν.

Την επομένη το πρωί, 20/7 ο Κυβερνήτης πληροφορήθηκε από τη κυπριακή ραδιοφωνία την είδηση της τουρκικής επιθετικής ενέργειας και της απόβασης, ως και την κήρυξη γενικής επιστράτευσης από την Κυπριακή Κυβέρνηση. Από το ΓΕΝ διατάχθηκε να επιστρέψει και να αποβιβάσει τους 450 επαναπατρισθέντες στρατιώτες στην Πάφο, με κίνδυνο να προσβληθεί από την Τουρκική Αεροπορία. Την 14:00 της 20/7, το πλοίο έφθασε στην Πάφο και άρχισε η αποβίβαση των οπλιτών με τρία αποβατικά πλοιάρια (ΑΒΑΚ). Ο έφεδρος λοχίας Δ. Πλέσσας θυμάται: "O επικεφαλής αξιωματικός μας, αντισυνταγματάρχης Στραυρόπουλος, μας ζήτησε όταν αποβιβαστούμε στη Πάφο, για το ηθικό των Κυπρίων να τους πούμε ότι είμαστε ελληνικός στρατός που δήθεν ήρθε από την Ελλάδα. Πράγματι, κάναμε μια θεαματική απόβαση με σχοινιά και ΑΒΑΚ, ενώ το αρματαγωγό χτύπησε το μιναρέ του τζαμιού στο τουρκοκυπριακό θύλακα".

Ο Διοικητής της Εθνοφρουράς Πάφου ζήτησε από τον Κυβερνήτη, μέσω του ραδιοτηλεφώνου, να προσβάλλει με το πυροβολικό του πλοίου, το φρούριο της Πάφου και συγκεκριμένα τον θύλακα Μουττάλου, στον οποίο ήταν συγκεντρωμένες μεγάλες τουρκικές δυνάμεις (δύο τάγματα), με άριστο εξοπλισμό. Ο Κυβερνήτης Χανδρινός, ελλείψει πληροφοριών από ΓΕΝ, εάν η Ελλάδα είχε εμπλακεί σε εχθροπραξίες με την Τουρκία λόγω της εισβολής και επειδή η κατάσταση επέβαλλε την πλήρη σιγή ασυρμάτου και μέσων επικοινωνίας με το κέντρο, βρέθηκε προ του σοβαρού διλήμματος εάν θα υλοποιούσε το αίτημα της Εθνοφρουράς περί προσβολής Τουρκικών στόχων, με όλες τις τυχόν επιπτώσεις, ή θα άφηνε στο έλεος των εισβολέων την Πάφο. Ο Χανδρινός, μετά από μία σύντομη εκτίμηση της καταστάσεως και λαμβάνοντας υπόψη ότι η ύπαρξη ισχυρών Τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή, θα σήμαινε μεγάλη αιματοχυσία και ολοκληρωτική κατάληψη της Πάφου, αποφάσισε την προσβολή των στόχων που του υποδείχτηκαν, με τον διαθέσιμο ανεπαρκή οπλισμό του πλοίου (πυροβόλα Bofors 40mm), τον οποίον είχαν επανδρώσει και οπλίτες της ΕΛΔΥΚ, λόγω αριθμητικής ανεπάρκειας του πληρώματος του πλοίου. Επί δύο συνεχείς ώρες το ψυχωμένο και ηρωικό πλήρωμα του Α/Γ "ΛΕΣΒΟΣ" σφυροκόπησε με επιτυχία τον θύλακα (περίπου 900-950 βλήματα), ενώ συνεχίστηκε και η επίθεση από ξηράς με αποτέλεσμα να εξουδετερωθεί ο τουρκικός θύλακας και να διασωθεί η Πάφος.

Στην συνέχεια αφού υπολόγισε τον κίνδυνο προσβολής από την Τουρκική Αεροπορία ακολούθησε Νότια πορεία προς τις Λυβικές ακτές παραπλανώντας τους Τούρκους που είχαν βγει προς αναζήτησή του. Μετά ανέστρεψε και κινούμενος Δυτικά επέστρεψε στην Ελλάδα. Αποτέλεσμα αυτών των κινήσεων ήταν η σύγχυση των Τούρκων και η βύθιση του Τουρκικού Α/Τ ΚΟCΑΤEPΕ από μαχητικά αεροσκάφη που το νόμισαν Ελληνικό και υπεύθυνο του επεισοδίου της Πάφου.

Αξίζει να αναφερθεί και η τελευταία παράγραφος του πολεμικού ημερολογίου, ακριβώς όπως διατυπώθηκε απο τον Κυβερνήτη: «..Περαίνων την εν λόγω έκθεσιν, επιθυμώ να αναφέρω ότι ως διαπίστωσα, το ηθικόν του Έλληνος, η ψυχραιμία και η τόλμη αυτού, ευρίσκεται εις υψηλόν βαθμόν. Δεν θα ήτο υπερβολή να γράφω ότι άπαντες οι επιβαίνοντες του πλοίου Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί και οπλίται εν ουδεμία περιπτώσει απώλεσαν το θάρρος των και την πίστιν προς τα ιδεώδη της Φυλής. Ιδιαιτέρως εθαύμασα το θάρρος των επαναπατριζομένων οπλιτών του Σ.Ξ, οίτινες καίτοι είχαν συνειδητοποιήσει ότι επέστρεφον εις τας οικείας των, με έξαλλον ενθουσιασμόν και αλλαλαγμούς χαράς, εδέχθηκαν την, απο του στόματός μου, πληροφορίαν περί της επανόδου των εις την Κύπρον, προς ενίσχυσιν των μαχομένων συναδέλφων των εναντίον των εχθρών του Γένους».

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/blog-post_4568.html

Toυρκική κατοχή στο Βόρειο Αιγαίο




Εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο της Κ. Αδάμ από την "Ελευθεροτυπία" για τη κατ' εξακολούθηση παραβίαση του Μνημονίου Παπούλια-Γιλμάζ από την Άγκυρα και τη πλήρη εκμετάλλευση των κενών του.
Συγκεκριμένα: Από το 2002 μέχρι και σήμερα, η Αγκυρα συστηματικώς δεσμεύει με τρίμηνες ασκήσεις της τέσσερις φορές τον χρόνο -δηλαδή ολόκληρο το έτος- την περιοχή μεταξύ Χαλκιδικής - Θάσου - Σαμοθράκης - Λήμνου, που περιλαμβάνει διεθνή εναέριο χώρο αλλά και εθνικό εναέριο χώρο, τον οποίο παραβιάζει καθημερινώς (σ.σ. η παρούσα άσκηση στην περιοχή λήγει στις 21 Σεπτεμβρίου, ενώ έχει ήδη εξαγγελθεί... η επόμενη μέχρι και τις 21 Δεκεμβρίου 2008).
Οι τουρκικές αρχές γράφουν συστηματικώς στα παλιά τους τα παπούτσια τις σχετικές απορριπτικές ΝΟΤΑΜ που εκδίδει η ΥΠΑ, με την προκλητική επισήμανση ότι η σχετική τουρκική ΝΟΤΑΜ βρίσκεται πάντα σε ισχύ. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η συγκεκριμένη περιοχή στο Βόρειο Αιγαίο βρίσκεται κατ' ουσία 12 μήνες τον χρόνο «υπό τουρκική κατοχή» (με πλήρη παράλυση οποιασδήποτε αεροπορικής σύνδεσης π.χ. της Λήμνου με την υπόλοιπη Ελλάδα μέσω της δεσμευμένης περιοχής) και τελεί υπό καθεστώς σχεδόν τουρκικής χρησικτησίας. Οπως είναι γνωστό, το Μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ, με την επέκτασή του κατά ακόμα ένα μήνα, με συμφωνία Μπακογιάννη-Γκιουλ προβλέπει ότι ο σχεδιασμός και η διεξαγωγή εθνικών στρατιωτικών ασκήσεων στην ανοιχτή θάλασσα και στον διεθνή εναέριο χώρο, που απαιτούν την έκδοση ΝΟΤΑΜ θα αποφεύγουν :

α) την απομόνωση ορισμένων περιοχών,

β) τη δέσμευση περιοχών ασκήσεων για μεγάλες χρονικές περιόδους,

γ) τη διεξαγωγή τους στη διάρκεια αιχμής της τουριστικής περιόδου και των εθνικών και θρησκευτικών εορτών.

Είναι απολύτως σαφές ότι η Αγκυρα παραβιάζει σταθερά και με συνέπεια το Μνημόνιο -αλλά και τους διεθνείς κανόνες του ICAO- με πολυετή ανοχή των ελληνικών κυβερνήσεων. Επιπροσθέτως η Αγκυρα εκμεταλλεύεται πλήρως και όλα τα άλλα «παράθυρα» που αφήνει το Μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ, σε σημείο ώστε να πείθει και τον πλέον καλόπιστο ότι τα υποτιθέμενα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης είναι και κατ' ουσίαν μέτρα εκμετάλλευσης των ελληνικών δεσμεύσεων από τουρκικής πλευράς (π.χ. βλέπε και πρόβλημα λαθρομεταναστών από τα τουρκικά παράλια). Ετσι, η Αγκυρα εκμεταλλεύεται πλήρως τον περιορισμό του Μνημονίου για ασκήσεις «που απαιτούν έκδοση ΝΟΤΑΜ» και πραγματοποιεί ακόμα και το καλοκαίρι «ασκήσεις εκπαίδευσης» μέσα σε ολόκληρο το FIR Αθηνών, που δεν απαιτούν έκδοση ΝΟΤΑΜ, αυξάνοντας κατακόρυφα τις παραβάσεις και παραβιάσεις με αποτέλεσμα πληθώρα αναχαιτίσεων και αερομαχιών στην αιχμή της τουριστικής περιόδου. Επιπλέον, εκμεταλλεύεται πλήρως την ασαφή αλλά περιοριστική αναφορά του Μνημονίου «στο Αιγαίο», κάνοντας συστηματικώς ασκήσεις σε περιοχές που η Αγκυρα θεωρεί ότι «δεν είναι Αιγαίο, αλλά Μεσόγειος». Για παράδειγμα πραγματοποιεί και το καλοκαίρι ασκήσεις στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Ηρακλείου (Νταλαμα - Ρόδος - Ηράκλειο και ανατολικά) ισχυριζόμενη ότι η περιοχή αυτή δεν συμπεριλαμβάνεται στο Αιγαίο, αλλά είναι περιοχή της Μεσογείου. Είναι μάλλον προφανές, λοιπόν, ότι η Αγκυρα εκμεταλλεύεται πλήρως το Μνημόνιο Παπούλια-Γιλμάζ κατά τρόπο ώστε αυτό να περιορίζει αποκλειστικώς και μόνον την Ελλάδα και όχι την Τουρκία.

Πηγή : http://strategy-geopolitics.blogspot.com/2008/09/blog-post_21.html

Tα όπλα μας


H "επίθεση" προς παραδειγματισμό, πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία.



Στο χάρτη που ακολουθεί μπορεί κανείς να διακρίνει τις περιοχές που "χτυπήθηκαν".



Περισσόρες πληροφορίες στα :

http://shenyun.epochtimes.com/b5/8/5/14/n2116538.htm
http://environment.newscientist.com/article/mg19826514.600-curious-clou

> ΟΜΑΣ ΠΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΜΥΝΗΣ

9/11 ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΠΕΝΤΑΓΩΝΟ: ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ - Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ.


http://www.pentagonstrike.co.uk/pentagon_gr.htm

Σύμφωνα με Αμερικανούς κατασκόπους το 2003 Κινέζοι χάκερ απέκτησαν τον έλεγχο στο δίκτυο ηλεκτροδότησης που ελέγχει όλα τα εργοστάσια στη βορειοανατολική Αμερική και προκάλεσαν διακοπές ρεύματος.


http://new.e-go.gr/tech/article.asp?catid=6424&subid=2&tag=8006&pubid=1108616

Η ανατίναξη του κτιρίου της ΕΣΠΟ. (20 Σεπτεμβρίου 1942 - Εις Μνήμην)




Μία από τις κορυφαίες αντιστασιακές πράξεις κατά των Γερμανών κατακτητών και των Ελλήνων συνεργατών τους ήταν η πολύνεκρη ανατίναξη του κτιρίου της ναζιστικής «Εθνικής Σοσιαλιστικής Πατριωτικής Οργάνωσης» (ΕΣΠΟ) στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος. Το εγχείρημα έφερε σε πέρας στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 μια ομάδα αποφασισμένων ανδρών και γυναικών της αντιστασιακής οργάνωσης «Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων» (ΠΕΑΝ).

Την εποχή εκείνη η ΕΣΠΟ, με αρχηγό τον γιατρό Σπύρο Στεροδήμο, προκαλούσε τους υπόδουλους Έλληνες, επειδή προσπαθούσε να στρατολογήσει νέους για να συγκροτήσουν την «Ελληνική Λεγεώνα», που θα πολεμούσε στο πλευρό της Βέρμαχτ στο ανατολικό μέτωπο. Η ΠΕΑΝ ήταν μια μικρή αντιστασιακή οργάνωση με αρχηγό τον δημοκρατικό αξιωματικό της Αεροπορίας Κώστα Περρίκο, που είχε αποταχθεί από τη δικτατορία Μεταξά.

Πολλά από τα μέλη της οργάνωσης συμπαθούσαν πολιτικά τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο και βρίσκονταν σε ανοιχτή γραμμή μαζί του. Ιδεολογικά κινούνταν μεταξύ φιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας. Η ΠΕΑΝ προέτρεπε τους Έλληνες σε αντίσταση με κάθε μέσο, προκειμένου να ενισχυθεί η μεταπολεμική θέση της χώρας και οι εθνικές διεκδικήσεις και καλούσε σε ενότητα όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις. Ήταν δημοφιλής στη μορφωμένη νεολαία των αστικών κέντρων, αλλά οι σχέσεις της με το ΕΑΜ ήταν ψυχρές.

Το χτύπημα εναντίον της ΕΣΠΟ προετοιμάστηκε προσεκτικά και αποφασίστηκε να γίνει το πρωί της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου. Στην επιχείρηση πήραν μέρος τέσσερα άτομα: Ο Περρίκος, ο τεχνικός τηλεπικοινωνιών Αντώνης Μυτιληναίος, ο φοιτητής Νομικής Σπύρος Γαλάτης και η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα. Η βόμβα συναρμολογήθηκε στο σπίτι της Μπίμπα και μεταφέρθηκε από την ίδια και τον Μυτιληναίο με μεγάλη προσοχή έξω από τα γραφεία της ΕΣΠΟ.



Ο Μυτιληναίος και ο Γαλάτης εισχώρησαν στο κτίριο από μια αφύλαχτη πόρτα της οδού Γλάδστωνος και τοποθέτησαν τη βόμβα σ' ένα άδειο γραφείο στον ημιώροφο. Στον πρώτο όροφο στεγάζονταν τα γραφεία της ΕΣΠΟ και στους υπόλοιπους γερμανικές υπηρεσίες. Ο Γαλάτης άναψε το φιτίλι και αμέσως μαζί με τον Μυτιληναίο απομακρύνθηκαν. Ο Περρίκος και η Μπίμπα παρακολουθούσαν την επιχείρηση από κοντινό ζαχαροπλαστείο, έτοιμοι για κάθε βοήθεια.

Ήταν ακριβώς 12:03 το μεσημέρι, όταν ακούστηκε μια εκκωφαντική έκρηξη και πυκνός μαύρος καπνός σκέπασε την Πατησίων. Επικράτησε μεγάλη σύγχυση και πανικός, ώστε οι Γερμανοί σήμαναν συναγερμό, νομίζοντας ότι επρόκειτο για αεροπορική επιδρομή. Το εσωτερικό του κτιρίου κατέρρευσε και πήρε φωτιά. Η πυροσβεστική ξέθαβε νεκρούς από τα ερείπια: 29 μέλη της ΕΣΠΟ και 48 Γερμανοί αξιωματικοί έχασαν τη ζωή τους. Ο αρχηγός της ΕΣΠΟ Σπύρος Στεροδήμος ανασύρθηκε βαρύτατα τραυματισμένος και εξέπνευσε λίγες μέρες αργότερα. Η ναζιστική οργάνωση, μετά το πλήγμα, διαλύθηκε.

Σχεδόν αμέσως, η Γκεστάπο εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψη των δραστών της βομβιστικής επίθεσης. Χρειάστηκαν τη συνδρομή ενός προδότη υπαξιωματικού της Χωροφυλακής, του Πολύκαρπου Νταλιάνη, για να εξαρθρώσουν στις 11 Νοεμβρίου 1942 τον επιχειρησιακό πυρήνα της ΠΕΑΝ. Περρίκος, Μπίμπα, Μυτιληναίος και Γαλάτης συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στα ανακριτικά γραφεία της Γκεστάπο στον Πειραιά. Παρότι υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, δεν λύγισαν και δεν μίλησαν. Μάλιστα, ο Αντώνης Μυτιληναίος κατόρθωσε να δραπετεύσει και να διαφύγει στη Μέση Ανατολή.

Τα υπόλοιπα τρία μέλη της οργάνωσης πέρασαν από γερμανικό στρατοδικείο και καταδικάσθηκαν στην εσχάτη των ποινών. Ο αρχηγός της ΠΕΑΝ Κώστας Περρίκος τρις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά και η δασκάλα Ιουλία Μπίμπα δις εις θάνατον και 15 χρόνια δεσμά. Ο Γαλάτης καταδικάσθηκε σε θάνατο και 5 χρόνια δεσμά, αλλά τελικά του δόθηκε χάρη, αφού η οικογένειά του πλήρωσε 1.000 λίρες και μεταφέρθηκε σε φυλακές στη Γερμανία. Στις 4 Φεβρουαρίου 1943, ο 37χρονος υποσμηναγός Κώστας Περρίκος εκτελέστηκε στην Καισαριανή, παρά τις μεγάλες προσπάθειες του αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Η Ιουλία Μπίμπα μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία και καρατομήθηκε δια πελέκεως. Ο προδότης Νταλιάνης σκοτώθηκε αργότερα από αντιστασιακούς.

Η είδηση της ανατίναξης του κτιρίου της ΕΣΠΟ πέρασε γρήγορα τα σύνορα της Ελλάδας. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί Λονδίνου και Μόσχας μίλησαν με ενθουσιασμό για το εγχείρημα, χαρακτηρίζοντάς το ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ στην τότε κατεχόμενη Ευρώπη. Το ΕΑΜ, είτε από επίξειξη μικρότητας είτε από κακή εκτίμηση, καταδίκασε το εγχείρημα κάνοντας λόγο για «επικίνδυνη και πρόωρη ατομική τρομοκρατία» και το χαρακτήρισε «προβοκάτσια», ενώ εκτίμησε ότι ο Περρίκος ήταν άνθρωπος της Γκεστάπο και ότι σύντομα επρόκειτο να αφεθεί ελεύθερος.

Αεροπορική επίδειξη της ΠΑ στην Τανάγρα, 12-14 Σεπτεμβρίου.




Ολοκληρώθηκε την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου η αεροπορική επίδειξη της Πολεμικής Αεροπορίας στην 114 Πτέρυγα Μάχης της Τανάγρας. Η στατική έκθεση περιελάμβανε το σύνολο ουσιαστικά των τύπων αεροσκαφών και ελικοπτέρων της ΠΑ, περιλαμβανόμενων ιστορικών και επετειακών, συστημάτων αντιαεροπορικών βλημάτων και πυροβόλων, καθώς και πτητικών μέσων του Στρατού, του Πολεμικού Ναυτικού και λοιπών δημόσιων φορέων. Ωστόσο το επίκεντρο των εκδηλώσεων ήταν αναμφίβολα οι πτητικές επιδείξεις της ΠΑ, οι οποίες περιέλαβαν:

• Χαμηλή διέλευση πεντάδας μαχητικών και συγκεκριμένα δύο επετειακών Α-7, ενός επετειακού RF-4E, ενός Mirage 2000-5 και ενός F-16 Block 52+.
• SCRAMBLE και αερομαχία δύο F-16 Block 52+ και δύο Mirage 2000.
• Τροχοδρόμηση και πτήση σχηματισμού COMAO αποτελούμενου από δύο τετράδες Mirage 2000 σε διαμόρφωση ναυτικής κρούσης με βλήματα AM.39 Exocet και συνοδείας αέρος-αέρος αντίστοιχα, τρίτη τετράδα με δύο A-7E και δύο F-4E PI 2000 και μία τριάδα ενός RF-4E και δύο F-16 συνοδείας.
• Πολεμική αποστολή συνοδείας και προστασίας Εναέριου Μέσου Υψηλής Αξίας (HVAA) Erieye EMB-145H ΑΣΕΠΕ από 4 F-16 Block 52+ και δύο Mirage 2000-5.
• Προσβολή δύο ελικοπτέρων από δύο ζεύγη Mirage 2000-5 και F-16 Block 50.
• Προσβολή αεροδρομίου από COMAO με 8 F-16 και 8 Mirage 2000 σε διάφορους ρόλους, 4 F-4E PI 2000, 4 A-7E και 1 RF-4E.
• Πολεμική αποστολή Έρευνας Και Διάσωσης Μάχης (CSAR) με δύο ελικόπτερα AS.332 Super Puma να καλύπτονται από 4 F-16 Block 50.
• Διέλευση σχηματισμού Τ-2Ε και Τ-6Α.
• Προσγείωση βραχείας διαδρομής και μεταφοράς υλικών, καθώς και επίδειξη ρίψης αλεξιπτωτιστών από C-130H.
• Επιδείξεις και διελεύσεις Super Puma, CL-415, BK-117, AH-64A Apache, S-70B Aegean Hawk, C-47 Dakota, C-27J Spartan, P-3B Orion.

Σε στατική έκθεση βρισκόντουσαν επίσης αεροσκάφη και ελικόπτερα συμμαχικών και φιλικών αεροπορικών δυνάμεων. Συγκεκριμένα είχαν συμετάσχει:

• Η βρετανική RAF με Eurofighter Typhoon, Tornado GR.4 και Hawk.
• Η ιταλική Aeronautica Militare με Eurofighter και ΜΒ339.
• Η γαλλική Armée de l'Air με Mirage 2000D και Falcon 50M.
• Η γερμανική Luftwaffe με Tornado ECR και Recce.
• Η Ουγγρική Πολεμικής Αεροπορίας με JAS 39D Gripen και An-26.
• Βελγικά,δανικά και ολλανδικά F-16AM/BM (MLU).
• Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ την Ευρώπη (USAFE) με Α-10.
• Η Σλοβενική Πολεμική Αεροπορία με PC-9M και PC-6.
• Η Αυστριακή Πολεμική Αεροπορία με ΑΒ 212.

Πηγή : http://www.hellenicdefense.gr/eidiseis/e080911b.html
http://www.haf.gr/el/airshow2008/tanagra2008.asp

Τοποθέτηση Τούρκου αξιωματικού στη θέση του διοικητή του CAOC7 Λάρισας.


http://www.aegeantimes.gr/article.asp?id=24502&type=4

ΑΛΒΑΝΟΣ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ - Γιατί κρύβει το ανησυχητικό γεγονός η Πολεμική Αεροπορία;


http://enantion-olwn.blogspot.com/2008/07/blog-post_13.html

Nuclear Explosion Occurred Near Epicenter of the Sichuan Earthquake, Expert Says.


http://en.epochtimes.com/news/8-6-3/71353.html

Earthquake Destroyed China's Largest Military Armory, Says Source.


http://en.epochtimes.com/news/8-7-9/73205.html